II SA/Wa 1349/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy ze skargi G.A. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm. – dalej jako ustawa o Policji), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia [...] G.A. kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia dyscyplinarnego [...] Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż [...] G. A. - asystent Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego został obwiniony o to, iż popełnił przewinienie dyscyplinarne, poprzez naruszenie dyscypliny służbowej, w ten sposób, że w dniu [...] października 2014 r. około godziny 17.00 w P., przy ul. [...] na terenie Komendy Powiatowej Policji w P., nie wykonał niezwłocznie polecenia wydanego przez pełniącego służbę kontrolnego jednostki nadkom. T. P. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P., odnośnie poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 21 pkt 4 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 17 grudnia 2013 r., poz. 99). Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w P., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, uznał [...] G. A. winnym popełnienia zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Funkcjonariusz złożył od orzeczenia dyscyplinarnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Odwołujący się podniósł, iż przewinienie dyscyplinarne musi mieć związek ze służbą lub wykonywanymi czynnościami służbowymi i musi być zawinione, co w tym przypadku nie miało miejsca. Nadto kwalifikacja prawna zarzucanego mu czynu nie ma żadnego realnego odniesienia do przedmiotowego zdarzenia z jego udziałem (w toku podjętych czynności nie potwierdzono, aby spożywany był alkohol). Nie było także podstaw do poddania go badaniu na zawartość alkoholu, ponieważ w miejscu pełnienia służby przebywał w czasie wolnym i nie podejmował żadnych czynności służbowych, a zatem nie podlegał obowiązkowi wykonania poleceń oficera kontrolnego – [...] T.P. jak i dyżurnego jednostki – [...] R. Z. Nie było podstaw użycia wobec niego urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, gdyż wykluczały to przepisy art 126 i art. 129 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W orzeczeniu organu I instancji całkowicie pominięto wyjaśnienia, że do budynku KPP w P. po zakończeniu służby wrócił po leki na nadciśnienie tętnicze, które musi przyjmować. W tych okolicznościach sprawy, postępowanie obwinionego w dniu [...] października 2014 r. po godz. 16:00 nie stanowiło podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i ukarania, a zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie dawał podstaw do przedstawienia mu zarzutu i uznania winnym. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2015 r. organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przyczyny interwencji funkcjonariusza pełniącego służbę kontrolną oraz przebieg zdarzenia z dnia [...] października 2014 r. z udziałem obwinionego. Wskazał m.in., iż orzeczeniem kasacyjnym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone orzeczenie Komendanta PP w P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wymierzające wymienionemu funkcjonariuszowi karę nagany i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego z uwagi na fakt, iż materiał zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym nie potwierdził bezsprzecznie faktu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez [...] G.A. w sposób określony w kwalifikacji prawnej zarzutu oraz nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy i stopień jego zawinienia. Po dokonaniu analizy akt postępowania dyscyplinarnego, oceny zgromadzonego materiału dowodowego, treści zaskarżonego orzeczenia, odwołania obwinionego oraz stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w P., wyższy przełożony dyscyplinarny podkreślił, iż w świetle art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, naruszenie dyscypliny służbowej, powodujące odpowiedzialność dyscyplinarną, stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Podzielił przy tym stanowisko obwinionego, że przepis art. 17 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem nie jest źródłem obowiązku dla obwinionego, ani uprawnieniem dla wydającego polecenie (obwiniony w tym czasie nie pełnił służby więc nie było podstaw do przeprowadzenia jego badań na zawartość alkoholu, w oparciu o przepisy powołanej ustawy). Nie oznacza to jednak, że [...] G. A. miał prawo do odmowy wykonania wydanego mu przez [...] T. P. polecenia. Do wykonania przedmiotowego polecenia, wydanego przez starszego stopniem policjanta, obligowały obwinionego inne przepisy resortowe. Czyn zarzucany policjantowi został zakwalifikowany jako przewinienie dyscyplinarne przewidziane w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (w tym przepisów resortowych) i doprecyzowany przepisem szczegółowym - § 21 pkt 4 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, zgodnie z którym każdy policjant starszy stopniem jest zobowiązany do wydania policjantowi młodszemu stopniem, chociażby nie był jego podwładnym, stosownego polecenia w celu ochrony dobrego imienia służby; policjant młodszy stopniem jest obowiązany zmienić sposób wykonania czynności służbowej lub innego rodzaju postępowania stosownie do treści polecenia o którym mowa w § 21 (§ 22 przywołanego zarządzenia). Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza fakt popełnienia przez [...] G. A. przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w zarzucie. Z materiału dowodowego zebranego w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wynika bowiem, że obwiniony po zakończeniu służby spożywał alkohol. Do budynku komendy wrócił po leki na nadciśnienie tętnicze, które musi przyjmować. Obowiązujące w tym czasie przepisy, nie zabraniały wstępu na teren Komendy PP w P. policjantowi, który znajdował się pod wpływem alkoholu. Polecenie przeprowadzenia badania [...] G.A. kontrolny jednostki otrzymał od przełożonego, który powziął informację, że kobieta która odmówiła podania swoich danych, powiadomiła dyżurnego Komendy Głównej Policji o fakcie spożywania alkoholu przez policjantów w budynku KPP w P. Z jej wypowiedzi wynikało, że przebywała w tym czasie w budynku komendy i była naocznym świadkiem takiego zachowania policjantów. Określiła, że w pokoju [...] kobieta i kilku mężczyzn spożywa alkohol, zachowują się głośno, widziała jak wnosili alkohol. W świetle § 7 pkt 4 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, przełożony jest obowiązany do reagowania na stwierdzone nieprawidłowości w pełnieniu służby lub świadczeniu pracy przez podwładnego oraz na jego niewłaściwe zachowania poza służbą lub pracą - mogące godzić w społeczny wizerunek Policji. Uprawnionym zatem działaniem I zastępcy Komendanta PP w P. – [...] P.W., po otrzymaniu przez niego informacji o niewłaściwym zachowaniu podwładnych, było podjęcie działań zmierzających do ochrony dobrego imienia służby, poprzez wydanie stosownych poleceń kontrolnemu jednostki, [...] T.P. oraz dyżurnemu [...] R. Z. [...] T.P., po wydaniu mu polecenia służbowego przez przełożonego, miał obowiązek bezzwłocznego potwierdzenia, lub wykluczenia uzyskanej informacji, zaś po wyczuciu w pokoju nr [...] woni alkoholu, zobowiązany był do ustalenia, który z policjantów znajduje się pod wpływem alkoholu. Ustalenie takie możliwe było po przeprowadzeniu badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie takie było niezbędne jako dowód w przypadku stwierdzenia w późniejszym czasie, że policjanci spożywali alkohol na terenie jednostki Policji, co jest zabronione przepisem art. 132 ust. 3 pkt. 6 ustawy o Policji. Nie ma przy tym znaczenia dla bytu przewinienia dyscyplinarnego, że policjant spożywający alkohol w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję znajduje się w czasie wolnym od służby. Ustalenie stanu trzeźwości policjanta podczas popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, niezbędne jest do określenia stopnia zawinienia i ma wpływ na decyzję przełożonego dyscyplinarnego podejmowaną podczas orzekania o wymiarze kary dyscyplinarnej (w myśl przepisu art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ działanie w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka). Przeprowadzone czynności zmierzające do potwierdzenia uzyskanej informacji, polegające na dokonaniu oględzin przez policjantów pokoju nr [...] wykluczyły, że przebywający w nim uprzednio funkcjonariusze spożywali alkohol. Nie ujawniono alkoholu, ani też opakowań po alkoholu. Zatem samo przebywanie przez obwinionego pod wpływem alkoholu w budynku KPP w P., nie nosiło znamion przewinienia dyscyplinarnego. Faktu tego nie mogła też zmienić określona badaniem zawartość alkoholu w wydychanym przez [...] G. A. powietrzu. Błędne jest jednak twierdzenie obwinionego, że przedmiotowe przewinienie dyscyplinarne musi mieć związek ze służbą lub wykonywanymi czynnościami służbowymi. Jednym z podstawowych wymogów, ustanowionych w art. 25 ustawy o Policji, stawianych zarówno kandydatom do służby w Policji jak i samym policjantom jest gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Obowiązek wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych nakłada na policjanta rota ślubowania, którą każdy policjant składa przed podjęciem służby. Jedyny zaś wyjątek może stanowić sytuacja określona w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji. Obwiniony, jako policjant posiadający długoletnie doświadczenie zawodowe zdobyte w toku nienagannej służby, powinien znać powyższe zasady. Pomimo, że nie pełnił on w czasie rozpatrywanego zdarzenia służby, to przebywał w budynku Komendy PP w P. Powinien zatem bez zbędnej zwłoki wykonać polecenie wydane mu przez starszego stopniem oficera kontrolnego, który odpowiedzialny był za porządek i całokształt funkcjonowania komendy Policji. Nie wykonując niezwłocznie polecenia wydanego mu w budynku KPP w P. przez oficera kontrolnego, naruszył dyscyplinę służbową. Przełożony dyscyplinarny, po powzięciu wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez podległego policjanta, zobligowany był obowiązującymi przepisami do wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania dyscyplinarnego. [...] Komendant Wojewódzki Policji mając na względzie treść art. 135h ust. 1 ustawy o Policji stwierdził, iż obwiniony policjant do chwili obecnej nie był karany dyscyplinarnie. Po uwzględnieniu wszystkich okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny uznał, że karą adekwatną do popełnionego przez [...] G. A. przewinienia jest nagana, jako najłagodniejsza spośród kar wymienionych w katalogu zawartym w art. 134 ustawy o Policji. Charakter przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niewykonaniu niezwłocznie polecenia wydanego przez pełniącego służbę kontrolnego jednostki Policji - z jednej strony, oraz dotychczasowa niekaralność dyscyplinarna w służbie obwinionego - z drugiej strony, pozwalała na uznanie kary nagany za współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, bez potrzeby wymierzania kary surowszej. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie stwierdził dowolności działania organu I instancji, w tym zakresie. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego oraz ocena przebiegu służby policjanta w pełni uzasadniają zastosowanie takiej sankcji. Orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2015 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez G.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący uznał zaskarżone orzeczenie za niezgodne z prawem z tej przyczyny, iż zarzucono mu opieszałe wykonanie polecenia służbowego wydanego przez starszego stopniem policjanta o poddaniu się badaniu stanu trzeźwości w sytuacji, gdy owe badanie było bezpodstawne. Ze stanowiska prawnego Komendy Głównej Policji Biura Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2004 r. wynika, iż dokonywanie badań stanu trzeźwości policjanta, który popełnił przewinienie dyscyplinarne nie będące przestępstwem bądź wykroczeniem, jest bezpodstawne. Per analogia, jeżeli bezzasadnym było z naruszeniem prawa wolnościowego i osobistego poddawanie się takiemu badaniu, bezzasadnym było też wykonanie tego polecenia. Pomimo to, wskutek chwilowego wzburzenia, ostatecznie skarżący poddał się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które to badanie w jakikolwiek sposób nie wpłynęło na ocenę negatywną naruszenia dyscypliny służbowej ujętej sankcjami karnymi. Już w toku wstępnych czynności podjętych przez przełożonych wykluczono fakt spożywania alkoholu na terenie jednostki zarówno przez skarżącego, jak też innych współpracowników. Jedyną poszlaką jak wynika z zeznań przesłuchanych w postępowaniu świadków była wyczuta woń alkoholu od osoby skarżącego. Fakt, że spożył on nieznaczną ilość alkoholu po godzinach służby, nie leży w zakresie jurysdykcji prawnej bezpośrednich przełożonych, gdyż w jakikolwiek sposób swoim zachowaniem nie naruszył zarówno etyki zawodowej jak też zasad współżycia społecznego. Okoliczności, w jakich wydano skarżącemu bezprawne polecenie poddania się badaniu trzeźwości, stanowią jawne pogwałcenie praw obywatelskich jak prawo wolności. Szantażem użycia środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek policyjnych, celem pobrania krwi do badań, przetrzymywano skarżącego przez okres około siedmiu godzin do dyspozycji przełożonych z jednostki nadrzędnej. Takie postępowanie skarżący ocenia, jako haniebne i uwłaczające godności policjanta z dwudziestotrzyletnim stażem służby. Skarżący w przeszłości nigdy nie był karany, zaś wielokrotnie był nagradzany za bardzo dobre wyniki w służbie. Mając powyższe na uwadze, wymierzenie nawet najłagodniejszej kary dyscyplinarnej, w tym konkretnym przypadku, jest całkowicie bezzasadne, jako pozbawione podstaw prawnych. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Dokonując oceny zasadności skargi, wniesionej przez G.A. na orzeczenie dyscyplinarne [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem zaskarżone orzeczenie zostało wydana zgodnie z prawem. W świetle art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: niedopełnienie obowiązków służbowych (art. 132 ust. 3 pkt 3). Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji, karami dyscyplinarnymi są: nagana; zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; obniżenie stopnia; wydalenie ze służby. Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy). Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby (art. 134h ust 1 ustawy). W niniejszej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie o uznaniu skarżącego winnym niewykonania niezwłocznego polecenia funkcjonariusza kontrolnego jednostki, co stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej z art. 133 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 21 pkt 4 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 99). Powołany przepis rozporządzenia nakazuje każdemu policjantowi starszemu stopniem wydać polecenie policjantowi młodszemu stopniem, chociażby nie był jego podwładnym, w celu ochrony dobrego imienia służby. Przepisy ustawy o Policji nie wyznaczają organom dyscyplinarnym merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że mają one możliwość swobodnej oceny dowodów. W tej sytuacji sądowa kontrola oceny dowodów polega na sprawdzeniu, czy dokonana ocena nie jest dotknięta błędami natury faktycznej lub logicznej albo nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 994/06, publik. LEX nr 344637). Możliwość swobodnej oceny dowodów nie oznacza dowolności, ani nie usprawiedliwia braku czy też niepełnego uzasadnienia dokonanej oceny. W analizowanym przypadku okoliczności sprawy nie są kwestionowane. Zdaniem Sądu, organ dyscyplinarny prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe. Kwestią sporną pozostaje jedynie ocena zaistniałych zdarzeń, pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz wymierzenie kary nagany. Istotne w niniejsze sprawie pozostaje to, iż czynności podjęte w dniu [...] października 2014 r. ok. godz. 17 przez funkcjonariusza kontrolnego jednostki – z-cę Naczelnika Wydziału Ruchy Drogowego KPP w P. miały na celu sprawdzenie i zabezpieczenie dowodów potwierdzających pochodzącą od anonimowej osoby informację o spożywaniu przez funkcjonariuszy alkoholu w budynku Komendy PP w P. Skarżący niewątpliwie w trakcie dokonywanych czynności sprawdzających służby już nie pełnił, jednakże przebywał w jednym z pokoi Komendy wraz z dwoma innymi funkcjonariuszami. Znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu, co wymogło na ww. funkcjonariuszu kontrolnym podjęcie określonych działań. Spożywanie przez policjantów alkoholu w obiektach lub terenach zajmowanych przez Policję jest zabronione, rodzi odpowiedzialność dyscyplinarną i niewątpliwie w odbiorze społecznym godzi w dobre imię służby. Zatem sygnały o zaistnieniu takiego zjawiska muszą być przez przełożonych każdorazowo skrupulatnie sprawdzane, a okoliczności zdarzeń wyjaśniane w ramach przysługujących Policji kompetencji i środków. Policja, jako instytucja zaufania publicznego, powinna stanowczo przeciwdziałać tego typu zjawiskom, a tym samym dążyć do utrwalania w społeczeństwie wizerunku formacji sprawnej, wolnej od zjawisk nieaprobowanych społecznie. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/2000, powołując się na przepis art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja jest uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony i bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego uznał, że pełni ona szczególną rolę społeczną ze względu na charakter powierzonych jej zadań i posiadane kompetencje. Musi ona zatem posiadać, związane z jej działalnością zaufanie społeczne i ma ona również przeciwdziałać zachowaniom, które mogły by pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej. Podkreślić także należy, w świetle art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić, ten kto gotów jest się podporządkować szczególnej dyscyplinie służbowej, wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych oraz strzec honoru, godności i dobrego imienia służby, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zakończenie przez policjanta pełnienia służby nie zwalnia go z obowiązku przestrzegania powyższych zasad. Nadto pozostając w obiekcie Policji po godzinach służby policjant nie jest zwolniony z obowiązku stosowania się do przepisów porządkowych w nim obowiązujących. Z istoty władztwa zakładu administracyjnego wynika prawo do stanowienia norm ogólnych i indywidualnych oraz obowiązek podporządkowania się tym normom przez osoby korzystające z zakładu administracyjnego. Policjanta zaś obowiązuje dyscyplina służbowa, albowiem dla niego jest to miejsce pełnia służby. Podporzadkowanie się dyscyplinie służbowej i poleceniom służbowym wynika zaś z organizacji hierarchicznej Policji. Trudno więc akceptować sytuację, gdy funkcjonariusz, wprawdzie będący po służbie, utrudnia realizację obowiązków funkcjonariuszy prowadzących czynności wyjaśniające w sprawie. Wbrew zarzutom skargi, nie jest to działanie bezprawne, bowiem wynika z istoty stosunku służbowego (policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, a odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego tylko, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa – art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o Policji), jak i regulacji wewnętrznych, którym skarżący podlega i obowiązany jest się im podporządkować. Skarżący niestosując się do poleceń funkcjonariusza wyższego stopniem wykonującego czynności służbowe, de facto uniemożliwiał sprawne zebranie materiału dowodowego, którego analiza dopiero mogła posłuży do formułowania lub odstąpienia od formowania zarzutów dyscyplinarnych. Taki materiał dowodowy (ustalających stan spożycia alkoholu) musi być utrwalony niezwłocznie. Skarżący przedstawiając swój punkt widzenia w skardze tego faktu nie dostrzega. Wykazuje natomiast, iż nie popełnił on przewinienia dyscyplinarnego, skoro nie spożywał alkoholu w pomieszczeniach Komendy PP i wobec tego nie można było żądać od niego poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Jest to jednak wiedza następcza, której nie posiadał funkcjonariusz kontrolny jednostki dążąc do wyjaśnienia okoliczności zdarzenia i zebrania materiału dowodowego. Przepis § 11 ust. 1 powołanego zarządzenia stanowi, iż w ramach reagowania na nieprawidłowości lub niewłaściwe zachowania podwładnego należy podejmować czynności w oparciu o przepisy w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej, jeżeli wymaga tego charakter stwierdzonych nieprawidłowości lub niewłaściwego zachowania. Policjant utrudniający prowadzenie czynności przez funkcjonariusza do tego obowiązanego, poprzez odmowę realizacji polecenia służbowego nie stosuje się polecenia, o którym mowa w § 21 pkt 4 tego zarządzenia, a przez to narusza obowiązek postępowania stosownie do treści tego polecenia (§ 22 ust. 1 zarządzenia). W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zachowanie skarżącego funkcjonariusza w zakresie zarzucanego czynu było zawinione. Będąca przedmiotem badania sytuacja wypełnia znamiona opisane w art. 132 usta. 2 i 3 pkt 3 w zw. z § 21 § 4 powołanego zarządzenia. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 4149/03, publik. LEX nr 155895). Obwiniony pełni służbę przeszło 20 lat i nie był karany dyscyplinarnie. Jednak w analizowanym przypadku prawidłowo działające w sprawie organy miały podstawę do stwierdzenia winy skarżącego oraz orzeczenia o wymierzeniu kary nagany. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej organ rozważył szereg przesłanek. Wziął również pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego. Należy jednak zgodzić się ze stwierdzeniem Komendanta Głównego Policji, że wobec poczynionych powyżej ustaleń wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej "nagany" jest współmierne do popełnionego przewinienia i ma uzasadnienie w przepisach prawa. Organ służbowy, podejmując decyzję o doborze kary dyscyplinarnej, ustalił rodzaj naruszonych obowiązków oraz dokonał oceny elementu subiektywnego, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Dokonujący wymiaru kary organ prawidłowo uwzględnił okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Należy także podkreślić, że orzeczona kara nagany jest w opisywanym stanie faktycznym karą najmniej dolegliwą i ma charakter wychowawczy, a nie tylko represyjny. W związku z tym, że skarżącego uznano winnym, wymierzono mu najłagodniejszą karę z wymienionych w art. 134 ustawy. Zauważyć również należy, że orzeczenie dyscyplinarne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 ustawy, zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne jest sporządzone poprawnie. W niniejszej sprawie, organ szczegółowo zgromadził materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Wobec powyższych ustaleń przyjąć należy, że zaskarżone orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nie narusza prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.