II SA/Wa 133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 133/10 w sprawie ze skargi A.D. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej postanawia odrzucić skargę W dniu [...] sierpnia 2010 r. A.D., na podstawie art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tutejszego Sądu, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 285a § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia można wnieść wyłącznie od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, czyli rozstrzygającego ją co do istoty. Przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia A.D. uczynił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2010 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2010 r. Stwierdzić należy, że warunkiem sine qua non do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem jest wymóg, aby orzeczenie posiadało przymiot prawomocności. Zaskarżone postanowienie z dnia 9 sierpnia 2010 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 sierpnia 2010 r., natomiast skarga została złożona w dniu 18 sierpnia 2010 r. ( data stempla pocztowego), a więc warunek prawomocności nie został spełniony. Ponadto, zgodnie z art. 285 l ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę taką sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2). W myśl zaś art. 285f § 3 tej ustawy, skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Pomimo zatem tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego, czyli obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez uprawnione osoby, wymienione w art. 175 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga ta została sporządzona przez skarżącego osobiście, co uchybia cytowanej wyżej regulacji, w konsekwencji czyniąc ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. o sygn. akt FSK 3/04, publ. M. Prawn. 2004/5/202). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 285 a § 1 i art. 285 l w zw.z art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.