II SA/Wa 1354/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesorzy WSA Przemysław Szustakiewicz, Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Korpusu Zmechanizowanego nr [...], dotyczącej wypowiedzenia [...] M. U. stosunku służbowego zasadniczej służby wojskowej żołnierza zawodowego – doręczonej adresatowi 13 grudnia 2002 r. – na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), w dalszej treści uzasadnienia zwanej "ustawą pragmatyczną". W uzasadnieniu podał, że powołana decyzja nr [...], Dowódcy Korpusu Zmechanizowanego nie zawierała wad, które stanowiłby podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. U. wnosił o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych "zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, w której przytoczono jako podstawę prawną art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej, podczas gdy z uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wynikało, iż faktyczną podstawą wypowiedzenia stosunku służbowego był przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Zarzucił ponadto naruszenie art. 104 § 2 w związku z art. 107 § 3 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego skarżącemu, mimo że decyzja ta nie zawierała daty likwidacji stanowiska, jak również nie wskazywała stanowiska jakie skarżący zajmował, a zatem decyzja ta nie zawierała uzasadnienia spełniającego wymagania określone w art. 107 § 3 kpa. Skarżący zarzucił także, że decyzja o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej naruszyła postanowienia zawarte w art. 104 § 2 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji, mimo że nie zawierała ona daty jej wydania, a zatem elementu konstrukcyjnego decyzji administracyjnej, od której zależy byt decyzji, bez względu na wpływ tego uchybienia na merytoryczną treść. Twierdził, że opisane przez niego uchybienia popełnione przy wydaniu decyzji dotyczącej wypowiedzenia mu stosunku służbowego, stanowiły podstawę do stwierdzenia jej nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę M. U. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organ podejmujący zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, dopuścił się naruszenia prawa w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 kpa, stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja ta w sposób niewątpliwy dotknięta jest wadą "rażącego" naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz doktrynie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, a mianowicie oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje ta decyzja. Innymi słowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie decyduje ani oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisu jaki został naruszony, ani też skutki jakie ta decyzja wywołuje, jeżeli jedna z tych okoliczności miałaby stanowić wyłączną przesłankę przemawiającą za nieważnością decyzji administracyjnej. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd podzielił słuszność stanowiska organu, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przy wydawaniu decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego. Podstawę materialnoprawną wypowiedzenia [...] M. U. stosunku służbowego stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy pragmatycznej. Z treści tego przepisu wynika, że żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy, bez podawania przyczyny, gdy nie wyraził zgody na wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe w wypadku, gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zasadnicza przesłanka z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej polegająca na likwidacji dotychczas zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, została spełniona, co wynika z zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., którym z dniem [...] stycznia 2002 r. wprowadzono nowy etat w JW [...] w I., a stanowisko służbowe [...], które dotychczas skarżący zajmował, uległo likwidacji. Skoro więc dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z rzeczywistej likwidacji stanowiska służbowego jakie dotychczas zajmował, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej, o ile nie wyraził on zgody na wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie skarżący nawet nie zaprzecza, że w dniu [...] października 2001 r. odmówił przyjęcia proponowanego mu przez organy wojskowe niższego stanowiska służbowego, [...]. Organy wojskowe wykazały też, że ze skarżącym przeprowadzono rozmowy kadrowe poinformowano go o braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe w jednostce wojskowej w I. i w związku z tym o konieczności wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Jeśli więc organy wojskowe w należyty sposób wykazały spełnienie przesłanek z art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej, to brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, przy wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zarówno co do przepisu prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego w takim stopniu, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem zasadne było stanowisko organu przyjęte w zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego skarżącemu. Zarzuty skarżącego wyliczone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczące uchybienia organu przy wydawaniu decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego, nie mogły być uznane za na tyle istotne, aby stanowiły one podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z przytoczonych powodów Sąd stwierdził brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.