II SA/Wa 1358/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską : - oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] maja 2009 roku nr [...], cofającą P. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawą prawną wydania decyzji były przepisy art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Upoważniony lekarz, orzeczeniem z dnia [...] marca 2008 r., stwierdził, iż P. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Od tego niekorzystnego orzeczenia zainteresowany wniósł odwołanie. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2009 r., wydane w trybie odwołania potwierdziło brak zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. To ostatnie orzeczenie, zgodnie z § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 ze zm.), jest ostateczne. Stało się ono podstawą do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a w dalszej kolejności stanowiło przyczynę wydania niekorzystnej dla P. G. decyzji, albowiem zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, w tym osobom o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi rażące naruszenie prawa skarżącego do posiadania broni myśliwskiej, poprzez wydanie niekorzystnego rozstrzygnięcia w trybie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, wskutek błędnego orzeczenia lekarza orzecznika. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż lekarz orzecznik nie przeprowadził badania sprawności prawej ręki, a tylko ograniczył się do spojrzenia na nią. Tymczasem skarżący jest w stanie wykazać, że w prawej ręce, mimo utraty 4 palców (II, III, IV i V), zachował zdolność ruchową i uchwytową. Na tę okoliczność załączył zaświadczenie lekarskie. Podniósł również, że organ II instancji, wobec obecności tego zarzutu w odwołaniu, powinien był to odwołanie w części przekazać organowi właściwemu tj. wojewodzie i do czasu jego rozpoznania wstrzymać się z rozpoznaniem odwołania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Podniósł, iż jest przekonany, że obiektywne i szczegółowe badanie w zakresie zdolności ruchowej jego ręki wykaże, że zdolność ruchową posiada. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wskazał nadto, iż organ był zobowiązany cofnąć pozwolenie na posiadanie broni wobec treści orzeczenia uprawnionego lekarza, posiadającego stosowne upoważnienie do orzekania w tego typu sprawach, Natomiast organ nie jest upoważniony do kwestionowania, ani weryfikacji tego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, w tym osobom o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci ostatecznego orzeczenia, wydanego przez uprawnionego, zgodnie z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, lekarza orzecznika, stwierdzające iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, jest dla organów Policji wiążące. Dlatego też Komendant Wojewódzki Policji w O., zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, był wprost zobligowany do cofnięcia P. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, natomiast Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie od tej decyzji, musiał w tym stanie faktycznym sprawy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organy Policji nie są uprawnione do weryfikacji orzeczenia lekarza uprawnionego do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, są natomiast związane takim ostatecznym orzeczeniem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ prawidłowo dokonał subsumpcji materiału dowodowego i prawidłowo zastosował przepisy prawa. Podnoszona przez skarżącego okoliczność posiadania zdolności chwytu w prawej dłoni, potwierdzona przedstawionym zaświadczeniem lekarskim nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, albowiem wydawanie wiążących orzeczeń lekarskich w sprawach zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią powierzone zostało jedynie lekarzom posiadającym specjalne uprawnienia, zgodnie z cytowanym wyżej rozporządzeniem. Kryteria oceny tej zdolności, dokonywanej przez uprawnionych lekarzy, są surowe, gdyż wiążą się z zapewnieniem bezpieczeństwa zarówno osobie broni palnej używającej, jak i z bezpieczeństwem osób postronnych. Nadto sposoby oddawania strzałów z określonych typów broni palnej myśliwskiej są powszechnie ustalone, dlatego uprawnionemu lekarzowi orzecznikowi mogło wystarczyć jedynie obejrzenie prawej dłoni skarżącego dla wydania przedmiotowego orzeczenia. Również nie mają w niniejszej sprawie istotnego znaczenia przedstawione opinie o skarżącym z jego macierzystego Koła Łowieckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega rozgoryczenie skarżącego związane z odebraniem mu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej po wielu latach nienagannego członkostwa w Polskim Związku Łowieckim, jednakże rygoryzm przepisów ustawy o broni i amunicji uniemożliwiają uwzględnienie tego aspektu sprawy. W Polsce uprawnienie do posiadania broni palnej nie jest prawem każdego obywatela, ale ściśle reglamentowanym poprzez przepisy ustawy o broni i amunicji uprawnieniem. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa, dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.