II SA/Wa 1323/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi F. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), uznała F. S. za zdolnego do czynnej służby wojskowej (kategoria A) z rozpoznaniem: nadciśnienia tętniczego I stopnia do diagnostyki i leczenia (§ 39 pkt 1), przebytego urazu skrętnego stawu kolanowego prawego bez upośledzenia sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5) oraz wysokiego wzrostu (§ 1 pkt 1). W uzasadnieniu stwierdzono, że powyższe rozpoznanie nie stanowi przeciwwskazania do czynnej służby wojskowej. W odwołaniu od powyższego orzeczenia F. S. podniósł, że cierpi na nadciśnienie tętnicze II stopnia, o czym dowiedział się po konsultacji kardiologicznej w specjalistycznej poradni. Nadto wskazał, że w 2006 r. przebył kontuzję wiązadła pobocznego kończyny prawej ze stwierdzoną ortopedycznie niestabilnością kolana. Podał, iż noga stale go pobolewa co uniemożliwia wszelkie ćwiczenia ruchowe, a nawet chodzenie. Powołując się na opinię lekarza ortopedy wskazał, iż aby odzyskać pełną sprawność stawu kolanowego musiałby przebyć zabieg operacyjny i długotrwałą rehabilitację. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. W uzasadnieniu organ podał, iż Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. przeprowadziła niezbędne badania laboratoryjne oraz specjalistyczne konsultacje lekarskie. Wzięto pod uwagę dokumentację z leczenia przebytego w dniu [...] marca 2006 r. urazu kolana prawego oraz dokumentację uszczerbkową ZUS. W toku postępowania odwoławczego Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. dwukrotnie wezwała skarżącego do stawienia się na komisji lekarskiej celem przeprowadzenia badań i konsultacji specjalistycznych mających na celu określenie faktycznego stanu zdrowia. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, F. S. nie zgłosił się do RWKL, nie nadesłał też żadnej informacji o przyczynie swojej nieobecności. W tej sytuacji odwołanie rozpatrzono na podstawie akt sprawy. Analiza zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej nie wykazała uchybień w postępowaniu TWKL w L. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego F. S. nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż dwukrotnie był wzywany do zgłoszenia się w RWKL w W. Wskazał, iż obydwa pisma skierowane były do Wojewódzkiego Komendanta Uzupełnień [...] i dotyczyły zarządzenia przez adresata skierowania do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z podaniem terminu stawiennictwa. Podał, iż pisma te otrzymał jedynie do wiadomości. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu organ podał, że w kwestionowanych pismach widnieje precyzyjny adres oraz termin stawiennictwa, a ponadto numer telefonu, pod którym skarżący mógł uzyskać informacje. Wskazano, iż gdyby skarżącemu zależało na obiektywnym badaniu w RWKL zgłosiłby się i przedstawił powołane w odwołaniu zaświadczenie od kardiologa oraz opinię ortopedy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wymagania formalne, jakie musi spełnić strona, by jej czynność procesowa – podanie (wniosek, odwołanie) – wywołało skutek prawny, reguluje art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 powołanego przepisu, "podanie wniesione pisemnie (...) powinno być podpisane przez wnoszącego (...)". Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że niezbędną cechą podpisu jest jego własnoręczność. Sąd Najwyższy - Izba Cywilna w wyroku z dnia 8 maja 1977 r. sygn. akt II CKN 153/97 (LexPolonica Online) jednoznacznie stwierdził, że podpisanie dokumentu pismem maszynowym nie spełnia wymagania własnoręczności podpisu. W rozpoznawanej sprawie odwołanie od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] stycznia 2008 r., posiadające formę wydruku komputerowego, nie zostało własnoręcznie podpisane przez skarżącego. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. nie wezwała wnoszącego, pod rygorem z art. 64 § 2 kpa (pozostawienie podania bez rozpoznania) do usunięcia braku i wniosek rozpoznała, mimo że nie wywołał on skutków prawnych. Okoliczność ta powoduje, że orzeczenie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. W oparciu o art. 152 powołanej ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.