II SA/Wa 1312/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 1998 r. Komendanta Rejonowego Policji w S.: - oddala skargę. Komendant Rejonowy Policji w S. decyzją nr [...] z dnia [...] października 1998 r., przyznał B. Ł. pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., wydaną przez [...] Komendanta Policji, utrzymaną w mocy ostateczną decyzją nr [...] przez Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r., stwierdzono nieważność powyższej decyzji z dnia [...] października 1998 r. B. Ł. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek sporządzony w dniu 18 maja 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie, zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. Jako podstawę wznowienia wskazał nieznaną organowi okoliczność faktyczną, istniejącą jednakże w dacie wydania przedmiotowej decyzji, to jest wydanie decyzji w dniu [...] kwietnia 2005 r. i decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. z rażącym naruszeniem prawa – art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Rażące naruszenie prawa polegało, jego zdaniem, na nieuwzględnieniu przez organy obu instancji negatywnej przesłanki dotyczącej przyznawania pomocy finansowej, zawartej we wspomnianym wyżej przepisie. Oba organy przyjęły jako fakt bezsporny, że na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1985 r., wydanej z upoważnienia Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w B., w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, nastąpił na rzecz B. Ł. przydział mieszkania, to jest lokalu nr [...] w budynku nr [...], osiedle [...] w S., który to lokal był uznawany za pozostający w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Lokal ten otrzymała ówczesna Komenda Powiatowa Milicji Obywatelskiej w drodze przydziału na mocy decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. Tymczasem, ówczesne Prezydium Miejskiej Rady Narodowej na podstawie art. 32 i 44 wówczas obowiązującego Prawa Lokalowego (ustawa z dnia 30 stycznia 1959 r. – Dz. U. z 1962 r. nr 47, poz. 227) lokal ten mogło przydzielić jedynie na rzecz osoby fizycznej. Tak więc resort spraw wewnętrznych nie posiadał tytułu prawnego do dysponowania tym lokalem, a zatem decyzja z dnia [...] stycznia 1985 r. o przydziale przedmiotowego lokalu B. Ł. była wadliwa. Wada tej decyzji powinna zatem, w ocenie wnioskodawcy, skutkować uchyleniem wskazanych na wstępie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2005 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji w S. z dnia [...] kwietnia 2005 r., stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] października 1998 r. o przyznaniu pomocy finansowej na budowę domu. B. Ł. wskazał we wniosku, iż do dnia 9 maja 2006 r. nie miał świadomości o powyższej nieprawidłowości dotyczącej wadliwości przydziału na swoją rzecz lokalu mieszkalnego w 1985 roku. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., stwierdzających nieważność decyzji Komendanta Rejonowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] października 1998 r. o przyznaniu pomocy finansowej. Od wymienionej decyzji B. Ł. złożył odwołanie do organu II instancji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 148 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał na wady organu I instancji w przedmiocie oceny wniosku pod kątem istnienia formalnych przesłanek, umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego. W omawianej sprawie, B. Ł. stwierdził we wniosku z dnia 18 maja 2006 r., iż o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 9 maja 2006 r. Oświadczenia tego zainteresowany w żaden sposób nie udokumentował. Ponadto, jak słusznie zauważył organ I instancji, w uzasadnieniu decyzji własnej, na tę samą okoliczność zainteresowany powoływał się już w skardze wniesionej na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., którą sporządził w dniu 19 sierpnia 2005 r. Tak więc skarżący nie dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji organ I instancji pomimo, że prawidłowo wskazał na uchybienie przez B. Ł. terminu, zakreślonego w art. 148 §1 Kpa i mimo prawidłowej oceny niedopuszczalności wznowienia postępowania, wszczął postępowanie w tym przedmiocie wydając Postanowienie nr [...] dnia [...] lipca 2006 r., powołując nadto błędną podstawę prawną - zamiast art. 149 § 1 Kpa i art. 150 §1 Kpa, organ powołał przepisy art. 157 § 2 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a więc podstawę wszczęcia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Wadą było także wydanie w tym postępowaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji merytorycznej, wobec wyżej wykazanego braku podstawy do wznowienia postępowania. B. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 Kpa oraz brak przesłanek do umorzenia postępowania przez organ II instancji z pominięciem art. 105 Kpa. W uzasadnieniu decyzji nadal podtrzymywał swoje twierdzenia leżące u merytorycznych podstaw wniosku z dnia 18 maja 2006 r. o wznowieniu postępowania. Podnosił nadto niewyjaśnienie istoty sprawy w przedmiocie błędnej interpretacji prawa (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji) oraz brak ostatecznego stanowiska organu, czy jego sprawa ma być rozpoznawana na podstawie przepisów Kpa, czy przepisów dotyczących Policji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy zaistniała przesłanka wymieniona w art. 145 §1 Kpa. Przepis ten określa katalog możliwych przyczyn wznowienia postępowania i jest on katalogiem zamkniętym. Postępowanie organu winno być dwuetapowe. W pierwszym - wstępnym, organ zobowiązany jest ustalić, czy nie zaszły przyczyny do odmowy wznowienia postępowania, a w szczególności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną w sprawie oraz czy we wniosku powołana została wyraźnie przyczyna określona w art. 145 §1 Kpa (tj. czy wniosek został oparty na ustawowych przesłankach), a także, czy został zachowany przez wnioskodawcę obowiązujący termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Jeśli organ ustali, iż termin został przekroczony lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, nie przechodzi do kolejnego etapu postępowania i nie wydaje postanowienia o wznowieniu postępowania, lecz wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Należy przy tym podkreślić, że organ z urzędu winien zbadać zachowanie terminu do wniesienia wniosku, ale na stronie ciąży obowiązek udowodnienia zachowania go. Ponadto, w postępowaniu wstępnym, jak wspomniano wyżej, organ nie bada samej przesłanki, która ma być podstawą postępowania wznowieniowego. W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji trafnie ocenił wychwycone już przez Komendanta Głównego Policji uchybienie przez B. Ł. miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zawartemu w art. 148 §1 Kpa. Fakt powoływania się we wniosku z dnia 18 maja 2006 r. na okoliczność będącą podstawą do wznowienia postępowania, znaną wnioskodawcy już co najpóźniej w sierpniu 2005 r. (porównaj treść skargi B. Ł. z dnia 19 sierpnia 2005 r. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. – w aktach administracyjnych sprawy), stanowi z pewnością uchybienie powyższemu terminowi. Okoliczności tej nie kwestionuje zresztą sam skarżący. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydana w takim stanie rzeczy decyzja organu II instancji jest prawidłowa. Z powodów uchybienia przez skarżącego terminowi, zawartemu w art. 148 §1 Kpa, do złożenia wniosku o wznowienie postępowania brak jest przesłanek do merytorycznego ustosunkowania się do tego wniosku. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał na sposób postępowania w sprawach dotyczących wznowienie postępowania administracyjnego. W wyniku takiego rozstrzygnięcia, organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę powinien, z uwagi na wyżej przedstawione okoliczności, na podstawie art. 149 § 3, wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w skardze, należy uznać je za całkowicie chybione. Ponieważ skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania brak jest jakiejkolwiek możliwości ustosunkowania się do jego zarzutów, które dotyczą całkowicie innej materii niż zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Z tych wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. Analizując postępowanie administracyjne Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji i dlatego na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.