II SA/Wa 1307/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Teresa Zyglewska Olga Żurawska - Matusiak Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku w sprawie o sygn. [...] 1) uchyla zaskarżone postanowienie, oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz A. S. kwotę 440; zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. S., w związku z bezprawnym przetwarzaniem jej danych osobowych przez podmiot wysyłający sms o treści marketingowej z nr [...], pismem z dnia [...] lutego 2011 r., wystąpiła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. W treści przedmiotowego wniosku wymieniona wniosła również o przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji, w związku z przekazywaniem przez P. Spółkę Akcyjną – operatora sieci [...], jej danych osobowych ww. nieznanemu jej podmiotowi. W odpowiedzi na powyższe Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wezwał ww. do uregulowania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty skarbowej od czynności urzędowej organu, w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej oraz do przesłania do Biura GIODO dowodu uregulowania wymienionej należności. W nawiązaniu do pisma organu z dnia [...] lutego 2011 r., A. S., reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. podniosła, iż we wniosku z dnia [...] lutego 2011 r. domaga się zainicjowania odrębnych postępowań – w związku z bezprawnym przetwarzaniem jej danych osobowych przez Spółkę Akcyjna P. oraz w związku z bezprawnym przetwarzaniem jej danych osobowych przez podmiot wysyłający sms o treści marketingowej z nr [...]. W związku z nieuiszczeniem należnej opłaty skarbowej w wyznaczonym terminie, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 261 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], zwrócił wniosek A. S. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. A. S. wniosła zażalenie na ww. postanowienie GIODO. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 261 § 2 kpa w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), po rozpoznaniu ww. zażalenia, w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 261 § 1 kpa, jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Natomiast, w myśl art. 261 § 2 kpa, jeżeli w wyznaczonym terminie nie zostaną uiszczone należności z tytułu opłat i kosztów postępowania, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana, o czym – jak zaznaczył organ - strona została pouczona w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. W związku z tym, że pełnomocnik strony, pomimo doręczenia mu wezwania organu do uiszczenia opłaty skarbowej w zakreślonym terminie, czynności tej nie dokonał, organ II instancji uznał, że postanowienie GIODO z dnia [...] marca 2011 r. o zwrocie wniosku A. S. w pełni odpowiada prawu. Pismem z dnia 09 maja 2011 r. A. S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie postanowienia go poprzedzającego z dnia [...] marca 2011 r., zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, dopuszczenie jako dowodów załączonych do skargi dokumentów. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 124 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego zażaleniem postanowienia, które nie zawierało rozstrzygnięcia; art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej w zw. z art. 261 § 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o zwrocie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, pomimo tego, że objęta wnioskiem decyzja administracyjna nie podlega opłacie skarbowej; art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 261 § 2 kpa w zw. z art. 64 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o zwrocie wniosku o wszczęcie postępowania, którego wydanie nie zostało poprzedzone wezwaniem do uiszczenia w określonym terminie opłaty skarbowej pod rygorem zwrotu wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę z dnia 06 czerwca 2011 r. organ, uznając skargę za bezzasadną, wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu, skierowanie do pełnomocnika skarżącej wezwania z dnia [...] lutego 2011 r. do uregulowania opłaty skarbowej od czynności urzędowej GIODO w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony z [...] lutego 2011 r. było zasadne i prawidłowe, a wobec niezastosowania się skarżącej do treści ww. wezwania, zasadnym i prawidłowym było wydanie przez GIODO postanowień z dnia [...] marca 2011 r. i z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno ono zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, jako wadliwe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżone postanowienie spełnia wymagania przewidziane przez ustawodawcę w art. 124 kpa. Stosownie do wyżej powołanej normy prawnej jednym z niezbędnych elementów składowych postanowienia jest rozstrzygnięcie. Powinno ono być zawarte w sentencji postanowienia. Winno również być sformułowane w taki sposób, aby nie budziło żadnych wątpliwości to, co zrobił organ i w odniesieniu do jakiej sprawy. Treść sentencji nie może bowiem być niejasna, wieloznaczna, czy niedookreślona. W sytuacji gdy intencją organu jest dokonanie zwrotu wniosku, sentencja stosownego postanowienia winna określać szczegółowe dane takiego zwracanego wniosku, tj. wskazywać przynajmniej jego datę i przedmiot. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż oceniane postanowienie organu z [...] kwietnia 2011 r. nie spełnia ww. minimalnych kryteriów formalnych. W jego sentencji organ wskazał jedynie to, co zamierza zrobić. Nie sprecyzował jednakże przedmiotu swojego rozstrzygnięcia. To zaś sprawia, iż nie jest możliwym ustalenie tego, który wniosek strony organ postanowił zwrócić. Brak sprecyzowania przez organ tego, jakiego wniosku dotyczy omawiane rozstrzygnięcie jest zaś o tyle istotne, iż strona była autorką wielu wniosków do przedmiotowego organu. To zaś dodatkowo sprawia, iż nie sposób ustalić przedmiotu rozstrzygnięcia organu. Tutejszy Sąd nie mógł zaś odnieść się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących odpłatności wniosków strony i wezwań do uiszczenia opłaty. Wobec treści skarżonego rozstrzygnięcia organu nie było bowiem wiadomym, którego wniosku materia winna podlegać ocenie i badaniu. W związku z powyższym, uznając, że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art. 200 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.