II SA/Wa 1341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości premii oddala skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 89 ust. 4 - 4d ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), dalej: "ustawa o CBA", ustalił M. S., w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r., premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę [...] zł. Na skutek wniosku funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podejmując rozstrzygnięcie miał na uwadze wszystkie kryteria ustawowe, mające wpływ na wysokość premii w nowym okresie premiowania. Ustalona w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wysokość premii jest adekwatna do posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji zawodowych, doświadczenia, zaangażowania oraz stopnia złożoności i sposobu realizacji powierzonych mu obowiązków służbowych. Z czterech przesłanek określonych w art. 89 ust. 4d ustawy o CBA, branych pod uwagę przy ustalaniu wysokości premii, tylko jedna ma charakter stały, a mianowicie kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, pozostałe trzy są ściśle powiązane z efektami pracy. Nadto uznaniowy charakter premii, który został określony przepisami art. 89 ww. ustawy sprawia, że funkcjonariusz nie może skutecznie kwestionować wysokości przyznanej premii, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera umotywowaną ocenę stanu faktycznego (art. 89 ust. 4c ustawy o CBA) oraz wskazuje jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. S. zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez pominięcie wskazanych w tym przepisie ustawowych przesłanek, od których uzależniona jest wysokość premii oraz poprzez błędną ocenę przesłanki kwalifikacji zawodowych, a także art. 54 ust. 4 ww. ustawy poprzez odmowę awansowania odwołującego się na wyższe stanowisko służbowe, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia M. S. wysokości premii. W uzasadnieniu organ wskazał, iż uwzględnił skargę w trybie autokontroli, bowiem decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. dotknięta jest wadą prawną, jaką stanowi brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia. Wady tej nie dostrzegł Szef CBA utrzymując tę decyzję w mocy, co z kolei spowodowało, że także i zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Obie powyższe decyzje nie określają kryteriów, które zdecydowały o przyznaniu funkcjonariuszowi premii w wysokości 10%. W ocenie Szefa CBA, powyższe uchybienie nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, lecz stanowi przesłankę ich uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie na powyższą decyzję autokontrolną M. S. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, poprzez pozbawienie skarżącego obowiązkowej premii, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości, a także art. 7, 8, 11, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nierozpoznanie jej co do istoty w sposób zgodny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji autokontrolnej, ewentualnie o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015r. o sygn. akt II SA/Wa 1105/14 uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] oraz decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], a nadto stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż z treści art. 54 § 3 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że warunkiem skorzystania z uprawnienia autokontrolnego przez organ jest uwzględnienie skargi w całości, co musi oznaczać, że organ za zasadne przyjmuje zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazaną podstawę prawną skargi. Skutkiem działania autokontrolnego organu ma być nie tylko uchylenie objętej skargą decyzji, ale również ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy albo umorzenie postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja autokontrolna Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotknięta jest istotną wadą - nie zawiera rozstrzygnięcia co do meritum sprawy. Jak wynika z wniosku M. S. z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozparzenie spawy, domagał się on wyjaśnienia przez organ, w oparciu o przepisy art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, dlaczego przyznano mu premię w wysokości 10%, przy czym w piśmie tym wyraźnie zaznaczył, że domaga się przyznania mu premii w wysokości 25%. W pozostałych pismach procesowych skarżący konsekwentnie podtrzymywał te żądania, poszerzając swoją argumentację. Zatem dla uznania prawidłowości decyzji autokontrolnej powinna ona także odnosić się do żądania przyznania premii w wysokości 25%. Samo uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest wystarczające do uznania decyzji autokontrolnej za zgodną z normą art. 54 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do pojęcia "istota przedmiotu sprawy" Sąd wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie jest nią wyłącznie wysokość premii przyznanej skarżącemu w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. w wysokości 10% uposażenia zasadniczego. Zatem żadna z decyzji podjętej przez organ w niniejszej sprawie nie mogła i nie powinna odnosić się do żądań awansowania skarżącego, czy zarzutów mobbingu, bowiem kwestie te wykraczają poza przedmiot sprawy. Sąd stwierdził, iż konstrukcja premii opisanej w art. 89 ust. 4 ustawy o CBA wskazuje, iż ustawodawca pozostawił Szefowi CBA prawo do kreowania wysokości przyznanej premii, w granicach od 1% do 30% uposażenia zasadniczego. W stosunkach służbowych w CBA premia stanowi środek dla elastycznego kształtowania polityki kadrowej wobec funkcjonariuszy, jednakże jedynie w granicach ściśle określonych w przepisie art. 89 ustawy o CBA. Nie jest to jednak premia wyłącznie o charakterze uznaniowym. Szef CBA, ustalając wysokość premii dla funkcjonariusza, ma obowiązek kierować się przesłankami określonymi w art. 89 ust. 4 ustawy o CBA. Decyzja w sprawie przyznania premii powinna zawierać odniesienie do wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie, z podaniem jakie elementy organ wziął pod uwagę przyznając danemu funkcjonariuszowi premię w określonej wysokości. Zatem argumentacja w tym zakresie powinna być dokonana zgodnie z wymogami uzasadnienia decyzji administracyjnej wymienionymi w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, iż określone w ust. 4d art. 89 ustawy o CBA przesłanki sprowadzają się w istocie do elementu względnie stałego jakim są kwalifikacje zawodowe danego funkcjonariusza, oraz do elementów zmiennych, podlegających okresowej ocenie przez przełożonego funkcjonariusza. Tymi elementami są przede wszystkim: stopień trudności wyznaczonych zadań oraz sposób realizacji zadań dotychczas przez funkcjonariusza wykonanych w poprzednim okresie premiowania. Na wysokość premii ma wpływ także opinia służbowa z okresu poprzedzającego procedurę określania wysokości premii na dany okres. Mając powyższe na względzie Sąd wskazał, iż Szef CBA ponownie rozpatrując środek odwoławczy M. S. od decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., zobowiązany będzie do uwzględnienia w swoim rozstrzygnięciu rzetelnej argumentacji uzasadniającej - zgodnie z wyżej wskazanymi kryteriami - przyznanie funkcjonariuszowi premii w konkretnej wysokości. Szef CBA decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą M. S., w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r., premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż analizując wniosek funkcjonariusza M. S. z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej ustalenia wysokości premii, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 r., uwzględnił przepis art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, który stanowi, że funkcjonariusz otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się do 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Przepis art. 89 ust. 4d ustawy o CBA przewiduje natomiast, że wysokość premii jest uzależniona od: (1) stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) posiadanych kwalifikacji zawodowych, (3) efektów pracy funkcjonariusza, (4) ostatniej opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek organ podał, iż funkcjonariusz M. S. pełni służbę w Wydziale [...] Delegatury CBA w P.. Do jego zakresu obowiązków należy m.in. przygotowywanie projektów analiz i programów kontroli, przeprowadzanie kontroli planowych i doraźnych zgodnie z zasadami i trybem postępowania kontrolnego oraz programem kontroli; sporządzanie protokołów z przeprowadzonych kontroli; dokonywanie w sposób obiektywny ustaleń kontroli oraz rzetelne dokumentowanie stwierdzonych nieprawidłowości wyjaśnieniami osób kontrolowanych i odpowiednimi załącznikami. Zdaniem przełożonych, wymieniony funkcjonariusz w prowadzonych postępowaniach kontrolnych, czy też sporządzanych analizach wykazuje duże zaangażowanie. Charakteryzuje go sumienność, dokładność i zdyscyplinowanie. Stara się utrzymywać wysoką jakość pracy. W ocenie przełożonych wymieniony dobrze realizuje powierzone zadania służbowe. Następnie, odnosząc się do drugiej z ww. przesłanek, tj. posiadanych kwalifikacji zawodowych, organ wskazał, iż na podstawie akt osobowych M. S. ustalono, że legitymuje się on wykształceniem wyższym. W 2002 r. ukończył studia na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w T. uzyskując tytuł magistra [...]. Natomiast przed przyjęciem do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym posiadał ponad czteroletnie doświadczenie zawodowe jako pracownik zatrudniony w Urzędzie [...] w B. - ostatnio na stanowisku [...]. Jednakże profil zatrudnienia nie był związany bezpośrednio z pracą/służbą w szeroko rozumianych organach ścigania. W aktach osobowych znajdują się również dyplomy potwierdzające ukończenie przez funkcjonariusza m.in. szkolenia podstawowego w 2007 r., a także szkolenia specjalistycznego dla funkcjonariuszy wykonujących czynności o charakterze analityczno-informacyjnym w 2009 r. Z akt osobowych wynika, że funkcjonariusz M. S. w latach 2006-2010 odbywał aplikację radcowską, która była częściowo finansowana przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, zaś w dniu [...] maja 2013 r. został wpisany na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w B.. Organ zaznaczył przy tym, że skarżący jest przede wszystkim funkcjonariuszem CBA z uprawnieniami do wykonywania zawodu radcy prawnego (polegającego na świadczeniu pomocy prawnej), którego wykonywanie zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 65, poz. 10 ze zm.), zawiesza się w wypadku podjęcia pracy w organach ścigania, za wyjątkiem osób zatrudnionych na stanowiskach radców prawnych w tychże organach. W zakresie przesłanki efektów pracy funkcjonariusza organ stwierdził, iż M. S. w 2013 r. w ramach wykonywanych czynności analityczno-informacyjnych i kontrolnych zebrał materiały, które uzasadniały skierowanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W ośmiu przypadkach po zakończonych analizach przedkontrolnych skierowano zawiadomienia do prokuratury. Ponadto, po zakończeniu czynności kontrolnych w sześciu przypadkach również zawiadomiono prokuraturę. Szef CBA, mając na względzie sposób wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariusza, z dniem [...] sierpnia 2013 r. podwyższył mu stawkę uposażenia zasadniczego do kwoty [...] zł miesięcznie, zaś w dniu [...] grudnia 2013 r. wyróżnił nagrodą pieniężną w wysokości [...] zł. Odnośnie ostatniej z ww. przesłanek organ wskazał, że z opinii służbowej sporządzonej przez przełożonego funkcjonariusza w dniu [...] lipca 2013 r., za okres służby od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lipca 2013 r. wynika, że jest ona pozytywna, a średnia ocen wynosi 4,2 w pięciostopniowej skali, na którą składały się następujące kryteria i uzyskane z nich oceny cząstkowe: efektywność służby - 5, dyscyplina - 4, zaangażowanie - 4, praca w zespole - 4, umiejętność podejmowania decyzji - 4. W opinii służbowej zawarte są następujące wnioski końcowe: "Funkcjonariusz w służbie stałej dobrze realizujący powierzone zadania służbowe. Dla podniesienia kwalifikacji zawodowych należy wymienionego kierować na organizowane szkolenia tematyczne związane z realizowanym zakresem obowiązków, a także dotyczące ochrony informacji niejawnych. Funkcjonariusz może być awansowany na wyższe stanowisko służbowe". Jednakże opinia ta nie wartościuje ostatniego, sześciomiesięcznego okresu służby funkcjonariusza, zaś przełożony funkcjonariusza nie miał obowiązku wydania opinii służbowej przed określeniem wysokości premii ustalonej na okres sześciu miesięcy. Organ wskazał, iż wydanie decyzji nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość premii nie ulega zmianie. Konstrukcja premii określona w art. 89 ust. 4 ustawy o CBA wskazuje, że ustawodawca pozostawił Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego prawo do kreowania wysokości przyznanej premii w granicach od 1% do 30% uposażenia zasadniczego. Celem takiego rozwiązania jest umożliwienie kształtowania elastycznej polityki kadrowej przez organ odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie służby specjalnej jaką jest Centralne Biuro Antykorupcyjne. Taki charakter premii sprawia, ze funkcjonariusz nie może skutecznie kwestionować wysokości przyznanej premii, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Szef CBA uwzględniając wszystkie kryteria mające wpływ na wysokość premii w okresie od [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. uznał, że ustalona wysokość premii na poziomie 10% uposażenia zasadniczego jest adekwatna do posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji zawodowych, doświadczenia, zaangażowana oraz stopnia złożoności i sposobu realizacji powierzonych obowiązków służbowych. Premia, jako stały, jednak o zmiennej wysokości składnik uposażenia, może zostać w nowym okresie premiowym ustalona w niższym lub wyższym wymiarze albo pozostać na tym samym poziomie. Ocena efektów pracy funkcjonariusza powinna być dokonywana na bieżąco. Natomiast ostatecznie to do Szefa CBA, w zależności od tej oceny, należy podejmowanie decyzji. Premii nie należy zatem traktować jako stałego dodatku za dotychczasową nienaganną służbę, lecz jako ruchomy składnik uposażenia za aktualnie należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem funkcjonariuszowi premii w określonej wysokości, a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. Jeżeli sposób wykonywania przez funkcjonariusza zadań i obowiązków służbowych pozostaje na tym samym niezmienionym poziomie, to okoliczność ta nie uzasadnia podwyższenia wysokości premii. Kwestia kto, kiedy i w jaki sposób ma docenić danego funkcjonariusza awansem stanowiskowym lub podwyżką składnika uposażenia pozostaje w gestii przełożonych (kierownika komórki organizacyjnej, kierownika jednostki organizacyjnej, a ostatecznie Szefa CBA), a nie funkcjonariusza i jego subiektywnych odczuć. Organ zaznaczył również, iż przyznawanie premii odbywa się w ramach posiadanych środków pieniężnych, które są przeznaczone i zabezpieczone na ten cel w budżecie Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W związku z tym Szef CBA z jednej strony kieruje się interesem funkcjonariusza, a z drugiej strony interesem służby dążąc do racjonalnego wydatkowania posiadanych środków. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia 89 ust. 4c i 4d, ani 54 ust. 4 ustawy o CBA, tym bardziej w stopniu rażącym. Nie można również, zdaniem organu, uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pewne zróżnicowanie podmiotów posiadających nawet te same cechy jest dopuszczalne na gruncie zasady równości, jeżeli jest to zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, a także innymi zasadami konstytucyjnymi. Nadto organ zauważył, że przyjęte w polskim porządku prawnym rozwiązania dotyczące funkcjonariuszy CBA w zakresie przyznawania im premii nie mają charakteru dyskryminującego. Nie można zatem mówić o dyskryminacji odwołującego się, bowiem niedopuszczalne jest twierdzenie, że wszyscy funkcjonariusze CBA muszą pozostawać w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, co potwierdza brzmienie art. 89 ust. 4 ustawy o CBA, zgodnie z którym wysokość premii kształtuje się w zakresie od 1% do 30% uposażenia zasadniczego. Konkludując Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego stwierdził, iż argumenty podniesione przez funkcjonariusza nie zasługują na uwzględnienie. Organ bowiem w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu - na podstawie art. 89 ust. 4 - 4d ustawy o CBA - uprawnienia do kształtowania premii będącej stałym składnikiem uposażenia przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów przewidzianych dla struktury oraz treści uzasadnienia decyzji, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] czerwca 2015r. M. S. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 89 ust. 4d w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez pominięcie wskazanych w tym przepisie ustawowych przesłanek, od których uzależniona jest wysokość premii oraz poprzez błędną ocenę przesłanki kwalifikacji zawodowych, - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 89 ust. 4d w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez nierówne traktowanie i stosowanie zakazanych praktyk dyskryminacyjnych, znajdujące swój wyraz w ustaleniu premii w wysokości niższej niż funkcjonariuszowi nie świadczącemu w ogóle służby, tj. wykazującemu się całkowitym brakiem efektów służby i nie wykonującemu żadnych ustawowych zadań, a jednocześnie ustalenie premii na niższym poziomie niż innym funkcjonariuszom Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w P., osiągającym znacznie gorsze efekty pracy i posiadającym niższe kwalifikacje zawodowe oraz wykonującym zadania o mniejszym stopniu trudności i złożoności; 2) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 35 § 2 i 3 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji dopiero po dwóch miesiącach od doręczenia Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego prawomocnego wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. oraz powoływanie się przez organ na szczególnie skomplikowany charakter sprawy w sytuacji, gdy wydanie decyzji ustalającej wysokość premii powinno nastąpić niezwłocznie, gdyż nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i było możliwe na podstawie danych, którymi dysponował organ, - art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej, - art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieustosunkowaniu się do większości zarzutów podniesionych we wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. nie rozpoznanie istoty sprawy przez Szefa CBA w sposób wszechstronny i wyczerpujący, - art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., znajdującym swój wyraz w zignorowaniu przez organ wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r., - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2013 r. i odmowę jej uchylenia, w sytuacji, gdy pomimo istnienia naruszeń prawa wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy winna być ona uchylona, - art. 89 ust. 4c ustawy o CBA, poprzez niezamieszczenie w decyzji Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2013 r. uzasadnienia faktycznego i prawnego, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. - art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ w zaskarżonej decyzji wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., ewentualnie jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z: - decyzji personalnej funkcjonariusza P. A., przyjętego do służby w lutym 2014 r. do Delegatury CBA w P., na okoliczność ustalenia wysokości jego premii, - decyzji personalnych w sprawie ustalenia wysokości premii J. G. i I. U. na okoliczność ustalenia, że wysokość premii skarżącego pozostaje w dyskryminującej wysokości w stosunku do premii ww. osób, - decyzji personalnych funkcjonariuszy T. G. i M. W.; skarżący wniósł o zobowiązanie organu do ujawnienia wysokości premii ww. funkcjonariuszy zarówno aktualnych, jak i ustalonych w momencie przyjęcia ich do służby w CBA, Skarżący wniósł również o zobowiązanie organu do przedstawienia dowodów dotyczących: - liczby funkcjonariuszy pełniących służbę w CBA, posiadających średnie wykształcenie i zajmujących stanowiska: agenta, starszego agenta i agenta specjalnego, tj. stanowiska znacznie wyższe od zajmowanego przez skarżącego, - liczby funkcjonariuszy przyjętych do służby po dniu [...] grudnia 2013 r., tj. po dacie wydania w stosunku do skarżącego decyzji ustalającej wysokość premii, - liczby funkcjonariuszy posiadających tytuł radcy prawnego lub mających ukończoną inną aplikację prawniczą z podaniem stanowisk jakie zajmują i wysokości ich premii na okoliczność stwierdzenia nieprawidłowości tezy o braku środków finansowych na podwyższenie premii skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] została wydana w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1105/14 - decyzji tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydanej w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., oraz decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającą M. S., w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r., premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, tj. w kwocie [...] zł. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a., który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Organ administracji, rozpatrując sprawę na skutek prawomocnego wyroku sądu, jest zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sadu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek może spowodować zmiana - po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Powyższe okoliczności nie miały jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż decyzja autokontrolna z dnia [...] kwietnia 2014 r. podlegała uchyleniu, bowiem wydając ją organ nie uwzględnił skargi w całości i nie wyjaśnił istoty sprawy co do przyczyn przyznania skarżącemu premii w wysokości 10%. Przyczyn tych nie wyjaśniała także decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. i z tego względu również podlegała uchyleniu. Jednocześnie Sąd zauważył, że na skutek niniejszego wyroku w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalająca M. S., w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r., premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego oraz wniosek funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy, który organ winien rozpatrzyć zgodnie z zawartymi w uzasadnieniu wyroku wskazaniami. Sąd stwierdził, iż decyzja w sprawie przyznania funkcjonariuszowi CBA premii powinna zawierać odniesienie do wszystkich przesłanek wymienionych w art. 89 ust. 4d ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 621 ze zm.), z podaniem jakie elementy organ wziął pod uwagę przyznając premię w danej wysokości. Uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd zaznaczył, że zasady określone w art. 89 ustawy o CBA stanowią jedynie wyznaczniki dla określenia premii, z których część, tj. ocena trudności zadań zrealizowanych przez funkcjonariusza w okresie poprzednim, zadań, które stoją przed funkcjonariuszem w przyszłym okresie, a także opinia służbowa dotycząca okresu poprzedniego - podlega uznaniu administracyjnemu. Nadto Sąd stwierdził, iż rzeczą organu jest wzięcie pod uwagę wszystkich przesłanek opisanych w art. 89 ust 4d ustawy o CBA i uwzględnienie w swoim rozstrzygnięciu rzetelnej argumentacji uzasadniającej, zgodnie z kryteriami określonymi w ww. przepisie, przyznanie funkcjonariuszowi premii w konkretnej wysokości. W ocenie Sądu w składzie orzekającym, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego prawidłowo zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym uprzednio wyroku Sądu. Stąd, za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a., tym bardziej w stopniu rażącym. Organ trafnie powołał art. 89 ust. 4 ustawy o CBA wskazując, iż funkcjonariusz otrzymuje premię, której wysokość kształtuje się od 30% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. Wysokość premii, w myśl art. 89 ust. 4d ww. ustawy, jest uzależniona od: (1) stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, (2) posiadanych kwalifikacji zawodowych, (3) efektów pracy funkcjonariusza, (4) ostatniej opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości premii. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ odniósł się do wszystkich przesłanek wskazanych w ww. przepisie, z podaniem jakie elementy wziął pod uwagę przyznając skarżącemu premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego. Organ wskazał, iż skarżący pełni służbę w Wydziale [...] Delegatury CBA w P.. Opisał charakter wykonywanych przez niego zadań oraz sposób ich realizacji. Jednocześnie powołał się na ocenę bezpośrednich przełożonych funkcjonariusza, z której wynika, że skarżący dobrze realizuje powierzone zadania służbowe. Następnie, organ scharakteryzował kalifikacje zawodowe skarżącego wskazując, iż w latach 2006-2010 odbywał on aplikację radcowską, która była częściowo finansowana przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, zaś w dniu [...] maja 2013 r. został wpisany na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w B.. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że organ dokonał błędnej oceny przesłanki posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. Akcentowana w skardze okoliczność legitymowania się przez skarżącego tytułem zawodowym radcy prawnego została przez organ wzięta pod uwagę, jednak - jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - skarżącemu nie powierzono obowiązków związanych ze świadczeniem pomocy prawnej w CBA, a mianowano funkcjonariuszem pełniącym służbę w organie ściągania, co jednoznacznie wyklucza możliwość wykonywania zawodu radcy prawnego i wiąże się z koniecznością zawieszenia przedmiotowych uprawnień stosownie do postanowień ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 65, poz. 10 ze zm.). Kwalifikacje zawodowe, zgodnie z językowym znaczeniem tego terminu, to nie tylko posiadane wykształcenie, ale również przygotowanie niezbędne do wykonywania określonego zawodu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł szczegółowe wyniki ustaleń poczynionych w odniesieniu do przedmiotowej przesłanki, biorąc pod uwagę zarówno profil zatrudnienia skarżącego przed przyjęciem do służby w CBA, jak i uzyskanie tytułu zawodowego radcy prawnego. Jednakże, nie sposób nie zgodzić się z organem, że sam fakt uzyskania uprawnień radcy prawnego, które nie są bezpośrednio wykorzystywane w toku służby, nie jest równoznaczny z koniecznością przyznania funkcjonariuszowi premii w wyższej niż dotychczas wysokości. Nie jest to bowiem jedyny wyznacznik dla określenia przedmiotowej premii, który organ obowiązany jest wziąć pod uwagę. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał oceny efektów pracy skarżącego wskazując, iż w ramach wykonywanych czynności analityczno-informacyjnych i kontrolnych funkcjonariusz zebrał materiały, które uzasadniały skierowanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa odpowiednio w ośmiu przypadkach po zakończonych analizach przedkontrolnych oraz w sześciu przypadkach po zakończeniu czynności kontrolnych (powyższe dane znajdują odzwierciedlenie w złożonym do akt osobowych wniosku personalnym bezpośredniego przełożonego z dnia [...] lipca 2013 r.). Jednocześnie organ stwierdził, iż sposób wykonywania przez skarżącego obowiązków i zadań służbowych pozostaje na niezmienionym poziomie, co nie daje podstaw do podwyższenia wysokości premii z tego tytułu. Zauważyć przy tym należy, że stanowisko skarżącego odnośnie "gwałtownego" wzrostu ilości śledztw wszczętych w roku 2013 na podstawie prowadzonych przez niego analiz i kontroli nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nie wynika też z akt osobowych funkcjonariusza. W świetle powyższego, nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organ nie odniósł się do powyższej przesłanki efektywności pracy funkcjonariusza, a w konsekwencji, że zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności. Odnośnie ostatniej z ww. przesłanek organ powołał się na opinię służbową sporządzoną przez przełożonego funkcjonariusza w dniu [...] lipca 2013 r., za okres służby od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lipca 2013 r. wskazał, iż ocena ta jest pozytywna, a średnia ocen wynosi 4,2 w pięciostopniowej skali. Jednocześnie organ powołał się na wnioski końcowe tejże opinii, gdzie podano, że funkcjonariusz dobrze realizuje powierzone zadania służbowe, dla podniesienia kwalifikacji zawodowych należy kierować go na organizowane szkolenia tematyczne związane z realizowanym zakresem obowiązków, a także dotyczące ochrony informacji niejawnych. Jednocześnie stwierdzono, że funkcjonariusz może być awansowany na wyższe stanowisko służbowe. Z powyższego wynika, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, uwzględnił wszystkie kryteria mające wpływ na wysokość premii, w konsekwencji zaś uznał, że ustalona wysokość premii na poziomie 10% uposażenia zasadniczego jest adekwatna do posiadanych przez funkcjonariusza kwalifikacji zawodowych, stopnia złożoności i sposobu realizacji powierzonych obowiązków służbowych, efektywności pracy oraz opinii służbowej. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia art. 89 ust. 4 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o CBA poprzez pominięcie wskazanych w tym przepisie ustawowych przesłanek, od których uzależniona jest wysokość premii. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do kształtowania premii będącej stałym składnikiem uposażenia nie wykraczając poza granice uznania administracyjnego. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 89 ust. 4d i art. 2 ust. 1 ustawy o CBA. Zauważyć bowiem należy, że formułowane przez skarżącego zarzuty nierównego traktowania oraz stosowania przez organ zakazanych praktyk dyskryminacyjnych, wykraczają poza materię niniejszej sprawy, którą jest wyłącznie kwestia wysokości premii przyznanej skarżącemu w ww. okresie. Do kwestii tej odniósł się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. wskazując, iż w istotą rozpoznawanej sprawy jest wyłącznie wysokość premii ustalonej względem skarżącego, zatem żadna z decyzji podjętej przez organ w niniejszej sprawie nie mogła i nie powinna odnosić się do żądań awansowania skarżącego, czy zarzutów mobbingu i dyskryminacji, bowiem kwestie te wykraczają poza przedmiot postępowania. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ustosunkował się do podnoszonej przez skarżącego kwestii naruszenia art. 32 Konstytucji RP zasadnie wskazując, iż obowiązujące rozwiązania prawne, dotyczące funkcjonariuszy CBA w zakresie przyznawania premii, nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Działań o charakterze dyskryminującym nie można też upatrywać w stosowaniu przez Szefa CBA uprawnień w zakresie kształtowania polityki kadrowej poprzez określanie wysokości premii w granicach przyznanego przez ustawodawcę uznania administracyjnego. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia wymienionych przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Brak jest postaw do uznania, że Szef CBA nie podjął działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ ustalił bowiem wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 89 ust. 4d ustawy o CBA, co uczynił zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W szczególności, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś przywołana przez organ argumentacja jest wewnętrznie spójna, logiczna i nie zawiera sprzeczności. Motywując zaskarżoną decyzję organ odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznając je jednak za nieuzasadnione. Z tego względu brak jest również podstaw, aby czynić organowi skutecznie zarzut naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. oraz zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, nieuzasadniony jest również zarzut wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 153 k.p.a. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że Szef CBA wydając zaskarżoną decyzję "zignorował" wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. W ocenie Sądu w składzie orzekającym organ prawidłowo zastosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku, odniósł się do wszystkich kryteriów wymienionych w art. 89 ust. 4d ustawy o CBA, od których uzależniona jest wysokość premii, zaś dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle ww. kryteriów nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie organ kierował się spostrzeżeniami bezpośredniego przełożonego, który w istocie jest najlepiej predestynowany do oceny sposobu realizacji zadań przez funkcjonariusza, jak i efektów jego pracy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji brak podwyższenia wysokości premii (do wysokości 25% jak tego oczekuje skarżący) wynikał z faktu, że wykonywanie przez funkcjonariusza zadań i obowiązków pozostaje na tym samym, niezmienionym poziomie. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżącemu utrzymywano premię na poziomie 10% uposażenia zasadniczego przez osiem kolejnych, półrocznych okresów premiowych. Zatem, jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, istotą niniejszej sprawy nie jest obniżenie wysokości premii z 25% do 10% uposażenia zasadniczego, a wystąpienie sytuacji, w której wysokość premii nie ulega zmianie na skutek takiej samej oceny jakości zadań i obowiązków realizowanych przez skarżącego. Skarżący tej oceny nie podziela, co jednak nie powoduje, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 89 ust. 4c oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazać należy, że uchybienia w zakresie braku faktycznych podstaw rozstrzygnięcia zostały sanowane przez Szefa CBA w zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że o pozostawieniu w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. wskazując, iż rzeczą organu jest rozpatrzenie wniosku funkcjonariusza o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od ww. decyzji. W ocenie Sądu, na obecnym etapie postepowania nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia art. 35 § 2 i 3 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby skarżący skorzystał z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 37 k.p.a. Jednocześnie zauważyć należy, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. Szef CBA poinformował skarżącego, iż odpis prawomocnego wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. wpłynął do organu w dniu 16 kwietnia 2015 r., przy czym z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wydanie decyzji nastąpi w terminie do dnia [...] czerwca 2015 r. Tym samym organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. Końcowo, odnosząc się do zawartych w skardze wniosków dowodowych, zauważyć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli to jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji personalnych wymienionych funkcjonariuszy, ani wniosku o zobowiązanie organu do przedstawienia dowodów dotyczących liczby funkcjonariuszy pełniących służbę w CBA i spełniających podane przez skarżącego kryteria, bowiem nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie. Podkreślić należy, że ocenie Sądu podlegała decyzja Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2015 r., wydana w indywidualnej sprawie, której istotą było ustalenie premii funkcjonariuszowi M. S., nie zaś innym funkcjonariuszom, na co zwrócił już uwagę Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania procesowej formy sygnalizacji, o której mowa w art. 155 p.p.s.a., o co wnosił skarżący uznając, iż nie jest to uzasadnione okolicznościami przedmiotowej sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.