II SA/Wa 1331/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. J., występującej w imieniu małoletniego syna P. T. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić wniosek. A. J., występująca w imieniu małoletniego syna – P. T. - wraz ze skargą na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na skarżącej nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem skargi A. J. w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania jej synowi przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych renty rodzinnej w drodze wyjątku. Zakres przedmiotowy skargi dotyczy więc świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Oznacza to – stosownie do art. 241 powołanej wyżej ustawy - że w tej sprawie skarżąca z mocy prawa jest zwolniona całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z uwagi na powyższe złożenie przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne, gdyż Sąd nie pobiera kosztów sądowych od osób ustawowo zwolnionych z ich ponoszenia. W tej sytuacji uznano, że złożony wniosek, należy oddalić, bowiem nie podlega on ocenie w zakresie przesłanek ustawowych. Dlatego, na podstawie art. 241 w związku z art. 239 pkt 1 lit. e oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.