II SA/Wa 1315/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe postanawia - odrzucić skargę. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postepowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku [...] A. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. dotyczącą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zwolnienia oficera ze stanowiska służbowego specjalisty – lekarza orzecznika w [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] i wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe Szefa Wydziału – Szefa Służby Zdrowia w Dowództwie [...] Dywizji [...], decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 27 lipca 2017 r. A. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. ma nadal moc prawną i że została wykonana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił [...] A. Z. ze stanowiska służbowego specjalisty - lekarza orzecznika w [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej (RWKL) w [...] (NIS: [...]) i z dniem [...] listopada 2016 r. wyznaczył go na stanowisko służbowe Szefa Wydziału - Szefa Służby Zdrowia w Dowództwie [...] Dywizji [...] (NIS: [...]). Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. nie została wykonana, a ponadto na podstawie przeprowadzonej analizy kadrowej ustalono brak potrzeb Sił Zbrojnych w zakresie jej wykonania, a tym samym decyzja ta stała się bezprzedmiotowa. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Obrony Narodowej uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r., jako podstawę prawną tego działania, wskazując art. 163 kpa w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 z późn. zm.) oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 09 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r., poz. 1292 z późn. zm.). Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. została uchylona decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. z przyczyn formalnych. W zaistniałej sytuacji, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Minister Obrony Narodowej stwierdził wygaśnięcie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. została utrzymana w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. W dniu [...] grudnia 2016 r. oficerowi doręczono rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie przeniesienia z dniem [...] grudnia 2016 r. do rezerwy kadrowej na okres do dnia [...] czerwca 2017 r. Rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Postępowanie odwoławcze od tego rozkazu zostało umorzone ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania, wynikającą z wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie wyznaczenia oficera z dniem [...] czerwca 2017 r. na stanowisko służbowe specjalisty - lekarza orzecznika w RWKL w [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., decyzją nr [...]z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Obrony Narodowej uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia daty wyznaczenia na stanowisko służbowe oraz w części dotyczącej ustalenia okresu kadencji i w tych częściach ustalił nową datę wyznaczenia na stanowisko służbowe na dzień [...] sierpnia 2017 r. oraz nowy okres kadencji od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] marca 2020 r. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 z późn. zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Organ podał, że zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądów administracyjnych, spod kontroli sądów administracyjnych wyłączone są wszelkie decyzje, jakie - stosownie do regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego - mogą zapaść w sprawach wymienionych w art. 8 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Innymi słowy, wykluczona została możliwość zaskarżenia decyzji wydanych w przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, jeżeli decyzja będąca przedmiotem takiego postępowania mieści się w katalogu decyzji wymienionych we wspomnianym przepisie. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje również na decyzje stwierdzające wygaśnięcie decyzji wydanych w sprawach określonych w art. 8 ust. 2 pkt 1 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 781/05; z dnia 01 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 718/08; z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 863/10). Organ podniósł również, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia wygaśnięcia. W tej sytuacji, zdaniem organu, skarga powinna zostać odrzucona na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, jako dotycząca decyzji wydanej w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 2 ppsa). Wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach: 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji; 2) mianowania na stopień wojskowy; 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej; 4) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową. Sprawy wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe, mają osobliwy charakter, gdyż nie wiążą się one w sposób bezpośredni z realizacją konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela. Decyzje w tych sprawach dotykają natomiast uprawnień w ramach stosunku służbowego żołnierzy zawodowych. Stosunek ten oparty jest na podporządkowaniu organom wojskowym i możliwości jednostronnego kształtowania statusu żołnierzy zawodowych przez te organy. Ograniczenie prawa do sądu w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe jest dopuszczalne wtedy, gdy usprawiedliwione jest koniecznością zapewnienia spójnego i sprawnego funkcjonowania Sił Zbrojnych i zagwarantowania realizacji ich konstytucyjnych zadań, w szczególności określonych w art. 26 Konstytucji. W konsekwencji stwierdzić należy, że ograniczenie prawa do sądu żołnierza zawodowego może dotyczyć takich sporów ze stosunku służbowego, w których to ograniczenie jest usprawiedliwione realizacją tych wartości konstytucyjnych (patrz: postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 925/10). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na stanowisko służbowe. Jeżeli ustawodawca wyłączył możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wymienionych w art. 8 ust. 2 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to skargę A. Z. wniesioną w przedmiotowej sprawie uznać należy za niedopuszczalną. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.