II SA/Wa 1313/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na pismo Urzędu Pracy [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania na szkolenie zawodowe postanawia - odrzucić wniosek - Wnioskiem z dnia 30 marca 2009 r. A. P., na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.), zwrócił się do Urzędu Pracy [...] o skierowanie na szkolenie indywidualne "[...]". Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], podpisanym przez Kierownika Działu Obsługi Osób Niepełnosprawnych Urzędu Pracy [...], poinformowano A. P. o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. W uzasadnieniu wskazano, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek określonych w art. 38 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zatem brak jest możliwości sfinansowania przez Urząd Pracy przedmiotowego szkolenia. A. P. nie zgodził się ze stanowiskiem organu i pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. odwołał się od "decyzji [...]". Pismem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], podpisanym przez Pełniącego Obowiązki Zastępcy Kierownika Działu Obsługi Osób Niepełnosprawnych Urzędu Pracy [...], podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonym piśmie. Ponownie wskazano wnioskodawcy, iż przedłożone przez niego dokumenty wskazują, iż nie spełnia on warunków, o których mowa w art. 38 powołanej ustawy. W związku z powyższym, A. P. pismem z dnia 2 czerwca 2009 r. zwrócił się bezpośrednio do Prezydenta [...] o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o skierowanie na szkolenie zawodowe oraz o wyłączenie Urzędu Pracy [...] od podejmowania decyzji w jego sprawie. Pismem z dnia 6 lipca 2009 r. nr [...], podpisanym przez Dyrektora Biura Polityki Społecznej Urzędu [...], poinformowano zainteresowanego, iż stanowisko dotyczące jego wniosku, wyrażone przez Urząd Pracy [...] we wcześniejszych pismach, jest prawidłowe. W dniu 31 lipca 2009 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Urzędu Pracy [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. W ocenie skarżącego pismo to, jak również pismo Urzędu Pracy [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., są decyzjami administracyjnymi. W związku z tym skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 oraz art. 40 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i art. 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 § 2 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego. Wraz z przedmiotową skargą A. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stwierdził, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Prezydenta [...], Dyrektor Urzędu Pracy [...], wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 i § 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 87 § 3 ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Spóźniony zaś lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 ustawy). W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać dopuszczalność wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi A. P. w niniejszej sprawie jest odmowa skierowania go na indywidualne szkolenie zawodowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego załatwienie takiej sprawy nie następuje w formie decyzji administracyjnej, gdyż przepisy prawa w sposób jednoznaczny nie przewidują takiej formy prawnej dla jej załatwienia. Rozstrzygnięcie organu podjęte w tym przedmiocie podlega jednak kontroli sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dopuszcza wniesienie skargi na inne niż określone w pkt 1 - 3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie wnioskowane przez skarżącego uprawnienie wynika bowiem z art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z późn. zm.), który stanowi, iż kierownik powiatowego urzędu pracy kieruje osobę niepełnosprawną, o której mowa w art. 38, na szkolenie wskazane przez tę osobę, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni uzyskanie pracy i spełniony jest przynajmniej jeden z warunków wymienionych w art. 38; koszt tego szkolenia nie może przekroczyć dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia. Skoro zatem zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, ale podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to przepisem określającym termin do wniesienia skargi będzie w tym przypadku art. 53 § 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3 (jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 maja 2009 r. W dniu 2 czerwca 2009 r. A. P. skierował natomiast bezpośrednio do Prezydenta [...] pismo, w którym domagał się ponownego rozpatrzenia jego wniosku o skierowanie na szkolenie zawodowe oraz wyłączenia Urzędu Pracy [...] od podejmowania decyzji w jego sprawie. Choć w piśmie tym skarżący nie wskazał wyraźnie, iż stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jednak uznać należy, na co wskazuje treść pisma, iż spełnia ono przesłanki zawarte w tym przepisie. Odpowiedzią organu na powyższe wystąpienie A. P. było pismo z dnia 6 lipca 2009 r., które zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), zatem to od tej daty, w myśl art. 53 § 2 powołanej ustawy, należy liczyć termin do wniesienia skargi do Sądu na pismo z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy skierowania na szkolenie zawodowe. Jak wynika z prezentaty organu, przedmiotowa skarga A. P. wpłynęła do Urzędu Pracy [...] w dniu 31 lipca 2009 r., a więc została wniesiona w przewidzianym do tego ustawowym terminie. Biorąc zatem pod uwagę fakt, iż strona dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest z mocy ustawy niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.