II SA/Wa 1345/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ż. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Administracyjno-Finansowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o zwolnieniu zajmowanej kwatery stałej postanawia - odrzucić skargę - Z. Ż. zwrócił się w dniu 14 maja 2007 r. do Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wydanie decyzji o zwolnieniu zajmowanej osobnej kwatery stałej nr [...], znajdującej się przy ul. [...] w W. w budynku będącym własnością osoby fizycznej. W związku z powyższym Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., na podstawie art. 105 k.p.a. w związku z art. 84a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), umorzył postępowanie, uznając, iż brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o żądanej treści. Od powyższej decyzji Z. Ż. złożył odwołanie, podnosząc, że w sytuacji zajmowania kwatery znajdującej się w budynku stanowiącym własność osoby fizycznej, w oparciu o przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Dyrektor ZZM MSWiA powinien wydać decyzję o zwolnieniu przedmiotowej kwatery. Niewydanie przez organ decyzji o żądanej treści traktuje jako bezczynność w zakresie ciążącego na tym organie obowiązku w sprawach kwaterunkowych w stosunku do osoby uprawnionej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i wskazał, iż skarżący posiada uprawnienia zarówno do emerytury policyjnej, jak i wojskowej, wobec powyższego w stosunku do zainteresowanego mają zastosowanie zarówno przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jak i przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz.1997 ze zm.). W wyniku skargi złożonej przez Z. Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe decyzje zostały uchylone przez Sąd wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1788/07). W wyroku tym Sąd wskazał, że nie można było w niniejszej sprawie mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że jeżeli żądanie zawarte w wezwaniu z dnia 14 maja 2007 r. nie pozwalało, z uwagi na małą precyzyjność, na oznaczenie sytuacji, którą decyzja ma rozwiązać, organ mógł wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia w tym zakresie podania, na podstawie art. 61 k.p.a. Realizując wskazania zawarte w wyroku z dnia 15 stycznia 2008 r., Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA pismem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wezwał skarżącego do uzupełnienia i sprecyzowania wniosku z dnia 14 maja 2007 r. W piśmie tym Zarząd Zasobów Mieszkaniowych podkreślił jednocześnie, że nie jest organem właściwym w sprawie zapewnienia skarżącemu zakwaterowania, gdyż taką właściwość w niniejszej sprawie posiada odpowiedni organ mieszkaniowy Straży Granicznej. Od powyższego pisma, które nazwał decyzją, Z. Ż. w dniu 31 lipca 2008 r. wniósł odwołanie. Wyraził w nim swoje niezadowolenie z zawartego w piśmie stwierdzenia, że właściwym z sprawie jego zakwaterowania jest organ mieszkaniowy Straży Granicznej. Odpowiadając na powyższe pismo, Zastępca Dyrektora Biura Administracyjno-Finansowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] dotyczące niewłaściwości ZZM MSWiA oraz stwierdził, że brak odpowiedzi strony na wezwanie do sprecyzowania wniosku powoduje, że w sprawie nie można mówić o bezczynności organu. W skardze z dnia 28 sierpnia 2008 r. Z. Ż., jako zaskarżony akt wskazał powyższe pismo P. L. Zastępcy Dyrektora Biura Administracyjno-Finansowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], które zostało przez niego nazwane decyzją administracyjną. W uzasadnieniu podniósł, że jest emerytem wojskowym zwolnionym z zawodowej służby wojskowej z jednostek podporządkowanych MSW. Wskazał art 84a cytowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych jako wskazujący organ właściwy do załatwienia jego sprawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżone pismo nie ma przymiotu decyzji oraz, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 6. oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 tej samej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W swojej skardze z dnia 28 sierpnia 2008 r. Z. Ż. nazwał zaskarżone pismo Zastępcy Dyrektora Biura Administracyjno-Finansowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2008 r. decyzją administracyjną. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również Kodeks postępowania administracyjnego i inne procedury administracyjne, nie zawierają definicji decyzji. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez decyzję rozumie się wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa władczy i jednostronny akt, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem administracji węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (zob. np. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008 r. s. 26, por. także uchwałę Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). W zaskarżonym piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. organ odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych w jego odwołaniu od pisma Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], którym został wezwany do uzupełnienia i sprecyzowania swojego wniosku z dnia 14 maja 2007 r. W ocenie Sądu pismo to nie posiada przedstawionych wyżej cech niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. A zatem w powyższej sprawie pismo P. L. - Zastępcy Dyrektora Biura Administracyjno-Finansowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji stanowi jedynie odpowiedź na zarzuty postawione w piśmie Z. Ż. z dnia 31 lipca 2008 r. Powyższe pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, bowiem nie stanowi ono też władczego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej, a jedynie opinię organu w kwestii podnoszonych zarzutów. Dlatego też skarga wniesiona na tego rodzaju pismo, niemieszczące się w podanym wyżej zakresie określonym przez art. 3 ppsa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.