II SA/Wa 1328/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] - oddala skargę - Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku R. L. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji [...], postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2013 r., odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym i 1/12 nagrody rocznej ze stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] według stanu na [...] kwietnia 2011 r. oraz [...] kwietnia 2012 r. [...] lutego 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności. Na skutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd wyrokiem z 29 maja 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 46/14 Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z [...] lutego 2013 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Uwzględniając powyższe rozstrzygnięcie postanowieniem nr [...] z [...] września 2014 r. Komendant Główny Policji umorzył postępowanie zażaleniowe, zaś postanowieniem nr [...] z [...] września 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z [...] lutego 2013 r., uznając, iż w postępowaniu zaświadczeniowym art. 156 K.p.a. nie ma zastosowania. [...] września 2014 r. skarżący przesłał do Komendy Głównej Policji wystąpienie zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" oraz "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego" dotyczące postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] września 2014 r., w związku z czym organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez określenie czy jego wystąpienie stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, czy też jest pismem informującym organ o bliżej nieokreślonej przyczynie skutkującej nieważnością przedmiotowego postanowienia. Pismem z 3 listopada 2014 r. skarżący odpowiedział, że zrezygnował z trybu zwykłego odwoławczego na rzecz zastosowania trybu nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności z art. 156 K.p.a. Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] września 2014 r. [...] grudnia 2014 r. skarżący przesłał do Komendy Głównej Policji wystąpienie zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" oraz "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego" dotyczące postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Organ ponownie zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez określenie czy jego wystąpienie stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, czy też jest pismem informującym organ o bliżej nieokreślonej przyczynie skutkującej nieważnością przedmiotowego postanowienia. Pismem z 20 stycznia 2015 r. skarżący wskazał, że zrezygnował z trybu zwykłego odwoławczego na rzecz zastosowania trybu nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności z art. 156 K.p.a. Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2015 r. Komendant Główny Policji odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2014 r. [...] marca 2015 r. skarżący przesłał do Komendy Głównej Policji wystąpienie zatytułowane "wniosek/odwołanie o ponowne rozpatrzenie sprawy" oraz "wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego" dotyczące postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r. Pismem z 9 kwietnia 2015 r. i w tym przypadku organ zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez określenie czy jego wystąpienie stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, czy też jest pismem informującym organ o bliżej nieokreślonej przyczynie skutkującej nieważnością przedmiotowego postanowienia. W piśmie z 16 kwietnia 2015 r. skarżący podał, że zrezygnował z trybu zwykłego odwoławczego na rzecz zastosowania trybu nadzwyczajnego stwierdzenia nieważności z art. 156 K.p.a. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] maja 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazanego rozstrzygnięcia. [...] czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydane zostało postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] maja 2015 r. W jego uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się ze stanem faktycznym i stanem prawnym zawartym w tymże postanowieniu. Wskazał, że obywatel ma prawo, aby jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidywanej prawem procedury i w określonych przez nie formach. Wskazanym na wstępie rozstrzygnięciem organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu organ podał, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej określa art. 156 K.p.a., który na mocy art. 126 K.p.a. stosuje się również do postanowień. Podkreślił, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest więc kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Organ odwołał się do ukształtowanego w orzecznictwie sądowym poglądu, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Organ ocenił, że w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Natomiast przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji, ponieważ nie stanowi takiej podstawy prawnej ani przepis instrukcji, wytycznych, samoistnej uchwały Rady Ministrów (jak i akt wykonawczy do takiej uchwały), ani też akt normatywny nieopublikowany pomimo obowiązku jego promulgacji. Podstawę prawną postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r. stanowił art. 158 § 1 K.p.a., w związku z czym w sprawie nie wystąpił brak podstawy prawnej. Ponadto organ stwierdził, iż brak jest także podstaw do przyjęcia, iż zachodzi którakolwiek z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. Kwestionowane przez skarżącego postanowienie nie dotyczy bowiem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją/postanowieniem ostatecznym, zostało skierowane do strony postępowania, a także nie było niewykonalne w dniu jego wydania. Wykonanie postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2015 r. nie wywoływało czynu zagrożonego karą, a nadto nie istnieją odrębne przepisy, które przesądzałyby, że powołane postanowienie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa. Organ zauważył, że art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność, a także wówczas, gdy wada, którą decyzja zawiera, istnieje od chwili jej wydania, a więc wady tkwiącej w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane. Niewyraźnie natomiast odciśnięta pieczęć i nie w pełni czytelny lub nieczytelny podpis osoby, widniejące pod treścią doręczonej stronie decyzji, nie stanowią o wadzie, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. W tym stanie sprawy organ uznał argumenty zawarte w wystąpieniu skarżącego z [...] czerwca 2015 r. za chybione. W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji nie uwzględnia stanu faktycznego sprawy, jak i prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych i administracyjnych oraz narusza zasady postępowania administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości prezentowane dotychczas stanowisko. W pismach procesowych datowanych na 15 lipca 2015 r., 28 sierpnia 2015 r., 18 września 2015 r., 6 października 2015 r. i 16 grudnia 2015 r. skarżący przedstawił obszerną dodatkową argumentację na poparcie stanowiska zaprezentowanego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] maja 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. (omyłkowo podano 2014 r.) w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2014 r., odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] września 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] lutego 2013 r. odmawiającego wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków o charakterze stałym i 1/12 nagrody rocznej. W pierwszej kolejności zasadnym jest wskazanie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (odpowiednio postanowienia) jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Stanowi ono odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest inicjowane w nowej sprawie, w której zadaniem organu nadzoru jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły - określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. - przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Oznacza to, że działanie organu w trybie nadzoru - na podstawie art. 156 k.p.a. - wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego nie jest bowiem merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samego aktu z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego, organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną (por. wyrok SN z 7 marca 1996 r., III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12, publ.: LEX nr 1452703). Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień, o czym stanowi art. 126 K.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2012, s. 623). Zaznaczyć również należy, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, iż możliwe jest stosowanie sankcji nieważności wobec decyzji nieostatecznej (postanowienia) na wniosek strony, byleby strona wyraźnie wskazywała na wybór trybu nadzwyczajnego (por. wyrok NSA w Warszawie z 7 stycznia 1992 r., III SA 946/91, publ. Wspólnota 1992, nr 37, s. 21, z aprobującą glosą J. Zimmermanna, PS 1993, nr 7-8, s. 98:). W niniejszej sprawie skarżący, jak wynika z pisma z [...] kwietnia 2015 r., zrezygnował z prawa do wniesienia zażalenia i wystąpił z wyraźnym żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. Skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. nie wskazał żadnej konkretnej postawy prawnej, na której opierał swoje żądanie. Prawidłowe było w tej sytuacji działanie organu polegające na ocenie, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności tego postanowienia z uwzględnieniem wszystkich wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek. W ocenie Sądu zasadnie organ stwierdził, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. nie jest obarczone żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie można bowiem zarzucić, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. zostało wydane przez organ niewłaściwy w sprawie. Skoro skarżący we wniosku z [...] grudnia 2014 r. domagał się stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji, to właściwym organem do rozpatrzenia tego wniosku był Komendant Główny Policji. Stosownie bowiem do treści art. 157 § 1 K.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Zgodnie natomiast z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, jeżeli orzeczenie Komendanta Głównego Policji nie dotyczy żadnej ze spraw, o których mowa w art. 32 ust. 3 w zw. z ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, to ministrem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Komendant Główny Policji. Nie można również stwierdzić, że w przypadku przedmiotowego postanowienia zachodzi przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj., iż postanowienie to zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona wtedy, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (postanowienia). Chodzi więc tu o sytuację, gdy nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Podstawę materialnoprawną postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. stanowił przepis art. 156 § 1 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., określający podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (w tym przypadku postanowienia). Skarżący wnosił bowiem, po ostatecznym sprecyzowaniu swojego stanowiska, o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] grudnia 2014 r. Organ obowiązany był zatem do zbadania, w oparciu o powyższy przepis czy w sprawie zaistniały przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 156 K.p.a. Istnieje zatem przepis prawa, który umocowywał Komendanta Głównego Policji do odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2014 r., w sytuacji gdy przyczyny określone w § 1 art. 156 K.p.a. w sprawie nie wystąpiły. Omawiając powyższą przesłankę stwierdzenia nieważności, organ wskazał, że podstawę prawną postanowienia z [...] lutego 2015 r. stanowił art. 158 K.p.a. W istocie taki przepis został podany w podstawie prawnej tego postanowienia. Zauważyć zatem należy, że powołany przepis określa jedynie formę prawną działania organu, nie stanowi natomiast podstawy materialnej do jego procedowania w sprawie. Istotne jest jednak, że w treści postanowienia z [...] lutego 2015 r. organ analizuje przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., co ostatecznie oznacza, że to właśnie ten przepis stanowił podstawę orzekania organu w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2014 r. Rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. występuje wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że sporna decyzja nie może być akceptowana jako akt władczy wydany przez organ działający w państwie prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie chodzi tutaj o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty. Zdaniem Sądu postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. nie narusza prawa, a tym bardziej, nie narusza prawa w sposób rażący. Treść tego rozstrzygnięcia pozostaje w zgodzie z przepisem prawa dającym podstawę do jego wydania, a wydanie tego postanowienia było uzasadnione zaistniałymi okolicznościami faktycznymi. W postanowieniu tym organ, po ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, dokonał analizy przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., skoro skarżący w swoim wniosku z [...] grudnia 2014 r. nie wskazał konkretnie jakimi wadami powodującymi jego nieważność obarczone jest postanowienie z [...] grudnia 2014 r. Ocenie przeprowadzonej przez organ nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Treść załatwienia sprawy wyrażona w badanym postanowieniu nie stanowi zaprzeczenia stanu prawnego sprawy. Tym samym nie można uznać aby treść postanowienia pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 156 § 1 K.p.a. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2015 r. nie zawiera również wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 3-7 K.p.a. Nie zachodzi bowiem taka sytuacja, że sprawa rozstrzygnięta tym postanowieniem była już rozstrzygnięta innym postanowieniem, postanowienie to nie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie było ono niewykonalne w dniu jego wydania, w razie jego wykonania nie wywoływało czynu zagrożonego karą, nie zawiera też wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] maja 2015 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.