II SA/Wa 1307/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Eugeniusz Wasilewski (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia za służby w Straży Granicznej – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. J. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2013 r., w sprawie zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, uchylił zaskarżony rozkaz Komendanta Głównego Straży Granicznej w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] kwietnia 2013 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W. J. funkcjonariusz Straży Granicznej pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej, na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej o zwolnienie ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] marca 2013 r. W piśmie tym podał, iż wypowiedzenie stosunku służbowego związane jest z notorycznym i długotrwałym naruszaniem jego praw pracowniczych oraz mobbowaniem i nękaniem jego osoby. Komendant Główny Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 45 ust. 3 w związku z art. 49 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.) zwolnił [...] SG W. J. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] marca 2013 r. Pismem z dnia 28 lutego 2013 r. skierowanym do Komendanta Głównego Straży Granicznej W.J. wskazał, że rozszerza swój pierwotny wniosek o zwolnienie ze służby i jednocześnie informuje, że mobbowanie jego osoby związane jest również z propozycjami homoseksualnymi, które otrzymywał od jednego z przełożonych. W dniu [...] marca 2013 r. funkcjonariusz złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej uzasadnienia oraz jego rozszerzenia poprzez wskazanie faktycznych powodów złożenia wniosku o zwolnienie ze służby w Straży Granicznej. Skarżący podniósł, że wypowiedzenie stosunku służbowego związane jest z notorycznym i długotrwałym naruszeniem praw pracowniczych oraz mobbowaniem i nękaniem psychicznym przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, co wpłynęło na jego niską samoocenę, rozstrój zdrowia jego jak i rodziny. Dalej podał, że mobbowanie jego osoby objawiało się: niewypłacaniem przysługujących świadczeń pieniężnych w terminie, dyskryminacją ze względu na posiadanie wyższego wykształcenia, odmowę podnoszenia kwalifikacji zawodowych, odmowę przekazywania akt prowadzonych postępowań administracyjnych, wypinanie z jego akt personalnych rozkazów o wyróżnieniu. Nadmienił, że wypowiedzenie stosunku służbowego miało na celu poprawę stanu zdrowia jego jak i rodziny. W ocenie organu uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego zawiera niezbędne elementy, które miały znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu rozkazu z dnia [...] lutego 2013 r. wykazano termin złożenia pisemnego zgłoszenia wystąpienia funkcjonariusza ze służby, zaproponowaną przez funkcjonariusza datę zwolnienia, jak również informację o poparciu wniosku przez przełożonego funkcjonariusza właściwego w sprawach osobowych, oraz przez Komendanta Głównego Straży Granicznej. W ocenie organu podnoszone przez skarżącego powody wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie ze służby należy traktować jako osobiste odczucia, których ocena nie była przedmiotem prowadzonego postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. W sprawie zaistnienie przesłanek określonych w przepisie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej skutkowało obligatoryjnym zwolnieniem funkcjonariusza ze służby. Organ, będąc związany wnioskiem funkcjonariusza, miał jedynie swobodę w określeniu terminu rozwiązania stosunku służbowego, ograniczoną w czasie do trzech miesięcy od dnia zgłoszenia wystąpienia ze służby. Jak wnika z powyższego motywy skarżącego stanowiące powód złożenia wniosku o zwolnienie ze służby nie miały wpływu na charakter wydanego rozstrzygnięcia, a organ I instancji związany był wystąpieniem funkcjonariusza. W związku z tym nie zachodzi potrzeba uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Straży Granicznej w zakresie powodów złożenia przez funkcjonariusza wniosku o zwolnienie ze służby. Tym bardziej, że przepis art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej nie zobowiązuje funkcjonariusza do uzasadnienia zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych stała się przedmiotem skargi W. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) błędne ustalenie faktów co do rzeczywistych powodów złożenia wniosku o zwolnienie ze służby w Straży Granicznej; 2) brak "przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy, poprzez błędne ustalenie jej stanu oraz błędne ustalenie prawdziwych powodów wystąpienia ze służby"; 3) przekazanie niepełnej zaskarżonej decyzji (brak dwóch z pięciu stron); 4) sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy, przez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, przyczyn dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia oraz rozszerzenie jej poprzez wskazanie faktycznych powodów, tj. mobbingu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż we wnioskach o zwolnienie ze służby (z dnia [...] lutego 2013 r., [...] lutego 2013 r., [...] lutego 2013 r.) wskazał, że wypowiedzenie stosunku służbowego związane jest z notorycznym i długotrwałym naruszeniem jego praw pracowniczych oraz mobbowaniem i nękaniem psychicznym przez Komendanta Morskiego Straży Granicznej, co wywołało zaniżoną samoocenę i rozstrój zdrowia jego i rodziny, i nie zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Materialnoprawną podstawę decyzji o zwolnieniu [...] SG W. J. stanowił przepis art. 45 ust. 3 ustawy o Staży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku gdy funkcjonariusz wystąpi z wnioskiem o zwolnienie go ze służby w Straży Granicznej obowiązkiem właściwego organu, z zachowaniem terminu określonego w art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, jest rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Z przepisów wymienionej ustawy nie wynika, aby wniosek o zwolnienie wymagał uzasadnienia. Oznacza to, że funkcjonariusz Straży Granicznej może w każdym czasie, niezależnie od powodów, które nim kierują może doprowadzić do rozwiązania stosunku służbowego. Dla organu podejmującego decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza na jego prośbę ze służby w Straży Granicznej nieistotne są motywy, jakimi kierował się funkcjonariusz składając wniosek o zwolnienie ze służby. Stanowiący podstawę zwolnienia przepis art. 45 ust 3 ustawy o Straży granicznej nie nakłada na organ obowiązku badania motywów wystąpienia funkcjonariusza z wnioskiem o zwolnienie. Kwestia zatem, z jakich powodów skarżący złożył raport o zwolnienie go ze służby pozostaje bez znaczenia w postępowaniu wywołanym wnioskiem. W kontekście tych okoliczności nie można podzielić zarzutu skarżącego, że rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby został wydany z naruszeniem prawa. Istotna i wiążąca organ jest natomiast wola funkcjonariusza rozwiązania stosunku służbowego. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz. U. Nr 91, poz. 814), sprawy osobowe funkcjonariuszy załatwia się w formie rozkazu personalnego. Sprawami osobowymi są sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku służbowego, a także wynikające z jego treści prawa i obowiązki funkcjonariuszy oraz sprawy związane z okresową zmianą warunków służby, w tym pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym oraz delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości (§ 1 pkt 3 ww. rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 tego rozporządzenia w rozkazie personalnym zamieszcza się rozstrzygnięcie oraz inne informacje istotne dla rozstrzygnięcia sprawy osobowej, w której jest wydawany, a w szczególności: 1) oznaczenie przełożonego w sprawach osobowych; 2) datę wydania; 3) podstawę prawną; 4) stopień, imię i nazwisko, imię ojca oraz numer identyfikacyjny PESEL funkcjonariusza; 5) charakter służby (kandydacka, przygotowawcza lub stała); 6) nazwę jednostki organizacyjnej i stanowisko służbowe funkcjonariusza; 7) grupę zaszeregowania stanowiska służbowego funkcjonariusza oraz przyznanie dodatku do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia; 8) uzasadnienie faktyczne i prawne; 9) pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych i zaskarżenia; 10) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego. Wymienione wyżej elementy zostały uwzględnione w wydanym rozkazie personalnym. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło w oparciu o jego wniosek z dnia [...] lutego 2013 r., który zdecydował się skierowały do Komendanta Głównego Straży Granicznej. Wniosek ten został sformułowany w sposób kategoryczny i prawidłowo organ zastosował w sprawie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, wydając decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w Straży Granicznej. Związanie organu wnioskiem skarżącego o zwolnienie ze służby, powodowało, że dla postępowania uruchomionego tym wnioskiem nieistotne były okoliczności z powodu których skarżący postanowił wystąpić z wnioskiem o zwolnienie go ze służby. Nie zasługuje zatem na uznanie zarzut skarżącego o braku prowadzenia przez organ postępowania w sprawie ustalenia prawdziwych powodów wystąpienia ze służby, bowiem obligatoryjność normy wynikająca z zapisu art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o Straży Granicznej powoduje, że okoliczność podnoszona pozostaje bez wpływu na treść decyzji organu. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż organ naruszył art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy. Zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał analizy zebranego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja określa podstawę zwolnienia ze służby i wskazuje datę z jaką zwolnienie następuje. W rozpatrywanej sprawie znaczenie ma złożenie oświadczenia woli o chęci zwolnienia ze służby. Decyzja organu I, jak i II instancji zawiera wszelkie niezbędne elementy, wskazuje na przesłanki mające istotne znaczenie dla sprawy. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż nie otrzymał on wszystkich stron zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych, należy zauważyć, że z akt administracyjnych nie wynika aby skarżący zwracał się do organu o nadesłanie brakujących stron decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że skarżący znał pełną treść decyzji i odniósł się do kwestii w niej zawartych. Z tych względów, Sąd uznał wydaną w sprawie decyzję za prawidłową, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.