II SA/Wa 1322/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Asesor WSA - Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. II SA 2959/03 o odmowie sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2004 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie. W.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. II SA 2959/03 o odmowie sprostowania wyroku NSA z dnia 19 listopada 2004 r. Skargę tę skarżący uzupełnił kolejno pismami z dnia: 9 grudnia 2005 r., 31 stycznia 2006 r. oraz 28 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jak wynika z tego przepisu skarga o wznowienie postępowania nie może dotyczyć postępowań o charakterze incydentalnym, toczących się w ramach zasadniczego postępowania sądowo-administracyjnego. Tymczasem skarga o wznowienie sformułowana przez W.G. dotyczy incydentalnego postępowania w zakresie postanowienia z dnia 4 lutego 2005 r. o odmowie sprostowania omyłki w orzeczeniu sądowym, tj. w wyroku NSA z dnia 19 listopada 2004 r. Taka skarga o wznowienie jest niedopuszczalna. W niniejszym postępowaniu Sąd nie badał, czy w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestią pierwotną było bowiem ustalenie, że skarga o wznowienie postępowania dotyczy takiego orzeczenia, wobec którego niedopuszczalne jest postępowanie wznowieniowe. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 58 § 3 tej ustawy Sąd orzekł, jak w sentencji.