II SA/Wa 1349/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Danuta Kania, Protokolant referent-stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi G.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] z dnia [...] marca 2016 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania G. L. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego - utrzymało w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] marca 2016 r. skarżąca G. L. złożyła w Wydziale Obsługi Mieszkańców Urzędu Dzielnicy [...] wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o wysokości dochodów i innymi stosownymi dokumentami potwierdzającymi jej aktualną sytuację związaną z najmem lokalu mieszkalnego położonego w W., przy ul. [...], wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego Towarzystwa [...] Sp. z o.o. W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku, Prezydent [...] - działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 6 ust. 10 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 19990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446) - decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016r. przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2016r., w wysokości 268,47 złotych miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w wysokości 4,67 złotych. W dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżąca - działając za pośrednictwem organu pierwszej instancji - wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wniosła o ponowne wyliczenie wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego z uwzględnieniem wysokości stawki czynszowej ustalonej w załączonej do odwołania uchwale Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Towarzystwa [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2012 r. Do odwołania skarżąca załączyła również pismo T. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2016 r., informujące o miesięcznym wymiarze opłat od dnia [...] kwietnia 2016r. Skarżąca zwróciła jednocześnie uwagę, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił ponoszonych przez skarżącą kosztów związanych ze spłatą kredytu (vide: wliczona w stawkę czynszu kwota 8,98 złotych/m2). W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016r., nr [...], w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, stwierdził, iż ponownie dokonując wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego, SKO w [...] uznało, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych jego obliczeń. SKO w [...] uznało, że załączone do odwołania pismo T. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie ma wpływu na zmianę ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji w zakresie ponoszonych przez skarżącą kosztów. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent [...], dokonując ustalenia w zakresie ponoszonych przez stronę skarżącą kosztów, opierał się na piśmie T. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2016 r., w którym zawarto informację o miesięcznym wymiarze opłat obowiązującym od dnia [...] marca 2016 r. Organ uznał, iż porównanie dwóch informacji z T. [...] Sp. z o.o. prowadzi do wniosku, że miesięczny wymiar opłat za miesiąc marzec (na którym oparł się organ pierwszej instancji, dokonując stosownych wyliczeń) i za miesiąc kwiecień jest identyczny zarówno co do wysokości miesięcznego czynszu, jak również poszczególnych opłat składających się na ten czynsz. Organ odwoławczy wskazał, iż w przepisie art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych zostały w sposób enumeratywny wymienione opłaty, które są zaliczane do wydatków związanych z użytkowaniem mieszkania. Zdaniem SKO w [...], spłata kredytu nie jest elementem związanym z użytkowaniem mieszkania, lecz odnosi się do kwestii związanych z tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. Organ odwoławczy zauważył, iż kredyt ten został zaciągnięty w celu nabycia tegoż lokalu i jego spłata związana jest nie z eksploatacją danego mieszkania, lecz jest następstwem zawarcia określonej umowy cywilnoprawnej, w wyniku której skarżąca otrzymała środki na nabycie określonego prawa do zajmowanego lokalu. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż wskazany powyżej przepis art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane, bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną indywidualną sytuację osób starających się o dodatek mieszkaniowy. Zdaniem organu odwoławczego, ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. W piśmie z dnia 1 lipca 2016 r. skarżąca, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. Zaskarżonej uchwale strona skarżąca zarzuciła błędne ustalenie obowiązującej stawki czynszu w rozliczaniu dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła, iż jako najemca lokalu mieszkalnego w W., przy ul. [...], wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego Towarzystwa [...] Sp. z o.o., ponosi stosowny czynsz, którego stawka miesięczna w przeliczeniu na 1 m2 wynosi 14,31 złotych brutto, co zostało ustalone na mocy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników T. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2012 roku (strona załączyła do skargi kopię uchwały). Ponadto, strona skarżąca wskazała, iż z załączonego do skargi pisma T. [...] Sp. z o.o. z dnia [...] lipca 2016, nr [...], wynika wysokość stawki czynszu obowiązującego dla najemców lokali w budynku mieszczącym się w W. przy ul.[...]. W piśmie tym, jak zauważyła skarżąca, zawarta jest również informacja, że podmiotem, który zaciągnął kredyt na wybudowanie wszystkich lokali mieszkalnych znajdujących się we wskazanym powyżej budynku jest T. [...] Sp. z o.o. Z pisma tego wynika ponadto, że w świetle przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (tekst jednolity Dz.U. z 2017, poz. 79), stawki czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w zasobach mieszkaniowych T. są ustalane przez walne zgromadzenie danego T. w takiej wysokości, aby suma czynszów za najem wszystkich lokali eksploatowanych przez ten T. pozwalała na pokrycie kosztów eksploatacji i remontów budynków oraz spłatę kredytu zaciągniętego na budowę. Strona skarżąca zauważyła ponadto, iż w ubiegłych latach każdorazowo przyznawany był jej dodatek mieszkaniowy w wysokości 329,81 złotych miesięcznie, na dowód czego załączyła stosowne kopie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wraz z zawiadomieniem o miesięcznym wymiarze opłat za lokal. Skarżąca wskazał, iż w bieżącym roku wysokość należnego jej dodatku mieszkaniowego została obniżona, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r., iż "Spłata kredytu nie jest elementem związanym z użytkowaniem mieszkania, lecz odnosi się do kwestii związanych z tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. Kredyt został zaciągnięty w celu nabycia tegoż lokalu i jego spłata związana jest nie z eksploatacją danego mieszkania, lecz jest następstwem zawarcia umowy cywilnoprawnej w wyniku, której skarżąca otrzymała środki na nabycie określonego prawa do zajmowanego lokalu". Ustosunkowując się do powyższe stanowiska organu odwoławczego, strona skarżąca stwierdził, iż nie otrzymała żadnych środków na nabycie określonego prawa do zajmowanego lokalu. Skarżąca zauważyła, że zarówno lokal, jak i kredyt, nie są jej własnością, a na takiej podstawie zostało wydane sporne rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Pomimo powyższego, strona skarżąca wskazała, iż kwotę spłaty kredytu odliczono od wysokości ponoszonego przez nią czynszu za najem mieszkania. Strona skarżąca, powołując się na załączony do skargi wykaz udokumentowanych opłat miesięcznych ponoszonych przez nią z tytułu najmu lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego T. [...] Sp. z o.o., zauważył, iż kwota spłaty kredytu zaciągniętego przez T. obciąża jej konto, jako najemcy lokalu, albowiem stanowi jedną ze składowych czynszu, pomimo, że nie jest to zobowiązanie, które zaciągnęła skarżąca. Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wniosła o określenie prawidłowej stawki czynszu, jaka powinna być stosowana przez Urząd Dzielnicy [...] przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ odwoławczy wskazał, iż wysokość dodatku mieszkaniowego to różnica pomiędzy wydatkami na lokal mieszkalny a określoną częścią dochodu miesięcznego gospodarstwa domowego. Zdaniem organu odwoławczego, wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, to świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, do których zalicza się m.in. czynsz (vide: art. 6 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). SKO w [...] zauważyło, że ustalając wysokość dodatku mieszkaniowego, organ bierze pod uwagę ogólną wysokość czynszu wynikającą z umowy najmu i nie jest uprawniony do weryfikacji składników składających się na ten czynsz. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, iż nie jest możliwe zatem przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego pomniejszenie wysokości czynszu o jeden z jego składników - spłatę kredytu zaciągniętego na budowę budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga G. L. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], a także utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [....] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], wydana w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego - naruszają przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne w sprawie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego, dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 6 ust. 1 w zw. z ust. 3 i ust. 4 pkt 1 oraz ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, a także w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, a w konsekwencji owego naruszenia - w sposób nieprawidłowy ustaliły wysokość przyznanego stronie skarżącej dodatku mieszkaniowego. Tym samym, Sąd uznał, że organy obu instancji, wydając wspomniane decyzje w przedmiocie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego - dopuściły się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych, na wstępie należy bardzo wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Nie ulega wątpliwości, że pod pojęciem "wydatki poniesione", którym posłużył się ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, należy rozumieć świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, co wynika z art. 6 ust. 3 tej ustawy. W świetle art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Przepis ten określa charakter wydatków w sposób ogólny. Wydatki te muszą się jednak charakteryzować dwiema podstawowymi cechami. Przede wszystkim muszą mieć charakter świadczeń okresowych i musi zachodzić związek pomiędzy tymi wydatkami a zajmowaniem lokalu mieszkalnego (tak m.in. G. Manjura-Niśkiewicz /w:/ Dodatki mieszkaniowe. Komentarz, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016). Wydatkami tymi są czynsz i inne opłaty wymienione expressis verbis w art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Art. 6 ust. 4 przedmiotowej ustawy zawiera wyliczenie wydatków, które powinny być brane pod uwagę przez organ administracji załatwiający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego, określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 9 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Otóż, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych określono szczegółowe rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych: najemców, członków spółdzielni mieszkaniowych, właścicieli domów jednorodzinnych, właścicieli budynków i lokali mieszkalnych, osób zajmujących lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i oczekujących na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny oraz najemców i podnajemców opłacających czynsz wolny. Ustawodawca wskazał w art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, iż wydatkiem, o którym mowa w ust. 3, jest m.in. czynsz. Z kolei, przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych stanowi, że - jeśli chodzi o rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych najemców i podnajemców oraz innych osób mających tytuł prawny do używania lokalu, z wyjątkiem wymienionych w pkt 2-5 - podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego stanowi czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu oraz opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych. W świetle powyższych przepisów, uznać należy, iż wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione powyżej opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, a także opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstaw obliczania ryczałtu na zakup opału. Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu (art. 6 ust. 6). Jak wynika z materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie przez organy administracji, skarżąca G. L. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w W., wchodzącym w skład zasobu mieszkaniowego Towarzystwa [...] Sp. z o.o. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, po przywołaniu stosownych przepisów, stanęły na stanowisku, że do naliczenia podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego należy przyjąć wydatki wskazane przez skarżącą oraz czynsz, z tym, że jeśli chodzi o wysokości czynszu ustalonego na podstawie uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Towarzystwa [...] Sp. z o.o. z dnia [...] października 2012 r. w kwocie 14,31 złotych za 1 m2, organy uznały, że trzeba wyłączyć z niego kwotę 8,98 złotych za 1 m2 stanowiącą ratę spłacanego przez skarżącą kredytu zaciągniętego przez T. [...] Sp. z o.o. Uzasadniając konieczność powyższej korekty wydatków skarżącej, SKO w [...] stwierdziło w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r., że skoro spłata kredytu nie jest elementem związanym z użytkowaniem (eksploatacją) danego mieszkania, lecz jest następstwem zawarcia określonej umowy cywilnoprawnej (umowy kredytu), to - w świetle przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - nie może być zaliczona do wydatków, albowiem wskazany przepis w sposób enumeratywny wymienia opłaty, które są zaliczane do wydatków związanych z użytkowaniem mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż - w świetle przytoczonych powyżej przepisów zarówno ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jak i cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. - stanowisko takie należy uznać za nieuzasadnione, albowiem, jak już wskazano powyżej, podstawę naliczania dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie stanowi czynsz oraz inne opłaty za używanie lokalu oraz opłaty za energię cieplną, wodę itp. Wbrew twierdzeniu organów obu instancji, ani ustawa o dodatkach mieszkaniowych, ani wspomniane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych nie zawierają zapisów uzasadniających wyeliminowanie z podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego raty kredytu, która wchodzi w skład czynszu. Tym samym, stwierdzić należy, że organy administracji publicznej, wydając w niniejszej sprawie obie sporne decyzje - naruszyły wskazane na wstępie rozważań przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, która w art. 6 ust. 4 w sposób enumeratywny wymienia wydatki, które nie stanowią wydatku mieszkaniowego w jej rozumieniu, a z kolei faktycznie poniesione przez stronę wydatki mieszkaniowe, wymienione w ust. 3-6 art. 6, ogranicza do wysokości czynszu, jaki obowiązuje w zasobach mieszkaniowych gminy, oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Jednocześnie, Sąd uznał, że uzasadniając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy w sposób bardzo ogólnikowy ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej, co w konsekwencji świadczy dodatkowo o naruszeniu przez ten organ normy prawnej przewidzianej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w sposób niepełny odnosi się do podniesionych przez skarżącą zarzutów dotyczących bezpodstawnego wyłączenia przez organ pierwszej instancji z kwoty ponoszonych przez nią wydatków mieszkaniowych części opłaty składającej się na czynsz najmu lokalu, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Konkludując, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., a także utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., naruszają przepisy prawa materialnego wyrażone w art. 6 ust. 1 w zw. z ust. 3 i ust. 4 pkt 1 oraz ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, a także w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, albowiem organy te w sposób niezgodny z tymi przepisami ustaliły wysokość przyznanego stronie skarżącej dodatku mieszkaniowego, bezprawnie dokonując wyeliminowania z podstawy obliczenia owego dodatku mieszkaniowego raty kredytu zaciągniętego przez T. [...] sp. z o.o., która wchodzi w skład czynszu i jest ponoszona przez stronę skarżącą. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne decyzje, organy obu instancji dopuściły się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a., oraz art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że organy administracji publicznej, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściły się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne ustalające wysokość przyznanego stronie skarżącej dodatku mieszkaniowego, dopuściły się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.