II SA/Wa 1341/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2005r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] maja 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela (t. j.: Dz. U. z 2003r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Minister Kultury, po zbadaniu wniosku, odmówił nadania E. W. - nauczycielce gry na [...] w Państwowej Szkole Muzycznej I i II st. w J., stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu organ podał, że skarżąca nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej. W skierowanym do Ministra Kultury wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, E. W. zaznaczyła, że spełnia wymogi kwalifikacyjne. Opisała również swoje osiągnięcia. Zakwestionowała prawidłowość prac komisji kwalifikacyjnej, która, w jej ocenie, pracowała w niepełnym składzie, tj. pod nieobecność Dyrektora PSM I i II st. w J. W dniu [...] maja 2004r. Minister Kultury, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w związku z art. 127 § 3 Kpa. i art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela, wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że zarzuty przedstawione przez E. W. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności czynności komisji kwalifikacyjnej, a brak jej akceptacji musiał skutkować wydaniem decyzji odmownej. W dniu 18 czerwca 2004r. E. W., za pośrednictwem Ministra Kultury, skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję i zażądała jej zmiany. Skarżąca opisała przebieg swojej drogi zawodowej - uzyskane kwalifikacje, osiągnięcia i oceny. Jej zdaniem, spełnia wszystkie warunki do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego jako kolejnego stopnia awansu zawodowego, a wydana przez Ministra Kultury decyzja jest dla niej krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Z analizy akt postępowania administracyjnego wynika, iż decyzja Ministra Kultury z dnia [...]marca 2004r. nr [...]doręczona została E. W. w dniu 2 kwietnia 2004r., a nie jak przyjęto 21 kwietnia 2004r.. Tę pierwszą datę potwierdza stempel pocztowy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które zwrócono nadawcy 2 kwietnia 2004r.. Zatem to od tej daty należało liczyć 14 - dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. E. W. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowała do Ministra Kultury w dniu 23 kwietnia 2004r.(data stempla pocztowego). W związku z powyższym należało uznać, iż środek zaskarżenia od decyzji wydanej przez organ w I instancji został wniesiony z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 16 kwietnia 2004r.. E.W. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zwróciła się także z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Minister Kultury nie wydał postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, lecz rozpatrując odwołanie rozstrzygnął sprawę merytorycznie wydając w dniu [...] maja 2004r. zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż decyzja Ministra Kultury z dnia[...]maja 2004r. nr [...]została wydana z rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.), albowiem rozpatrzenie środka odwoławczego po upływie terminu do jego wniesienia oznacza rozpoznanie decyzji korzystającej już z przymiotu ostateczności. Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. oraz w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.