II SA/Wa 1311/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz związku schorzeń ze służbą wojskową i zaliczenia do grupy inwalidztwa 1. oddala skargę w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 20 ust 1 – 3 i art 21 ust 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 2017 poz. 2225) oraz § 17 i 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (teks jedn. Dz.U. 2014 r. poz. 1078 ze zm.) oraz § 11 i 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wciskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2015 r. poz. 761 ze zm.) oraz § 5 pkt 7 i § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.), rozpoznała u skarżącego T. B.: A. schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. reakcja adaptacyjna przedłużona – § 67 pkt 2, B. schorzenia współistniejące: 2) przewlekły zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowy z objawami przedmiotowymi i ubytkowymi (bez niedowładów, porażeń i zaburzeń funkcji zwieracz) na tle zmian dehydracyjno – degeneracyjnych krążków międzykręgowych L4 – -L5 i L5 – S1 – § 62 pkt 1, § 34 pkt 5, 3) przebyty [...] kwietnia 2015 r. uraz przeciążeniowy kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego bez stałych i długotrwałych następstw – § 62 pkt 1, 4) niewielkie ograniczenie ruchomości stawu skokowo – goleniowego prawego po przebytym skręceniu tego stawu nie upośledzające sprawności prawej kończyny dolnej – § 77 pkt 5, 5) deformacja szczytu kostki bocznej lewej goleni po przebytym stłuczeniu – § 77 pkt 5, 6) znamiona barwnikowe tułowia – § 2 pkt 1, 7) przebyty odcisk stopy prawej powikłany stanem zapalnym leczony operacyjnie –bez § bez pkt, 8) niespojenie łuku kręgu S1 – § 34 pkt 1. W tej sytuacji nadano mu kategorię N – Zał. 1 Grupa II – trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej orzeczono, że schorzenia z pkt 3, 4, 5 i 7 pozostają w związku ze służbą wojskową oraz zakwalifikowano go do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], skarżący nie zgodził się treścią zaskarżonego orzeczenia w całości zarzucając błąd w ustaleniach, iż schorzenia opisane w pkt A.I.; B.2 i B.6 nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uznanie, że wymienione wyżej schorzenia pozostają w związku ze służbą wojskowa, a także orzeczenie w zakresie niezdolności do pracy biorąc pod uwagę powyższe schorzenia oraz i to, że pozostają w związku ze służbą wojskową. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], mając za podstawę § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) oraz § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1078) w oparciu o zał. Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie [...] marca 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że u żołnierzy nie wszystkie schorzenia, które ujawniły się lub powstały w trakcie służby wojskowej pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z tą służbą. O takich związkach decydują odpowiednie przepisy prawne. Mianowicie, wszystkie schorzenia, które pozostają w związku ze służbą wojskową zostały skatalogowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U, Nr 62, poz. 567). Powyższe rozporządzenie zawiera dwa załączniki: Zał. Nr 1 – to jest wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Z powodu schorzeń wymienionych w tym załączniku przysługują świadczenia odszkodowawcze. Natomiast Zał. Nr 2 jest wykazem chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków. Dodano, że oprócz wymienionego w katalogu schorzenia, muszą również występować na danym stanowisku szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące chorobę (Zał. Nr 1) lub szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące ujawnienie schorzenia w czasie trwania służby (Zał. Nr 2). Przepis ten stanowi, że schorzenie wymienione w tym załączniku (Nr 2) pozostaje w związku ze służbą wojskową, ale nie powoduje świadczeń odszkodowawczych. Inną grupę schorzeń pozostających w związku ze służbą wojskowa stanowią schorzenia powypadkowe, będące następstwem wypadków pozostających w związku ze służbą wojskową i związek taki ich schorzeń ze służbą wojskową regulują odrębne przepisy, w wyniku których wydawane są orzeczenie w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu. W zaskarżonym orzeczeniu rozpoznano 4 schorzenia powypadkowe, tj. ad 3, ad 4, ad 5 i ad 7 na podstawie orzeczeń wojskowych komisji lekarskich (odpowiednio): orzeczenia CWKL [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., RWKL [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., TWKL [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. oraz TWKL [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Związek ze służbą wojskową tych schorzeń jest bezsporny. Inaczej natomiast przedstawia się sprawa schorzeń wymienionych w ad 1, ad 2, ad 6 i ad 8 (schorzenie ad 8 nie zostało wymienione w punkcie 10 zaskarżonego orzeczenia, w którym określono związek poszczególnych chorób i ułomności z czynną służbą wojskową). Odnosząc się w kolejności do poszczególnych schorzeń stwierdzono, że: - schorzenie w punkcie 1 pozostaje bez związku ze służbą wojskową, gdyż warunki służby wojskowej pełnionej przez orzekanego nie przyczyniły się do jego ujawnienia, ponadto schorzenie to nie jest wymienione w żadnym z załączników rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r.. Nadto dokumentacja z leczenia w PZP wskazuje, iż od 27.03.2009 r. orzekany jest leczony z powodu zaburzeń adaptacyjnych z przyczyn osobistych nie związanych ze służbą wojskową, cyt.: "Pacjent lat 28, od 10 lat w służbie wojskowej. W 2006 roku wrócił z misji w Iraku. Spotkał go zawód po powrocie – dziewczyna z którą planował się pobrać zostawiła go. Potem ożenił się i rozwiódł się po roku. Od 2 lat mieszka z przyjaciółką, która jest w ciąży. Problemy spowodowały skłonność do ucieczki w alkohol, w Iraku przeżył niebezpieczne momenty. Obecnie jednostka przygotowuje się na wyjazd do Afganistanu. Nie zgłosił się na wyjazd, ale jest coraz bardziej nerwowy, niespokojny. Przeżywa sytuację w pracy. W domu nie może uwolnić się od pracy" - hist. choroby PZP WSPL SP ZOZ w [...] z dnia [...].03.2009 r. Dokumentacja z tej poradni dotyczy wizyt z lat 2009, 2010, 2011, 2012, 2015 i 2016. - schorzenie w punkcie 2 pozostaje bez związku ze służbą wojskową na mocy orzeczenia RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...].05.2017 r., w którym rozpoznane w punkcie 8.1 tego orzeczenia zmiany zwyrodnieniowo – degeneracyjne krążków międzykręgowych L4-L5 i L5-S1 z przewlekłym, okresowo zaostrzającym się zespołem bólowym, korzeniowym lędźwiowo – krzyżowym z ograniczeniem zgięcia kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego około 30 cm – § 62 pkt 1 oraz § 34 pkt 5 uznano za pozostające bez związku ze służbą wojskową. Schorzenie to również nie pozostaje w związku z wypadkiem z dnia [...].04.2015 r. na podstawie orzeczenia CWKL Nr [...] z dnia [...].03.2017 r. Wyżej wymienione orzeczenia nie zostały uchylone żadnym orzeczeniem wojskowych komisji lekarskich, decyzją Przewodniczącego Centralnej Woskowej Komisji Lekarskiej, ani żadnym wyrokiem Sądu. Zmiana związku przyczynowego rozpoznanej jednostki chorobowej kręgosłupa, a dokładnie braku jego związku ze służbą wojskową byłoby naruszeniem powagi rzeczy już wcześniej orzeczonej. - schorzenie w punkcie 6 i w punkcie 8 pozostają bez związku ze służbą wojskowa na mocy wcześniej wydanych orzeczeń wkl., np. RWKL w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2015 r. w którym orzeczono brak związku tych schorzeń ze służbą wojskową, gdyż nie znajdują się one w wykazie żadnego z załączników rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. Na marginesie dodano, że niespojenie łuku kręgu S1 jest wadą rozwojową warunkowaną genetycznie, ujawniającą się przy okazji badań rentgenowskich kręgosłupa. Zatem aktualnie stwierdzone schorzenia w punkcie ad 1, ad 2, ad 6 i ad 8 ujawniły się w trakcie służby wojskowej, ale brak jest podstaw prawnych, aby uznać je za pozostające w związku ze służbą wojskową. Jak wynika ze świadectwa służby z dnia [...].02.2017 r. wydanego przez Dowódcę JW [...],[...] T.B. pełnił czynną służbę wojskową w okresie od [...].10.1999 r. do [...].02.2017 r. w tym od [...].06.2002 r. zawodową służbę wojskową i w jej trakcie nie pełnił tej służby w warunkach uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, o których mowa w art. 62 ust, 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak również nie pełnił tej służby na stanowiskach określanych jako stanowiska o szczególnych właściwościach, o których mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Pełnił służbę w okresie od [...].07.2005 r. do [...].02.2006 r. w PKW w [...] w Składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych. Brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na powstanie schorzeń lub wypadków w trakcie misji w [...] (orzeczenia TWKL w [...] Nr [...] z dnia [...].03.2006 r.) w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej po powrocie ze służby poza granicami państwa, w którym rozpoznano schorzenie zakwalifikowane do § 2 pkt 1 jako pozostające bez związku ze służbą wojskową i uznano orzekanego za zdolnego zawodowej służby wojskowej. Ponadto skarżący nie zakwestionował orzeczonej kategorii zdrowia. Analiza dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej wykazała, że orzekająca RWKL w [...] prawidłowo przeprowadziła proces diagnostyczny w czasie badania komisyjnego, a w orzeczeniu uwzględniono wszystkie rozpoznane schorzenia, ponadto prawidłowo przyporządkowano paragrafy i punkty kwalifikując poszczególne schorzenia oraz ich związki ze służbą wojskową, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący T.B. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz orzeczenie go poprzedzającego, względnie zmianę tej decyzji poprzez orzeczenie, że schorzenia wymienione w pkt 8.A.1, 8.A.2 i 8.B.6 pozostają w związku ze służbą wojskową, a schorzenie zawarte w pkt 8.A.1. podlega pod ww. rozporządzenie MON, zarzucając: a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania obu orzeczeń, a to przyjęcie, iż schorzenia opisane w pkt. 8.A.I., 8.B.2. i 8.B.6. orzeczenia RWKL w [...] nie pozostają w związku ze służbą wojskową i powstały przed rozpoczęciem służby wojskowej; b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż schorzenia oznaczone w przedłożonej dokumentacji medycznej jako jednostka chorobowa w rozpoznaniu F43 i F48, nie pozostaje w związku ze służba wojskową, a ponadto w orzeczeniu RWKL w [...] dokonano błędnej kwalifikacji w pkt. A.1. z § 67 pkt. 2 rozporządzenia, gdy w rzeczywistości należałoby przyjąć inną kwalifikację (która pozwalałaby na przyjęcie związku powstania schorzenia ze służba wojskową) przy prawidłowym zakwalifikowaniu schorzeń rozpoznanych jako jednostka chorobowa F43 i F48; c) błąd w ustaleniach faktycznych, który to spowodował nie zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, a to rozporządzenia ministra obrony narodowej w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach z dnia 31 marca 2003 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 567), a dokładnie załącznika nr 1, pozycji nr 18 a) - c) w sytuacji, gdy z przedłożonej dokumentacji medycznej w sprawie wynika, iż był leczony na F43 i F48 tj. m . in. PTSD; d) nieuzasadnione przyjęcie przez CWKL w uzasadnieniu swojej decyzji, iż nie kwestionuje rozpoznanych schorzeń, gdyż wskazał wprost, iż był leczony na jednostki chorobowe F48 i F43, a nie mają one związku z rozpoznaniem RWKL w [...] tj. rekcja adaptacyjna przedłużona, lecz podpadają one pod grupę F43 tj. m.in. F43.1 – PTSD spowodowane przebywaniem skarżącego na misjach zagranicznych; W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – w zasadzie raz jeszcze powtórzył swoje zarzuty podkreślając, że nie uwzględnione przez organ schorzenia, pozostają w związku ze służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie wniosła o jej oddalenie w części ustalenia niezdolności do zawodowej służby wojskowej, zaś w pozostałej części o jej odrzucenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne wskazała, że w orzecznictwie sądowo – administracyjnym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Takie stanowisko zaprezentowane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/2000 (ONSA 2001/2 poz. 47), w którym stwierdzono między innymi, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich można podzielić na dwie główne, odrębne grupy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Analizując rozpoznawaną sprawę stwierdzić należy, w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. I OSK 1203/04, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej i orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy, tj. zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego i w konsekwencji zakwalifikowanie do danej grupy inwalidztwa. Podstawę takich orzeczeń stanowią w stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.), ustawa z kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2003 r. Nr 83, poz. 760 ze zm.), czy wreszcie ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz w zakresie ustalenia grupy inwalidztwa, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (vide: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m. in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, a więc także w zakresie dotyczącym określenia ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową i grupy inwalidztwa, a na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Stąd też należało stwierdzić niedopuszczalność skargi w tym zakresie i ją odrzucić. Uznając zatem z drugiej strony za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie niezdolności do zawodowej służby wojskowej należy stwierdzić, że skarżący zaskarżył orzeczenie lekarskie "w całości" i co jest dla Sądu wiążące, lecz nie wywiódł zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, jakichkolwiek zarzutów wobec części orzeczenia w zakresie niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Zatem nie sposób zakwestionować tej części orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej i to tym bardziej, że Sąd nie dostrzega w powyższej części uzasadnienia, jakichkolwiek naruszeń prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i z art. 132 oraz art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302), należało orzec jak w sentencji wyroku.