II SA/Wa 132/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. odmówić ustanowienia adwokata. A. F. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, a do takich należy niniejsza sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest zatem w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, iż prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie informacji zawartych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną oraz dwiema pełnoletnimi uczącymi się córkami. Wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o powierzchni "do 60 m2" oraz działkę o powierzchni 35 arów. Strona i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym nie posiadają oszczędności. W rubryce nr 10 urzędowego formularza skarżący podał, że uzyskuje dochód z tytułu renty w wysokości 750 zł brutto miesięcznie zaś żona z tytułu pracy osiąga dochód w wysokości 1650 zł brutto miesięcznie. Z uwagi na to, że informacje podane w urzędowym formularzu nie pozwalały na pełną ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy, skarżący wezwany został pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. do nadesłania w terminie 7 dni: kserokopii dokumentu wskazującego wysokość uzyskiwanej renty oraz wynagrodzenia za pracę żony i kserokopii rachunków wskazujących wysokość stałych miesięcznych wydatków. W przypadku braku kserokopii rachunków wnioskodawca obowiązany był złożyć oświadczenie o wysokości poszczególnych wydatków. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał: dowód opłaty za gaz – 366,90 zł (zapłacono 5 lipca 2011 r.), dowód opłaty za energię elektryczną – 345,95 zł (zapłacono 24 czerwca 2011 r.). Skarżący nie oświadczył jaki okres rozliczeniowy obejmują poszczególne rachunki. Strona nadesłała też dowód wypłaty renty w wysokości 897 zł netto (1030,87 zł brutto) oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego od dnia 26 czerwca 2011 r. do 28 czerwca 2011 r. Dodatkowo skarżący oświadczył, że wysokość podatku od nieruchomości wynosi około 250 zł rocznie zaś pozostałe kwoty wydatkowane są na wyżywienie i leki. Wysokości wydatków na leki strona nie podała. Wnioskodawca nie nadesłał kserokopii dokumentu wskazującego wysokość dochodu miesięcznego uzyskiwanego przez żonę i nie wskazał powodu jego nienadesłania. Prawo pomocy powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji przedstawionych przez stronę. Rzeczywista sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie może budzić żadnych wątpliwości. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca nie złożył na żądanie kserokopii dokumentu wskazującego wysokość wynagrodzenia uzyskiwanego przez żonę, co uniemożliwia ustalenie rzeczywistego dochodu uzyskiwanego w gospodarstwie domowym. Biorąc zaś pod uwagę, że wysokość dochodu skarżącego wykazana w urzędowym formularzu (750 zł brutto) różni się od rzeczywistej wysokości uzyskiwanego dochodu, która wynika z nadesłanego dowodu wypłaty (1030,87 zł brutto; 879 zł netto) stwierdzić należy, że istnieją wątpliwości, co do rzeczywistej sytuacji finansowej w gospodarstwie domowym. Poprzez nienadesłanie kserokopii dokumentu wskazującego wysokość wynagrodzenia uzyskiwanego przez żonę wnioskodawca uniemożliwił w istocie ustalenie faktycznego dochodu we wspólnym gospodarstwie domowym, co stanowi podstawę, wraz z informacją o stałych miesięcznych wydatkach, do dokonania oceny spełnienia ustawowej przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy. Strona nie oświadczyła również, z jakiego powodu dowodu tego nie nadesłała. W tej sytuacji, nie można stwierdzić, że skarżący znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stan zdrowia, na który powołuje się wnioskodawca, nie stanowi przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykazał zaś, że spełnia przesłankę, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.