II SA/Wa 1313/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2013 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę. Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o cofnięciu E. M. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ pierwszej instancji, decyzję o cofnięciu ww. przedmiotowego pozwolenia wydał w związku ze skazaniem ww. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] za popełnienie czynu określonego w art. 229 § 3 Kodeksu karnego (art. 229. Kodeksu karnego stanowi: § 1. Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.). W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy i przedstawione w odwołaniu argumenty nie mogą stanowić podstaw do zachowania E. M. przedmiotowego pozwolenia. Argumenty przedstawione w odwołaniu dotyczą przepisów, które zostały zmienione nowelizacją ustawy o broni i amunicji i weszły w życie od dnia 1 marca 2011 r. E. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r., w której podniósł, że wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia mu przedmiotowego pozwolenia zostało wszczęte bezprawnie o czym był organ informowany w jego pismach, a jego działanie było spowodowane niezrozumieniem przepisów i ich błędną interpretacją. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i uznanie za bezprawne wszczęcie przedmiotowego postępowania. W tym miejscu Sąd podaje, że z treści skargi wynika, że skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego czy organ zasadnie oceniał zdolność skarżącego do posiadania broni, na podstawie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012. poz. 576), pozwolenie na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (...). Natomiast art. 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z akt sprawy wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt [...] został skazany za popełnienie umyślnego przestępstwa określonego w art. 229 § 3 Kodeksu karnego W związku z zaistnieniem przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji zobowiązany był wszcząć postępowanie administracyjne, a następnie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Pokreślić należy, że ustawodawca używając określeń "nie wydaje się", "cofa" nałożył na organy Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze sąd nie stwierdził, że organ naruszył wskazane w niej przepisy. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ zobowiązany był wszcząć postępowanie z urzędu w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Organ nie jest zobowiązany ustalać, czy osoba skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sam fakt naruszenia porządku prawnego i skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo stwarza stan zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek wynikający z przytoczonego przepisu został przez organ Policji dopełniony. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z jego osobą, nie mogły spowodować wydania odmiennej niż zaskarżona decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. Nr 270) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.