II SA/Wa 1339/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zwrócić L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem opłaty sądowej, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz.[...], dnia [...] sierpnia 2018 r. L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła ze skargą z dnia [...] na rozstrzygnięcie Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawarte w piśmie z dnia [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Pismem procesowym z dnia [...] skarżąca cofnęła skargę i wniosła o zwrot całego uiszczonego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Cofnięcie skargi może nastąpić od chwili jej wpływu do organu do czasu wydania wyroku przez sąd. Stosownie do treści przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi, co do zasady, wiąże sąd. Jeżeli jednak cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 60 in fine p.p.s.a., a zatem stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać cofnięcie skargi za skuteczne i umorzyć postępowanie sądowe, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, wobec czego – na podstawie § 2 tego przepisu – należało orzec, jak w punkcie drugim sentencji.