II SA/Wa 1331/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Asesor WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), , Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego Oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., wydanym na podstawie art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia H.S. na postanowienie Komendanta [...] z dnia [...] marca 2004 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] listopada 1998 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż Komendant [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 1998 r. wymierzył [...] H.S. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone H.S. w dniu [...] listopada 1998 r. i wobec niezłożenia odwołania stało się prawomocne. W dniu [...] października 2003 r. H.S. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem, z treści którego wynikało, iż żąda wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Jako podstawę swojego wniosku przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. (sygn. akt K 36/00) orzekający utratę mocy obowiązującej przepisów art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, na podstawie których zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Przedmiotowy wniosek został przekazany do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Komendantowi [...], który orzekał w sprawie dyscyplinarnej wymienionego. Komendant [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. odmówił H.S. wznowienia postępowania dyscyplinarnego, wskazując na uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku stanowiącego podstawę do uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu wzruszenia prawomocnego orzeczenia. W ocenie organu II instancji, w zaskarżonym postanowieniu słusznie przyjęto, iż H.S., składając wniosek uchybił ustawowemu terminowi. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2002 r. (Dz. U. Nr 76, poz. 1457) i z tą datą wszedł w życie. Dlatego też wniosek o wznowienie postępowania, w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, należało złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia 23 października 2002 r. Wystąpienie z wnioskiem w dniu [...] października 2003 r., a więc po upływie prawie 1 roku od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, skutkowało odmową wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H.S. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, wskazując, że składając wniosek w dniu [...] października 2003 r. nie uchybił terminowi do żądania wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, weszło w życie z dniem 30 września 2003 r., a zatem wniosek został złożony w terminie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Analizując skargę w tym zakresie stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Istota zagadnienia podnoszonego przez skarżącego dotyczy przepisu art. 145a § 2 kpa określającego termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie której została wydana decyzja. Zgodnie z tym przepisem skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia "wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego". Aby zdefiniować to pojęcie, należy się odwołać do innych aktów prawnych. I tak, zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, który to przepis miał zapewne na uwadze skarżący, a nie wskazany w skardze art. 198 ust. 3 ustawy zasadniczej, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny – dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi, nieprzewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów. Treść tego przepisu wskazuje, że ustawodawca uznał za "wejście w życie" moment publikacji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw lub w Monitorze Polskim, jednocześnie dając Trybunałowi możliwość określenia innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu prawnego. Konstytucja rozdziela tu moment "wejścia w życie" orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, od utraty mocy obowiązującej przez akt normatywny, którego to orzeczenie dotyczy. Z chwilą ogłoszenia orzeczenia wchodzi ono w życie, co oznacza, że akt prawny, którego dotyczy, stracił moc obowiązującą lub straci w późniejszym, określonym zgodnie z dyspozycją art. 190 ust. 3, terminie, a na organach administracji rządowej spoczywa obowiązek przygotowania zmiany sprzecznego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, aktu prawnego. Tak więc pojęcie "wejście w życie", w przypadku orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, nie może być utożsamiane z utratą w późniejszym terminie, niż data publikacji orzeczenia, mocy obowiązującej aktu prawnego. Podobne rozwiązanie dotyczy ogłaszania aktów prawnych. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 2 Konstytucji, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. W rozpatrywanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00 stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2002 r. W tym dniu nastąpiło wejście w życie tego orzeczenia. Zgodnie z art. 145a § 2 kpa termin do wznowienia postępowania w tej sprawie, z powodu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, upłynął w miesiąc po publikacji orzeczenia. Skarżący wniósł skargę o wznowienie w dniu [...] października 2003 r., a więc uchybił on terminowi przewidzianemu w omawianym przepisie. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż na przeszkodzie wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia 20 listopada 1998 r. stał przepis art. 135r ust. 3 ustawy o Policji, w myśl którego postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.