II SA/Wa 1328/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na pismo Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny z egzaminu państwowego postanawia - odrzucić skargę - W skardze z dnia 20 sierpnia 2008 r. P. K., jako zaskarżony akt wskazał decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowej Inspekcji Pracy – Głównego Inspektora Pracy o negatywnej ocenie egzaminu państwowego dla uzyskania tytułu inspektora pracy, dokonanego przez Państwową komisję egzaminacyjną w dniu [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu podniósł, że przystąpił w dniu [...] czerwca 2008 r. do drugiego etapu egzaminu państwowego ustnego, celem uzyskania tytułu inspektora pracy, z którego to egzaminu otrzymał ocenę niedostateczną. Skarżący zarzucił Państwowej komisji egzaminacyjnej brak uzasadnienia dokonanej oceny i niezapoznanie go z ocenami cząstkowymi. Podniósł również zarzut braku obiektywizmu jednego z członków Komisji. Jak podaje dalej skarżący, w dniu [...] czerwca 2008 r. wniósł on odwołanie od decyzji Komisji egzaminacyjnej do Głównego Inspektora Pracy. Odpowiadając, organ poinformował P. K. pismem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], że po wnikliwej analizie przedmiotowej sprawy nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia odwołania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone pismo nie ma przymiotu decyzji, a na żadnym etapie aplikacji inspektorskiej przeprowadzanej w Państwowej Inspekcji Pracy dla rozstrzygnięć podejmowanych przez Komisję egzaminacyjną nie przewiduje się formy decyzji, czy innego aktu o charakterze administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 tej samej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W swojej skardze z dnia 20 sierpnia 2008 r. P. K. nazwał zaskarżone pismo Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2008 r. decyzją administracyjną. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również Kodeks postępowania administracyjnego i inne procedury administracyjne, nie zawierają definicji decyzji. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez decyzję rozumie się wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem administracji węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (zob. np. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 26, por. także uchwałę Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). W zaskarżonym piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. organ odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych w jego odwołaniu od decyzji Komisji egzaminacyjnej i stwierdził, że nie widzi podstaw do ich uwzględnienia. W ocenie Sądu pismo to nie posiada przedstawionych wyżej cech niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 39 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589) pracownikiem Państwowej Inspekcji Pracy nadzorującym lub wykonującym czynności kontrolne może być osoba, która posiada tytuł magistra lub równorzędny i niezbędną znajomość zagadnień wchodzących w zakres działania Państwowej Inspekcji Pracy oraz złożyła, z wynikiem pozytywnym, państwowy egzamin przed komisją powołaną przez Głównego Inspektora Pracy Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 5 powołanej ustawy, Główny Inspektor Pracy określa zakres i tryb przeprowadzania aplikacji inspektorskiej i państwowego egzaminu, o którym mowa w art. 39 pkt 4. Zarządzeniem nr 31/08 z dnia 4 września 2008 r. Główny Inspektor Pracy powołał Komisję egzaminacyjną do przeprowadzania egzaminów państwowych uprawniających do wykonywania lub nadzorowania czynności kontrolnych oraz określił zakres i tryb przeprowadzania tych egzaminów. Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy nie upoważniła Głównego Inspektora Pracy do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnych spraw dotyczących przeprowadzania egzaminu państwowego, ani sposobu odwołania od rozstrzygnięć powołanej przez Głównego Inspektora komisji. A zatem w powyższej sprawie pismo A. T. – Zastępcy Głównego Inspektora Pracy stanowi jedynie odpowiedź na zarzuty postawione w piśmie P. K. z dnia [...] czerwca 2008 r. Powyższe pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, bowiem żaden przepis prawa nie upoważnia organu do wydania decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie. Nie stanowi ono też władczego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej, a jedynie opinię organu w kwestii podnoszonych zarzutów. Dlatego też skarga wniesiona na tego rodzaju pismo, niemieszczące się w podanym wyżej zakresie określonym przez art. 3 ppsa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.