II SA/Wa 1342/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1899/12 postanawia - odrzucić skargę - W dniu [...] czerwca 2013 r. R. L. wniósł skargę, w której, powołując się na art. 270, art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zażądał wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1899/12, którym oddalono jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu [...] marca 2013 r. otrzymał zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/13, i z treści tego zarządzenia dowiedział się o instytucji wznowienia postępowania. Następie przytoczył podstawy wznowieniowe unormowane w art. 271 pkt 1 i art. 273 P.p.s.a., a także wyjaśnił, że skargę wnosi w ustawowym, trzymiesięcznym terminie (art. 277 P.p.s.a.), przy czym, rozpoczęcie biegu tego terminu powiązał z dniem doręczenia mu odpisu nieprawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r. wraz z uzasadnieniem, tj. z dniem [...] marca 2013 r. Jednocześnie, powołując się na treść przepisu art. 277 in fine P.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 P.p.s.a., podkreślił, że w sytuacji, gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, to termin trzymiesięczny winien być liczony od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona. Zaznaczył też, że w przypadku tego rodzaju podstawy wznowieniowej, zgodnie z przepisem art. 278 P.p.s.s.a., nie obowiązuje pięcioletni termin na złożenie żądania wznowienia postępowania. W pozostałej, obszernej części uzasadnienia skargi R. L. nie odniósł się do przywołanych podstaw wznowieniowych, lecz szczegółowo opisał przebieg poszczególnych postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy Policji, których był stroną. Nadto wymienił akty administracyjne wydane w powyższych postępowaniach. W tym zakresie sformułował również szereg zarzutów wobec organów Policji, dotyczących m.in. właściwości organów. Wymienił również i opisał postępowania sądowoadministracyjne, wywołane wniesionymi przez siebie skargami. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że w ramach postępowania administracyjnego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Komendanta Głównego Policji, wobec niewskazania konkretnych wad decyzji, zostały gruntownie przebadane wszystkie przesłanki zawarte w art. 156 k.p.a. i nie znaleziono żadnych podstaw do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że aby możliwym było skorzystanie z instytucji wznowienia postępowania w pierwszej kolejności muszą zostać spełnione następujące, ogólne warunki dopuszczalności wznowienia postępowania: musi istnieć orzeczenie sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, orzeczenie to musi być prawomocne oraz orzeczenie musi kończyć postępowanie w sprawie. Choć w niniejszej sprawie skarżący powołał dwie podstawy wznowienia wymienione przez ustawodawcę w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 i 3 ww. ustawy, to wniesiona skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że przesłanki wznowienia postępowania zostały wyliczone przez ustawodawcę taksatywnie, a tym samym tworzą one katalog zamknięty. Oznacza to, że wznowienia postępowania można żądać tylko wówczas, gdy wykaże się, że w sprawie zachodzi jedna bądź kilka ustawowo określonych podstaw wznowienia. Skarżący w skardze o wznowienie w istocie wywodzi jej zasadność z samego faktu powzięcia wiadomości o instytucji wznowienia. Wskazuje, że o możliwości wznowienia dowiedział się z treści doręczonego mu zarządzenia w innej sprawie – sprawie prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jednakże taka okoliczność nie może być uznana za podstawę wznowienia, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach regulujących samą instytucje wznowienia, a, jak wskazano już powyżej, ustawodawca przyjął zamknięty katalog przesłanek (podstaw) wznowienia. Z kolei w odniesieniu do przywołanych, ustawowych podstaw wznowienia, a mianowicie podstawy wymienionej w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 i 3 P.p.s.a., skarżący poprzestał jedynie na przytoczeniu treści przepisów podstawy te regulujące. I tak, w zakresie przesłanki unormowanej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., skarżący nie podał jakiejkolwiek okoliczności, która wskazywałaby, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wa 1899/12 nie miał on zdolności sądowej lub procesowej. Skarżący nie wykazał też, że zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. a pozbawieniem go możności działania w tym postępowaniu. Wykazanie zaś takiego związku jest warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi o wznowienie opartej na tej właśnie podstawie. Odnosząc się do podstawy wynikającej z art. 273 § 2 P.p.s.a. należy zauważyć, że pomimo obszernego opisania postępowań administracyjnych, wskazane okoliczności nie spełniają warunków zastosowania tej przesłanki wznowieniowej. Przede wszystkim opisane okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygnaturą akt II SA/Wa 1899/12, jak również nie odnoszą się do postępowania sądowoadministracyjnego jako takiego, co jest niezbędnym warunkiem ewentualnego wznowienia postępowania, wskazanym już powyżej, wynikającym już z treści art. 270 P.p.s.a.. Opisane w skardze okoliczności dotyczą różnych postępowań prowadzonych przed organami Policji, jednakże nie postępowania, które doprowadziło finalnie – w wyniku wniesienia skargi na zapadłe w nim rozstrzygnięcie – do wydania wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. Ponadto nie są to okoliczności, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, co wynika z treści uzasadnienia skargi. Także opierając skargę o wznowienie na podstawie przewidzianej w treści przepisu art. 273 § 3 P.p.s.a., skarżący nie wskazał jakiegokolwiek prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, czyli sprawy o sygn. II SA/Wa 1899/12. W rezultacie należy stwierdzić, że jakkolwiek skarżący formalnie powołał ustawowe podstawy wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawy te - także w świetle samego uzasadnienia skargi - nie występują. Natomiast Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 115/07, Lex nr 480263). W związku z powyższymi ustaleniami nie ma konieczności badania terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego. Wobec konieczności łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 280 § 1 p.p.s.a. tj. wniesienia skargi w terminie oraz oparcia jej na ustawowych podstawach wznowienia, nieziszczenie się jednej z nich powoduje konieczność odrzucenia skargi. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. OW 87/04 z dnia 3 czerwca 2006 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 270 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.