II SA/Wa 1354/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego P. P. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczeniem z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 136bze ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1080 ze zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania P. P. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2023 r. w trakcie kontroli pełnienia służby, zastępca komendanta Placówki Straży Granicznej w K. w trakcie rozmowy ze st. chor. SG P. P. nabrał podejrzeń co do stanu psychofizycznego obwinionego oraz wyczuł od ww. wyraźną woń alkoholu. Około godziny 06:00 zastępca komendanta placówki wraz z technikiem kryminalistyki oraz obwinionym udali się do Komendy Powiatowej Policji w [...], celem zbadania P. P. na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. W wyniku przeprowadzonego badania trzeźwości przez funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji w [...] uzyskano wynik potwierdzający zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. chor. SG P. P., zarzucając mu, że: 1. w dniu [...] grudnia 2023 r. w godzinach 19:00 - 07:00 pełnił służbę w Placówce SG w [...] z zadaniem dokonywania kontroli ruchu granicznego na kierunku wyjazdowym z RP będąc w stanie nietrzeźwości, jak również spożywał alkohol w czasie służby, co potwierdziło badanie stanu trzeźwości przeprowadzone analizatorem wydechu ALKOMETR A2.0 nr 1001/02: 1 badanie – [...].12.2023 r. godz. 06:24 - wynik 0,78 mg/l, II badanie – [...]12.2023 r. godz. 06:24 - wynik 0,86 mg/l, tj. o popełnienie czynu określonego w art. 135 ust. 2 pkt 10 ustawy o Straży Granicznej; 2. w dniu [...] grudnia 2023 r. w godzinach 19:00 - 07:00, pełniąc służbę w Placówce SG w [...] z zadaniem dokonywania kontroli ruchu granicznego na kierunku wyjazdowym z RP, wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości oraz spożywał alkohol w czasie służby, czym naraził dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy, poprzez co naruszył § 3 Zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej określonych w załączniku Nr 1 do Zarządzenia Nr 90 KGSG z dnia 10 listopada 2023 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG poz. 97), tj. o popełnienie czynu określonego w art. 134 ustawy o Straży Granicznej; 3. w dniu [...] grudnia 2023 r. wniósł na teren obiektu Placówki SG w [...] alkohol, czym naruszył treść art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r., poz. 2151), tj. o popełnienie czynu określonego w art. 135 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wskazanym na wstępie orzeczeniem z dnia [...] marca 2024 r. uznał P. P. winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył przepisy regulujące odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy Straży Granicznej, a także procedurę badania funkcjonariusza na zawartość w organizmie alkoholu i stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, staranny i rzetelny, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni ze sobą koresponduje, jest pełny, logiczny i spójny. Zdaniem organu, jest oczywiste, że P. P. swoim zachowaniem, umyślnie, w sposób zawiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 135 ust. 2 pkt 10, w art. 134 oraz w art. 135 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Wina w tym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. Powyższe zostało w pełni potwierdzone zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ podniósł, że bezspornym dowodem winy funkcjonariusza jest Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] grudnia 2023 r., z treści którego wynika, że wynik pierwszego pomiaru o godz. 06:24 wyniósł 0,78 mg/l, a wynik drugiego pomiaru dokonanego o godz. 06:34 wyniósł 0,86 mg/l, co oznacza, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u obwinionego miała tendencję rosnącą. Również sam obwiniony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, wyjaśniając w toku postępowania, że alkohol spożywał sam, od godz. 03:00, przebywając w szatni podczas przysługującej mu przerwy. Alkohol spożył w postaci butelki czystej wódki "Sztok" o pojemności 0,5 litra wypełnionej w 3/4 alkoholem. Funkcjonariusz przyznał jednocześnie, że około godz. 05:00 opuścił szatnię i miał zamiar udać się na kierunek wyjazdowy z Polski, aby kontynuować pełnienie służby (tj. dokonywać odprawy granicznej podróżnych). Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdził także popełnienie kolejnego z zarzucanych czynów, tj. wniesienia alkoholu w dniu [...] grudnia 2023 r. na teren obiektu Placówki SG w [...]. Organ wskazał, że przesłuchany w charakterze obwinionego P. P. przyznał się do popełnienia zarzuconego przewinienia dyscyplinarnego, wyjaśniając, że alkohol spożyty przez niego w trakcie pełnienia służby w dniu [...] grudnia 2023 r. w postaci butelki wódki "Sztok" o pojemności 0,5 litra wypełnionej w 3/4 alkoholem przywiózł z domu. Odnosząc się do twierdzeń obwinionego, że miał on problemy związane z nadużywaniem alkoholu, organ stwierdził, że tak przyjęta linia obrony jest nie do zaakceptowania i nie zasługuje na uwzględnienie. P. P., mając świadomość swoich problemów zdrowotnych, powinien podjąć odpowiednie leczenie terapeutyczne, a nie potencjalnie narażać na niebezpieczeństwo siebie i osoby trzecie. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że wymierzona surowa kara dyscyplinarna w postaci wydalenia ze służby jest współmierna i adekwatna do popełnionych przewinień. Bezdyskusyjne w ocenie organu odwoławczego jest zachowanie obwinionego, które ocenić należy jako szczególnie karygodne, które w żaden sposób nie przystoi funkcjonariuszowi publicznemu. W czasie służby funkcjonariusz publiczny, nie może spożywać alkoholu, ani też wykonywać czynności służbowych w stanie nietrzeźwości lub w stanie po spożyciu alkoholu, mając przy sobie broń służbową. Takie zachowanie i postawa w miejscu służby zasługuje na szczególne potępienie i bezwzględną reakcję ze strony przełożonych. Zachowanie obwinionego służbowo, zawodowo i społecznie jest nie do zaakceptowania. Swoim zachowaniem nie wykazał się on zawodowym profesjonalizmem, a skala jego negatywnych zachowań jest znaczna. Organ uznał, że w sprawie brak jest jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać zachowanie P. P. i które miałyby mieć wpływ na zmianę wymiaru kary. Podkreślił, że niniejsza sprawa powinna w przyszłości oddziaływać również prewencyjnie wobec innych funkcjonariuszy, tak aby podchodzili oni do swoich obowiązków służbowych, w sposób profesjonalny z należytą starannością, poświęceniem i oddaniem - zgodnie ze złożonym ślubowaniem. Zachowanie obwinionego w niniejszej sprawie, oddziałuje natomiast negatywnie i demoralizująco na innych funkcjonariuszy [...] Oddziału Straży Granicznej. W opinii organu odwoławczego, P. P. utracił właściwości oraz predyspozycje, które są niezbędne do pełnienia służby w zorganizowanej, uzbrojonej, zdyscyplinowanej i podporządkowanej strukturalnie społeczności, jaką jest formacja Straży Granicznej. Swoim karygodnym zachowaniem i postawą, w oczach przełożonych, utracił wiarygodność, uczciwość zawodową i gwarancję prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych jako funkcjonariusz Straży Granicznej. P. P. wniósł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie, o uchylenie orzeczenia I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego opisanego w punkcie II przedstawionych skarżącemu zarzutów poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkujących błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu, że skarżący wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości, czym naraził dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, żeby skarżący wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości (zarzut z punktu II), a sam organ I instancji wskazał, iż skarżący miał zamiar udać się na kierunek wyjazdowy z Polski, aby kontynuować pełnienie służby - do czego jednak nie doszło; b) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ prowadzący postępowanie zasady zaufania do władzy poprzez niekierowanie się przy rozpatrzeniu stanu faktycznego zasadą proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, bowiem w analogicznej sytuacji dotyczącej innych pracowników Straży Granicznej nie wyciągnięto w stosunku do nich aż tak dalece idących konsekwencji w postaci wydalenia ze służby, a jedynie wobec skarżącego, który przyznał się do części zarzucanych mu przewinień oraz nie uchylił się od planowanego badania trzeźwości, co narusza również utrwaloną praktykę w podobnym stanie faktycznym. Skarżący postawił również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 136aa ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i pominięciu dowodów korzystnych dla skarżącego, co w konsekwencji spowodowało wymierzenie mu najsurowszej z możliwych kar dyscyplinarnych w postaci wydalenia ze służby, podczas gdy biorąc pod uwagę wielokrotnie przyznawane skarżącemu nagrody, dotychczasowy wieloletni i nieskazitelny przebieg służby, reprezentowanie przez skarżącego formacji na zawodach oraz nienaganną postawę wystarczające byłoby wymierzenie mu kary łagodniejszej; b) art. 136bb ust. 3 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieustaleniu, czy czyn opisany w pkt II postanowienia o przedstawieniu zarzutów został popełniony i czy skarżący jest jego sprawcą, nieprzyznanie wiarygodności materiałowi dowodowemu zebranemu w postępowaniu dyscyplinarnym ani wyjaśnieniom skarżącego wskazującego, iż nie wykonywał on obowiązków służbowych po spożyciu alkoholu, ponadto Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej nie udowodnił wykonywania czynności przez skarżącego w stanie nietrzeźwości, a w zgromadzonym materiale dowodowym nie można doszukać się dowodów wskazujących na pełnienie służby przez skarżącego będącego w stanie nietrzeźwości, a sam organ I instancji w uzasadnieniu orzeczenia I instancji wskazał, iż skarżący miał zamiar udać się na kierunek wyjazdowy z Polski, aby kontynuować pełnienie służby - do czego jednak nie doszło; c) art. 136bw ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na: - wymierzeniu skarżącemu niewspółmiernie surowej kary do popełnionych przez niego przewinień dyscyplinarnych oraz stopnia zawinienia, podczas gdy w analogicznej sytuacji innych pracowników Straży Granicznej nie wyciągnięto w stosunku do nich aż tak dalece idących konsekwencji w postaci wydalenia ze służby, a jedynie wobec skarżącego, który przyznał się do części zarzucanych mu przewinień, okazał skruchę oraz przeprosił przełożonego, podjął terapię, a co najważniejsze nie uchylił się od planowanego badania trzeźwości, przewidując, że wynik będzie pozytywny, a mimo to zastosowano wobec niego tak surową i niewspółmierną; - nieuwzględnieniu rodzaju i wagi czynu, skutków i okoliczności jego popełnienia, pobudek działania skarżącego, opinii służbowej o skarżącym, zachowania skarżącego przed i po popełnieniu zarzucanych mu czynów, a także okoliczności łagodzących istotnych w sprawie oraz dowodów korzystnych dla skarżącego, tj. chociażby przyznania się przez skarżącego od początku postępowania dyscyplinarnego do części zarzucanych mu czynów, złożenia obszernych wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, nieutrudniania toczącego się postępowania, niewzięciu pod uwagę dotychczasowego wieloletniego i nieskazitelnego przebieg służby skarżącego, podczas której był on wielokrotnie nagradzany pieniężnie, jak i urlopami, niewzięciu pod uwagę wielokrotnego udziału w zawodach, w których skarżący reprezentował jednostkę oraz jego nienagannej dotychczas postawy, co w konsekwencji spowodowało uznanie, że zasadne jest zastosowanie wobec skarżącego najsurowszej i niewspółmiernej kary dyscyplinarnej; d) art. 136bw ust. 3 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, że skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, jednakże organ nie wskazał, na czym motywacja zasługująca na szczególne potępienie miałaby polegać. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Podkreślił, że zdaje sobie sprawę z tego, w jakiej sytuacji się znalazł i ma świadomość, że nie powinien dopuścić do tego co wydarzyło się w nocy z [..] na [...] grudnia 2023 r., jednak zaznaczył, że nie pełnił czynności służbowych w stanie nietrzeźwości. Zdarzenie będące przedmiotem postępowania miało charakter incydentalny. Złożyło się na nie wiele czynników zarówno prywatnych jak i zawodowych skarżącego. Podniósł, że zdiagnozowano u niego chorobę F10.2, tj. zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane spożywaniem alkoholu (zespół uzależnienia). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2024 r. skarżący wskazał, że Rzecznik Dyscyplinarny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej ppor. SG M. S., która brała udział w postępowaniu dyscyplinarnym w niniejszej sprawie, została odwołana z funkcji rzecznika dyscyplinarnego, na jej wniosek, z uwagi na fakt, że łączenie funkcji Pełnomocnika Komendanta Oddziału SG ds. Ochrony Praw Człowieka oraz rzecznika dyscyplinarnego stoi w sprzeczności z zasadą bezstronności. W związku z powyższym skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci oświadczenia M. S. oraz postanowienia nr [...] o wyłączeniu rzecznika dyscyplinarnego. Skarżący wniósł także o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, że w postępowaniu w celu wydania orzeczenia powinien brać udział bezstronny rzecznik dyscyplinarny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie postawione w niej zarzuty są zasadne. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 136bzi ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym funkcjonariuszy Straży Granicznej nie mają zaś zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego oraz sporządzania uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny postawione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Jednak, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd administracyjny, poddał zatem kontroli zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów. Należy podkreślić, że dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego tej sprawy, istotne z punktu widzenia ustalenia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza, nie były w toku postępowania dyscyplinarnego i sądowego kwestionowane przez skarżącego. Jak wynika z protokołu przesłuchania obwinionego z dnia [...] lutego 2024 r. (k. 103-104 akt postępowania dyscyplinarnego), skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i opisał przebieg zdarzeń w nocy [...] grudnia 2023 r., który jest zbieżny z przebiegiem zdarzeń ustalonym przez organ. Nie jest zatem w istocie sporne między stronami, że skarżący o godz. 03.00 zakończył wykonywanie czynności służbowych i udał się do budynku głównego placówki, gdzie w pomieszczeniu, w którym znajduje się szatnia spożył ¾ butelki alkoholu (wódki "Sztok") o pojemności pół litra. Następnie około godziny 05.00 opuścił ww. pomieszczenie z zamiarem kontynuowania służby. Zamiar ten nie został jednak zrealizowany, bowiem spotkany przez skarżącego przełożony, mjr SG G. K., wyczuł od skarżącego woń alkoholu i wszczął procedurę zmierzającą do przeprowadzania badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu u skarżącego. W tak ustalonym stanie faktycznym nie budzi zatem – w ocenie Sądu – wątpliwości, że skarżący dopuścił się czynów określonych w pkt I i III orzeczenia o ukaraniu z dnia [...] marca 2024 r., tj. po pierwsze pełnił służbę będąc w stanie nietrzeźwości oraz spożywał alkohol w czasie służby (zarzut I), a po drugie wniósł alkohol na teren obiektu Placówki SG w [...] (zarzut III). Fakt popełnienia przez skarżącego tych czynów jest niesporny i w istocie niekwestionowany przez skarżącego. Jednak, co istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w orzeczeniach obydwu instancji skarżący został uznany również winnym popełnienia drugiego ze stawianych mu zarzutów, tj. tego, że w dniu [...] grudnia 2023 r. wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości oraz spożywał alkohol w czasie służby, czym naruszył dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Ustalony przez organ i opisany wyżej przebieg zdarzeń w nocy [...] grudnia 2023 r. nie potwierdza tymczasem, że skarżący wykonywał czynności służbowe w stanie nietrzeźwości. Organ nie twierdzi wszak, by skarżący przed rozpoczęciem przerwy w wykonywaniu czynności służbowych o godz. 03.00 znajdował się w stanie nietrzeźwości lub by wcześniej spożywał alkohol. Natomiast po zakończeniu przerwy o godz. 05.00 skarżący nie rozpoczął wykonywania czynności służbowych, bowiem w drodze na kierunek wyjazdowy z Polski (w celu rozpoczęcia wykonywania czynności służbowych) został zatrzymany przez przełożonego. Jak wynika zatem z ustalonego przez organ stanu faktycznego, skarżący po rozpoczęciu spożywania alkoholu nie wykonywał już czynności służbowych. Nie można było więc skutecznie zarzucić mu wykonywania czynności służbowych w stanie nietrzeźwości, które dodatkowo wywołało skutek w postaci narażenia dobrego imienia Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Sam zamiar powrotu do wykonywania czynności służbowych przez skarżącego (również niesporny w tej sprawie) nie jest wystarczający do przypisania mu odpowiedzialności dyscyplinarnej za czyn opisany w pkt II zarzutów. Zamiar ten nie został bowiem zrealizowany, co nie jest kwestionowane przez organ. W tym zakresie zatem orzeczenia obydwu instancji, uznające skarżącego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt II stawianych zarzutów, zostały wydane z naruszeniem art. 136aa ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, który stanowi, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. W omawianym zakresie dokonane przez organ ustalenia faktyczne nie potwierdzają popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. W myśl zaś art. 136bu ust. 1 pkt 1 ustawy o straży Granicznej, na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu, jeżeli przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zarzutów stawianych obwinionemu. Skoro w zakresie zarzutu postawionego w pkt II orzeczenia, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, by skarżący dopuścił się deliktu dyscyplinarnego w postaci wykonywania czynności służbowych w stanie nietrzeźwości, organ powinien na podstawie wskazanego przepisu wydać orzeczenie o uniewinnieniu skarżącego od popełnienia tego czynu, czego jednak nie uczynił, czym naruszył wskazany przepis prawa materialnego. Z kolei w myśl art. 136bw ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się rodzaj i wagę czynu, skutki i okoliczności jego popełnienia, pobudki działania obwinionego, następstwa negatywne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie się obwinionego przed popełnieniem i po popełnieniu zarzuconego mu czynu, a także okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, istotne w sprawie. Dla prawidłowego ustalenia wymiaru kary konieczne jest zatem przede wszystkim dokonanie prawidłowej oceny, czy doszło do popełnienia wszystkich zarzucanych obwinionemu czynów. W przypadku uniewinnienia skarżącego w zakresie zarzutu opisanego w pkt II zaskarżonego orzeczenia, konieczne będzie dokonanie przez organ ponownej analizy wszystkich przesłanek mających wpływ na wymiar orzeczonej kary. Z tych przyczyn jako przedwczesne należy ocenić zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez organ wymiaru kary. Organ powinien bowiem w tej kwestii przede wszystkim kierować się rodzajem i wagą czynu, których popełniania obwiniony został uznany winnym, skutki i okoliczności ich popełnienia, pobudki działania obwinionego, a także następstwa negatywne dla służby. W pierwszej kolejności należy zatem prawidłowo ustalić, w zakresie których czynów można skarżącemu skutecznie przypisać odpowiedzialność dyscyplinarną. Dopiero w drugiej kolejności organ winien wziąć pod uwagę takie okoliczności jak: dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie się obwinionego przed popełnieniem i po popełnieniu zarzuconego mu czynu, a także inne istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni powyższe rozważania Sądu, w szczególności weźmie pod uwagę, że z ustalonego w toku postępowania dyscyplinarnego stanu faktycznego nie wynika, by skarżący popełnił czyn zarzucany mu w pkt II zarzutów, natomiast wina skarżącego w zakresie pozostałych stawianych mu zarzutów nie budzi wątpliwości. Odnosząc się stawianych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2024 r. zarzutów dotyczących osoby rzecznika dyscyplinarnego, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 136bi ust. 1 ustawy o Straży Granicznej przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli: 1) sprawa dotyczy ich bezpośrednio; 2) są małżonkami obwinionego, jego obrońcy lub pokrzywdzonego albo pozostają we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób; 3) są krewnymi lub powinowatymi obwinionego lub pokrzywdzonego w linii prostej, a w linii bocznej do stopnia pokrewieństwa między dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2, albo są związani z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) byli świadkami zdarzenia lub w tej sprawie byli przesłuchani w charakterze świadka; 5) między nimi a obwinionym lub pokrzywdzonym zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do bezstronności prowadzącego postępowanie; 6) są podwładnymi obwinionego, jego obrońcy lub pokrzywdzonego. Ponadto w myśl ust. 2 ww. artykułu przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie wystąpiły przesłanki wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego z mocy prawa wskazane w art. 136bi ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, nie doszło również do wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego na podstawie art. 136bi ust. 2 ustawy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania, brak jest również podstaw do jego wznowienia na wskazywanej przez skarżącego podstawie. Z powyższych powodów Sąd postanowił również nie uwzględnić zgłaszanych w ww. piśmie wniosków dowodowych jako niedotyczących okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w pkt 2 sentencji wyroku, które stanowi wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, Sąd orzekł w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).