II SA/Wa 1334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Danuta Kania, Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Komendant [...] Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], cofającej stronie skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji wydana została w następującym stanie faktycznym. Skarżąca J. P. pełni służbę w Policji od dnia [...] sierpnia 2005r. Obecnie jest policjantką Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji W. Do pracy w służbie stałej została mianowana w dniu [...] sierpnia 2008 r. Od dnia [...] sierpnia 2008 r., na mocy decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] września 2008 r., zmienionej następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., skarżąca policjantka pobierała równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w stawce wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.), tj. przysługującej policjantowi posiadającemu rodzinę. W dniu [...] października 2014 r. skarżąca złożyła do Komendanta Rejonowego Policji W. raport, z którego wynikało, że co najmniej od dnia [...] października 2014 r. zamieszkuje w W. pod adresem [...]. Z uwagi na występujące różnice adresowe, skarżąca złożyła w dniu [...] lipca 2015 r. pisemne oświadczenie, w którym poinformowała Komendanta Rejonowego Policji W., iż na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2009 r., repetytorium [...] nr [...], otrzymała umową darowizny ½ części nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem drewnianym, bez fundamentów, przeznaczonym do rozbiórki, na działce przy ul. [...] w W. Ponadto, skarżąca oświadczyła, że w dniu [...] września 2010 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Z oświadczenia skarżącej wynikało jednocześnie, że w dniu [...] listopada 2010 r. strona rozpoczęła na powyższej działce budowę lokalu. W dniu [...] lipca 2015 r. skarżąca odmówiła złożenia pisemnego oświadczenia mieszkaniowego, pomimo, że - zgodnie z § 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. - funkcjonariusz Policji jest zobowiązany niezwłocznie zawiadomić odpowiednią komórkę ds. mieszkaniowych, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość. Niemniej, składając oświadczenie ustne, strona skarżąca potwierdziła informacje zawarte w oświadczeniu z dnia [...] lipca 2015 r., podtrzymując stanowisko, że nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, ani w miejscowości pobliskiej. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że w toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż skarżąca wraz z mężem i dwójką dzieci zamieszkuje w budynku mieszkalnym jednorodzinnym (w budowie) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., w którym - według projektu architektonicznego - znajduje się 6 pokoi o łącznej powierzchni mieszkalnej 86,50 m2, w tym na parterze budynku znajdują się 2 pokoje o łącznej powierzchni mieszkalnej 40,2 m2. Z kopii Dziennika Budowy nr [...] wynika jednocześnie, iż w przedmiotowym budynku zostały wykonane przyłącza do szamba, wody, montaż instalacji elektrycznej, gazowej, c.o. Ponadto, z dokumentacji wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. zainstalowano piec c.o. oraz grzejniki, zaś w dniu [...] kwietnia 2015 r. wykonano montaż białego sprzętu w łazience na parterze budynku. Z wpisu do wspomnianego dziennika budowy wynika również, że w dniu [...] maja 2015 r. na parterze budynku założono parapety i stolarkę drzwiową wewnętrzną oraz przystąpiono do wykonania okładzin podłogowych. Mając na względzie powyższe ustalenia, Komendant Rejonowy Policji W., działając w trybie art. 61 k.p.a., zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. poinformował skarżąca o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia uprawnień strony do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Jednocześnie, organ pierwszej instancji pouczył skarżącą o przysługujących jej uprawnieniach wynikających m.in. z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. W związku z powyższym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżąca w dniu [...] stycznia 2016 r., korzystając z uprawnień strony, zapoznała się z aktami postępowania, nie wnosząc żadnych uwag, ani wniosków dowodowych. Równocześnie, podczas czynności zapoznawania się z aktami sprawy, z uwagi na złożony w dniu [...] października 2014 r. raport o zmianie adresu zamieszkania, skarżąca została poproszona przez policjantkę Komendy Rejonowej Policji W. obecnej przy wspomnianej czynności przeglądania akt, aby złożyła stosowne oświadczenie mieszkaniowe, lecz skarżąca odmówiła jego złożenia, informując, że jej stanowisko się nie zmieniło, albowiem jej sytuacja mieszkaniowa nie uległa zmianie, gdyż nadal nie posiada żadnego lokalu mieszkalnego, który mógłby wpływać na uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Podczas wspomnianej czynności skarżąca została również pouczona, że zobowiązana była do informowania organu wydającego decyzję o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, pod rygorem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (vide: notatka służbowa z dnia [...] stycznia 2016 r. - k. 51 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącą o zakończeniu postępowania administracyjnego, pouczając ją jednocześnie o przysługujących jej uprawnieniach strony wynikających m.in. z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] lutego 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pisemne oświadczenie skarżącej z dnia [...] stycznia 2016 r. (k. 55 akt administracyjnych), w treści którego strona wskazała, iż budynek przy ul. [...] w W., w którym obecnie przebywa, jest budowany systemem gospodarczym, lecz nie jest jeszcze wykończony, albowiem nadal trwają w nim prace budowlane. Strona skarżąca oświadczyła jednocześnie, iż do budynku tego przeprowadziła się wraz z rodziną w wakacje 2015 r. z uwagi na zły stan dotychczas zajmowanego budynku przeznaczonego do rozbiórki. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Komendant Rejonowy Policji W. zwrócił się do skarżącej o dostarczenie do komórki ds. mieszkaniowych tej jednostki - w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma - stosownego zaświadczenia od kierownika budowy nadzorującego prace budowlane w obiekcie przy ul. [...] w W., na temat stanu zaawansowania prac budowlanych, na podstawie aktualnych wpisów w dzienniku budowy, a także o wskazanie, co pozostało do wykonania i jaki jest stan techniczny budynku, m.in w kontekście możliwości stałego w nim przebywania. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca poinformowała organ pierwszej instancji, iż budynek przy ul. [...] budowany jest systemem gospodarczym, a zatem nie istnieje harmonogram prac, gdyż prace wykonywane są własnoręcznie w miarę możliwości finansowych. Skarżąca oświadczyła jednocześnie, iż nie przedstawiła zaświadczenia kierownika budowy, albowiem brak jest podstawy prawnej, aby zobowiązać owego kierownika do wystawienia takiego zaświadczenia. Do przedmiotowego pisma skarżąca załączyła kserokopię Dziennika Budowy nr [...], z którego wynika, iż w dniu [...] maja 2015 r. w parterze budynku założono parapety i stolarkę drzwiową wewnątrz, a także przystąpiono do wykonywania okładzin podłogowych. Z dziennika tego wynikało ponadto, iż w dniu [...] lipca 2016 r. wykonano okładziny podłogowe parteru i przystąpiono do montażu GK na poddaszu. W dzienniku budowy, jako ostatnią, wpisano informację z dnia [...] listopada 2015 r., z której wynikało, iż powyższe roboty wykonano i rozpoczęto montaż armatur w łazience na poddaszu. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji W., działając na podstawie m.in. przepisów art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz § 6 w związku z § 3, § 1 ust. 1 pkt 5 i § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. cofnął skarżącej policjantce uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji, powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zauważył, iż w przypadku braku odpowiedniego lokalu, policjantowi przysługuje równoważnik za jego brak. Organ wskazał, że równoznaczne z brakiem lokalu jest posiadanie domu lub lokalu niespełniającego określonych warunków w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, albo spełniające te wymogi, lecz nieznajdującego się w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Zdaniem Komendanta Rejonowego Policji W., bezspornym jest fakt, że zajmowany przez skarżącą dom mieszkalny spełnia kryteria uznania go za odpowiedni lokal, albowiem posiada odpowiednią powierzchnię mieszkalną oraz wszystkie media i urządzenia niezbędne do prawidłowego zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych zainteresowanej i jej rodziny. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji uznał, iż skarżąca policjantka nie spełnia wymogów zawartych w § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., a więc zgodnie z treścią § 6 tego rozporządzenia, należy cofnąć stronie skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W dniu [...] marca 2016 r. skarżąca wniosła do Komendanta [...] Policji odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucając spornej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a także błędną interpretację przepisu § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca zarzuciła ponadto, że organ pierwszej instancji, wydając sporną decyzję, wskazał - jako jej podstawę - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad, przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.), w sposób niezasadny koncentrując swe działania na ustaleniu, czy budynek, w którym strona zamieszkuje, spełnia wymogi określone w przywołanym rozporządzeniu. Skarżąca stwierdziła, że - wbrew stanowisku organu pierwszej instancji - fakt, iż przebywa ona w lokalu, który znajduje się w budynku w budowie, nie skutkuje tym, że lokal ten staje się lokalem mieszkalnym w myśl ustawy. Skarżąca zarzuciła jednocześnie, iż organ pierwszej instancji, dokonując oceny lokalu w budowie pod względem jego stanu technicznego, przekracza swoje kompetencje. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, mylnie przyjmując, iż skarżąca posiada lokal mieszkalny. W ocenie strony skarżącej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zajmowany przez nią lokal spełnia wymogi techniczne lokalu mieszkalnego przewidziane w przepisach szczególnych. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz powtórnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant [...]Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] lutego 2016 r. cofającą stronie skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Komendant [...] Policji, powołując się na stosowne przepisy, a także na poczynione dotychczas ustalenia faktyczne, zauważył, że istota problemu zaistniałego w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca policjantka posiada lokal mieszkalny (dom w budowie) nadający się do zamieszkiwania, który zabezpiecza potrzeby mieszkaniowe tej funkcjonariuszki i jej rodziny, a także czy zaniechanie skarżącej, co jest prawnie dopuszczalne, wystąpienia do odpowiedniego organu o pozwolenie na częściowe użytkowanie obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, w sytuacji zamieszkiwania w nim przez stronę i jej rodzinę, jest przeszkodą do pozbawienia funkcjonariuszki prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Mając na względzie tak zdefiniowany problem, organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie przepisy ustawy o Policji nie definiują pojęcia "lokal mieszkalny", niemniej, przyjmuje się, że za takie pomieszczenie należy uznać lokal służący do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i spełniający warunki techniczne określone dla mieszkań i budynków mieszkalnych w przepisach prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż choć co prawda budynek został wybudowany, to na dzień zamieszkania w nim funkcjonariuszki nie wszystkie prace zostały wykonane. Zdaniem organu odwoławczego, budynek, w którym zamieszkuje skarżąca, miał jednak wszystkie wymagane przyłącza, a zatem należy uznać, iż odpowiada on normom technicznym i sanitarnym. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że powierzchnia pokoi znajdujących się na parterze domu wynosi 30,0 m2 i 10,20 m2 (tj. łącznie 40,20m2), a więc pomieszczenia te zapewniają przysługujące skarżącej policjantce 4 normy zaludnienia (tj. 28-40 m2 powierzchni mieszkalnej). Komendant [...] Policji stwierdził, że prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest ściśle powiązane z prawem do lokalu mieszkalnego. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że jeżeli funkcjonariusz Policji posiada lokal mieszkalny zgodny z normami zaludnienia w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to nie przysługuje mu prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, albowiem cel przepisu został osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99). Komendant [...] Policji uznał, że w realiach niniejszej sprawy z uwagi na posiadanie przez skarżącą lokalu mieszkalnego o standardzie umożliwiającym zamieszkiwanie, a - co więcej - zamieszkiwanie w tym lokalu przez skarżącą z rodziną, przyjąć trzeba, że pomimo braku stosownego pozwolenia na użytkowanie wspomnianego lokalu, wskazana sytuacji gwarantuje skarżącej policjantce prawidłowe pełnienie służby oraz umożliwia jej normalne życie rodzinne. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że opisana sytuacji wyklucza skarżącą z kręgu osób uprawnionych do otrzymania równoważnika pieniężnego brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Komendanta [...] Policji, brak w tym przypadku formalnego odbioru budynku i pozwolenia na użytkowanie lokalu nie może być traktowany, jako przejaw niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, w myśl powołanych przez organ przepisów. W ocenie organu odwoławczego, takie rozumienie przepisów, jaki prezentuje strona skarżąca, nie znajduje logicznego uzasadnienia w kontekście celu przyznawanego świadczenia pieniężnego. Komendant [...] Policji uznał, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2013r., wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Kr 448/12. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu, Komendant [...] Policji uznał, że są one bezpodstawne, albowiem - pomimo tego, iż formalnie dom znajduje się w budowie - to faktycznie jest to dom znajdujący się w należytym stanie technicznym, umożliwiającym stały pobyt ludzi i zaspokajający przysługującą skarżącej policjantce i jej rodzinie powierzchnię mieszkalną. Wskazane powyżej okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, stanowią negatywną przesłankę do dalszego pobierania przez skarżąca równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, gdyż potrzeby mieszkaniowe skarżącej pozostają w niniejszej sprawie zaspokojone. W świetle powyższego, Komendant [...] Policji uznał, że sporną decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie cofnięcia skarżącej uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - w stawce wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. - należy uznać za prawidłową. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. w zw. z art 84 k.p.a. oraz art 107 § 3 k.p.a. - poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w konsekwencji nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż strona skarżąca posiada lokal mieszkalny, co ostatecznie skutkowało podtrzymaniem spornej decyzji Komendanta Rejonowego Policji W. cofającej skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła na wstępie, że w związku z zawiadomieniem organu pierwszej instancji informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego, złożyła końcowe oświadczenie, w którym wyraźnie wskazała, że budynek przy ul. [...] w W., w którym przebywa od wakacji 2015 r., jest budynkiem w budowie nie tylko w sensie formalnym (z uwagi na brak odbioru technicznego), ale też faktycznym (budowa tego budynku nie jest ukończona i cały czas trwają prace budowlane), a fakt nieprzedstawienia budynku do odbioru nie jest spowodowany zaniechaniem skarżącej, tylko koniecznością spełnienia konkretnych wymagań zawartych w przepisach ustawy - Prawo budowlane, których - ze względu na kwestie finansowe - skarżąca nie jest w stanie zrealizować w krótszym terminie. Ponadto, skarżąca zauważyła, że Komendant [...] Policji w spornej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. przywołał bezzasadnie uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, pomimo, że uchwała ta odnosi się do uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariusza posiadającego lokal mieszkalny. Jednocześnie, skarżąca uznała, że organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony powołał się w zaskarżonej decyzji na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 448/12, który orzekał jedynie w zbliżonej przedmiotowo sprawie, a nie sprawie tożsamej, gdy tymczasem w dotychczasowym piśmiennictwie wyraźnie przyjmuje się, iż zastosowanie wprost twierdzeń wskazanego orzeczenia sądu przez organ odwoławczy, bez uwzględnienia cech indywidualnych, a nawet bez odniesienia się do nich, stanowi naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego gwarantujących prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w tym reguł określonych w przepisach art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. i art 84 k.p.a., strona skarżąca uznała, że konsekwencją owego uchybienia było błędne uznanie przez organy Policji obu instancji, że skarżąca posiada lokal mieszkalny, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżąca stwierdziła, że organy Policji, rozstrzygając niniejszą sprawę, z góry założyły sposób zakończenia prowadzonego postępowania, a co za tym idzie podejmowały wszelkie czynności w kierunku wykazania, że budynek, w którym obecnie skarżąca przebywa, znajduje się w odpowiednim stanie technicznym, co ma być równoznaczne z tym, że jest lokalem mieszkalnym i że skarżąca zajmuje odpowiednią powierzchnię do przysługujących jej norm zaludnienia. Jednocześnie, skarżąca zarzuciła, że organy mylnie zastosowały w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w spawie szczegółowych zasad, przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, albowiem przedmiotowy akt normatywny odnosi się ono do lokali mieszkalnych. Skarżąca zauważyła, że podstawową przesłanką uznania przez organ odwoławczy budynku w budowie za lokal mieszkalny była okoliczność, że skarżąca przebywa w tym budynku, jakby to miało wpływ na jego status prawny bądź stan techniczny. Zdaniem strony skarżącej, organy obu instancji w trakcie prowadzonego postępowania całkowicie pominęły jednak jej stanowisko, w którym strona wskazywała, że budowany przez nią lokal mieszkalny w budynku jednorodzinnym dwulokalowym nie spełnia wymagań dla lokalu mieszkalnego przewidzianych w przepisach prawa budowlanego, zaś prowadzone w nim prace mają na celu zakończenie prac w minimalnym zakresie i przedstawienie budynku do odbioru. W ocenie skarżącej, takie działanie organów stanowi naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Strona skarżąca uznała, że organ zarówno pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy zupełnie bezpodstawnie przyjęły, że skoro strona przebywa w budynku w budowie, to jest on lokalem mieszkalnym, o którym mowa w cyt. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. Zdaniem skarżącej, taki sposób prowadzenia postępowania dowodowego narusza przepisy postępowania i to w stopniu znacznym, albowiem organ administracji publicznej zobowiązany jest m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji, co jest zasadniczą cechą zasady praworządności. Strona skarżąca stwierdziła ponadto, że organy w sposób niewyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy, a także uzasadniły sporne decyzje w sposób sprzeczny z wymogami określonymi w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, skarżąca uznała, iż organy Policji obu instancji, wbrew zasadom wynikającym z przepisów art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ponadto, zdaniem skarżącej, organy nie dopuściły, jako dowodów, wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia istoty rozpatrywanej sprawy. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, organy Policji naruszyły obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Powołując się z kolei na normę prawną wynikającą z przepisu art. 80 k.p.a., strona skarżąca zarzuciła, iż organy administracji, oceniając materiał dowodowy, naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, albowiem prowadząc postępowanie, analizowały zebrane dowody według dowolnych kryteriów, opierając swoją ocenę na nieprzekonywujących podstawach. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż organy Policji obu instancji w sposób niewyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, nie ustosunkowując się do każdego przywołanego przez skarżąca argumentu. Zdaniem strony skarżącej, z logicznego punktu widzenia o statusie prawnym, a w szczególności o fakcie posiadania lokalu mieszkalnego, nie powinien decydować fakt przebywania w jakimkolwiek pomieszczeniu bez odniesienia się do przepisów odrębnych stanowiących kiedy dane pomieszczenie jest lokalem mieszkalnym i jakie warunki powinno spełniać. Ponadto, strona uznała, że niedopuszczalne jest, aby organ administracji w sposób dowolny wybierał, który z warunków wymienionych enumeratywnie w ustawie ma być spełniony a który nie w przypadku, gdy ustawodawca wskazał, ze muszą one wystąpić łącznie. Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że z materiałów postępowania wynika, że organ pierwszej instancji miał wątpliwości, co do interpretacji przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., skoro pismem z dnia [...] października 2015 r. zwrócił się do radcy prawnego o sporządzenie opinii prawnej dotyczącej zasadności cofnięcia skarżącej uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym miejscu strona skarżąca uznała, że fakt zwrócenia się przez organ pierwszej instancji do radcy prawnego o wydanie opinii w zakresie interpretacji przepisów powyżej wskazanego rozporządzenia stanowi naruszenie przepisu art 84 § 1 k.p.a., albowiem - zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego wydanym w sprawie sygn. akt I PKN 203/98 - nie jest dopuszczalne powoływanie biegłego, jeżeli przedmiotem jego opinii miałaby być treść lub sposób interpretacji przepisów prawa. Powołując się z kolei na przepis art 6 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę legalizmu, strona skarżąca wskazała, iż w państwie prawa wszelkie niejasności i wątpliwości co do treści przepisu prawa, na podstawie którego organ opiera swoje rozstrzygnięcie, nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony, zaś naruszenie tej zasady przez organy obu instancji ma istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, wskazując na przepis określony w art 107 § 3 k.p.a., strona skarżąca zarzuciła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji stanowi w istocie przepisane uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, co świadczy o pobieżnej analizie materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie. Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że niewiadomym jest, na podstawie jakich dowodów organ odwoławczy poczynił ustalenie faktyczne, iż "(...) W dniu [...] lipca 2015 roku pani J. P. odmówiła złożenia pisemnego oświadczenia mieszkaniowego, chociaż zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia policjantka jest zobowiązana niezwłocznie zawiadomić odpowiednią komórkę ds. mieszkaniowych, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej na wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość. Składając oświadczenie ustne, strona potwierdziła informacje zawarte w oświadczeniu z dnia [...] lipca (...)", skoro w materiałach postępowania prowadzonego przed Komendantem Rejonowym Policji W. nie ma żadnej informacji, która pozwalałaby na ustalenie takiej treści rozmowy skarżącej z pracownikiem komórki mieszkaniowej Komendy Rejonowej Policji W. Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się jedynie do części podniesionych przez nią zarzutów i argumentów, nie poddając pod rozwagę sytuacji, w której zajmowany przez nią budynek nie zostałby odebrany przez właściwy organ, a także w żaden sposób nie odnosząc się do oświadczeń strony, w których skarżąca wskazywała, że zajmowany przez nią budynek nie spełnia norm technicznych wskazanych w przepisach prawa budowlanego. Według skarżącej, powyższe naruszenia przepisów postępowania administracyjnego miały niewątpliwie istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew zarzutom strony skarżącej, uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu spornej decyzji, zaś podniesione w skardze okoliczności i argumenty pozostają bez wpływu na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] lutego 2016 r. cofającą stronie skarżącej uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje - nie dopuściły się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając przedmiotowe decyzje administracyjne, organy Policji nie dopuściły się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim obrazy przepisów art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 6 w związku z § 1 ust. 1 pkt 5 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, albowiem prawidłowo przyjęły w niniejszej sprawie, iż zachodzą podstawy do cofnięcia skarżącej policjantce uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przyjmując powyższe stanowisko, organy Policji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie w sposób wszechstronny do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentów. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2016 r., należy zauważyć, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w przywołanej ustawie formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności przydział lokalu mieszkalnego, prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Powyższe wskazuje, iż realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić poprzez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego albo przez przyznanie świadczeń określonych ustawą. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Świadczenie określone w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy jest zastępczą formą zrealizowania potrzeb mieszkaniowych policjanta z uwagi na nieposiadanie lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Równoważnik jest więc ściśle powiązany z prawem do lokalu mieszkalnego, a zatem funkcjonariuszowi nie przyznaje się równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej (por. B. Opaliński, M. Rogalski, P. Szustakiewicz, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. 1, C.H. Beck, Warszawa 2015). Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określił, w drodze rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu. Przepis § 1 ust. 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowi, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nie posiadają domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. § 3 w/w rozporządzenia stanowi, iż ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia. Z kolei, w świetle przepisu § 6 ust. 3 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r., decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, lub zmienił się jego stan rodzinny, albo w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będące przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. W rozpoznawanej sprawie do cofnięcia skarżącej J. P. uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego doszło w wyniku ustaleń dokonanych w toku postępowania przez Komendanta Rejonowego Policji W. Otóż, jak wynika jednoznacznie ze zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, skarżąca wraz z mężem i dwójką dzieci co najmniej od wakacji 2015 r. zamieszkuje w budynku mieszkalnym jednorodzinnym (w budowie) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. (vide: m.in. pisemne oświadczenie skarżącej z dnia [...] stycznia 2016 r. - k. 55 akt administracyjnych). Z ustaleń Komendanta Rejonowego Policji W. wynika ponadto, że w budynku tym, pomimo braku jego formalnego odbioru przez właściwe organy nadzoru budowlanego, znajduje się stosowna infrastruktura, w tym m.in. podłączone media, które umożliwiają stronie skarżącej na normalne zamieszkiwanie wraz z rodziną, co zresztą - jak oświadczyła skarżąca - de facto czyni od wakacji 2015 r. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organów Policji rozstrzygających sprawę administracyjną w przedmiocie ewentualnego cofnięcia policjantowi uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest wykazanie, czy skarżący posiada lokal mieszkalny (budynek w budowie) nadający się do zamieszkania, który zabezpiecza potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza i jego rodziny, oraz czy zaniechanie skarżącego, co jest prawnie dopuszczalne, wystąpienia do odpowiedniego organu o pozwolenie na częściowe użytkowanie obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, w sytuacji zamieszkiwania w nim przez funkcjonariusza i jego rodzinę przez kilka lat, jest przeszkodą do pozbawienia funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu, skoro - w świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji - prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa policjanta do lokalu mieszkalnego, określonego w art. 88 ust. 1 cyt. ustawy i przysługuje w przypadku, gdy funkcjonariusz ten nie posiada mieszkania, to uznać należy, że realizacja prawa do mieszkania ma niewątpliwie zagwarantować policjantowi prawidłowe pełnienie służby poprzez stworzenie warunków do zamieszkiwania w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej oraz umożliwić prowadzenie normalnego życia rodzinnego. W takim właśnie kontekście powinna być wykładana norma zawarta w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. W realiach niniejszej sprawy, Sąd uznał, że posiadanie przez skarżącą policjantkę lokalu mieszkalnego o standardzie umożliwiającym zamieszkiwanie, a - co więcej - fakt mieszkania w tym lokalu (budynku) z rodziną co najmniej od wakacji 2015 r., gwarantuje policjantowi prawidłowe pełnienie służby oraz umożliwia mu normalne życie rodzinne, pomimo braku stosownego pozwolenia na użytkowanie owego lokalu (budynku). W konsekwencji, Sąd uznał, że taka sytuacja faktyczna, jaką ustaliły prawidłowo organy Policji obu instancji, wyklucza zatem stronę skarżącą z kręgu osób uprawnionych do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu, brak w tym przypadku formalnego odbioru budynku i pozwolenia na użytkowanie lokalu nie może być traktowany, jako brak zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, w myśl wyżej powołanych przepisów. Takie rozumienie przepisów nie znajduje logicznego uzasadnienia odnośnie do celu przyznawanego świadczenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, istotna jest wola skarżącej zamieszkiwania w niewykończonym całkowicie i nieodebranym formalnie budynku jednorodzinnym. Uznać należy, że skoro - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - fakt posiadania przez skarżącą lokalu mieszkalnego w budynku wykonywanym tzw. systemem gospodarczym, który nadaje się do zamieszkiwania (budynek posiada instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną oraz centralnego ogrzewania) i w którym funkcjonariusz mieszka co najmniej od wakacji 2015 r. z rodziną nie budzi wątpliwości, to ów lokal mieszkalny zabezpiecza potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza, w rozumieniu art. 92 ustawy o Policji. Nie ulega wątpliwości Sądu, że zaniechanie przez skarżącego funkcjonariusza uzyskania pozwolenia na częściowe użytkowanie budowanego domu nie może być przeszkodą do uznania, że posiada on odpowiedni lokal. Należy zauważyć, że intencją ustawodawcy jest pomoc funkcjonariuszom, którzy nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby, lub pobliskiej, bądź też posiadają lokal, ale niespełniający norm powierzchniowych. W przedmiotowej sprawie normy zaludnienia przysługujące skarżącej oraz jej rodzinie zostały zachowane, pomimo, że strona zamieszkuje w nie do końca wykończonym budynku mieszkalnym, co jest wyłącznie jej wyborem. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącej policjantce uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - zasadnie przyjęły, że zachodzi podstawa do zastosowania przepisów art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 6 w związku z § 1 ust. 1 pkt 5 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Należy przyjąć jednocześnie, że organy Policji, wydając obie sporne decyzje, szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn w przypadku skarżącej nie jest możliwe dalsze utrzymanie uprawnienia do równoważnika pieniężnego, pomimo podnoszonych przez stronę skarżącą argumentów odwołujących się norm prawa budowlanego i okoliczności związanych z brakiem formalnego odbioru budynku przez stosowne organy. Wobec powyższego, należy uznać, że zarówno Komendant [...] Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2016 r., jak i Komendant Rejonowy Policji W., rozstrzygając w dniu [...] lutego 2016 r. o cofnięciu skarżącej uprawnienia do pobieranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nie uchybili normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organy te podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne obu spornych decyzji, organy Policji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że organy Policji nie dopuściły się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc owo postępowanie w kontekście przepisu 92 ust. 1 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - brak jest podstaw do pobierania przez skarżącą policjantkę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.