II SA/Wa 1358/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] oddala skargę w całości Z. R. został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] do Ośrodka [...] Sp. z o.o. celem odbycia szkolenia pt. "[...]" w okresie od [...] października 2013 r. do [...] października 2013 r. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezydent Miasta [...] przyznał stronie prawo do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia [...] października 2013 r. w wysokości 988,40 zł brutto miesięcznie, tj. max. 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72. ust. 1 ustawy. Ponieważ Z. R. zakończył szkolenie w dniu [...] października 2013 r., Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o utracie tego stypendium z dniem [...] października 2013 r. W wyniku wniosku Z. R. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji (pisma strony z dnia [...] listopada 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2013 r.) Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., a po rozpoznaniu odwołania zainteresowanego Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał na powyższy stan faktyczny i potwierdził brak przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa, które stanowiłyby o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...]. Podkreślił, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. W tej sytuacji, wobec brzmienia wyżej wymienionego przepisu, Prezydent Miasta [...] orzekający nie miał innego wyboru jak tylko orzec o jego utracie z dniem zakończenia szkolenia, co też uczynił (decyzja z dnia [...] listopada 2013 r.). Cytowany wyżej przepis ustawy nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wyraźnie stanowi o tym, że stypendium przyznawane jest jedynie na okres odbywania szkolenia. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy bezsprzecznie zaś wynika, że szkolenie to skarżący ukończył. W przypadku zatem, kiedy bezrobotny nie odbywa szkolenia, nie ma podstaw do wypłaty stypendium z tego tytułu. Na te okoliczności wskazał także Wojewoda [...], odmawiając spełnienia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] i niedopatrując się w niej wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, podjętej we wszczętym wnioskiem Z. R. postepowaniem nieważnościowym. Powyższa decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej skarżący domagał się: 1. wyeliminowania z obrotu prawnego wszystkich dotychczas wydanych decyzji i postanowień w sprawie ze względu na istniejące wady kwalifikowane, które eliminują je z obrotu prawnego, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. 2. stwierdzenia słusznego interesu strony do zmiany wydanych decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz Ministra z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz obecnych z dnia [...] maja 2014 r., w celu przeciwdziałania zagrożeniu zdrowia i życia ludzkiego - jego, śmierci głodowej. Art. 154 i 161 Kpa, 3. zwolnienia z kosztów sądowych w całości i ustanowienia adwokata z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowego w celu wniesienia skargi do NSA od przyszłego orzeczenia w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem tegoż orzeczenia, gdyż Sąd wyrządzi nim mu niepowetowaną stratę nie do naprawienia na dostępnej mu drodze skazując go w postępowaniu administracyjnym na śmierć z głodu, a zmiana jego lub uchylenie nie jest możliwa poprzez skargę kasacyjną, 4. przywrócenia mu terminu do wniesienia skargi do WSA na decyzje Ministra, gdyż doręczono mu je w dniu [...] maja 2014 r., zaś skargę składał [...] czerwca 2014 r. do Ministra w ostatnim dniu zawitego terminu za pośrednictwem Wojewody [...], który to nie jest Ministrem, co w konsekwencji sprawia, iż skarga jest złożona do niewłaściwego organu administracyjnego, a zatem jest konieczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu, 5. zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu ze wzglądu, iż podaniami z dnia [...] kwietnia 2014 r. i [...] maja 2014 r. złożył wniosek, a [...] maja 2014 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Ministra Pracy i Polityki Społecznej domagając się zmiany decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz decyzji ją utrzymujących Wojewody [...] i Ministra w oparciu o art. 154 i 161 Kpa - dowód pismo [...] z [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Na wstępie zaznaczyć należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest żądanie skargi odnośnie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. (odnośnie innych decyzji wskazanych w skardze toczą lub toczyły się inne postępowania sądowoadministracyjne). Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, iż sądy administracyjne mogą dokonywać kontroli orzeczeń administracyjnych jedynie w trybie zakreślonym w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zakresie pkt 3 skargi wskazać należy, iż powyższa sprawa zwolniona jest od opłat, natomiast ewentualne zagadnienie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w celu ewentualnego złożenia skargi kasacyjnej, podlega osobnemu trybowi załatwienia, o którym skarżący zostanie powiadomiony pouczeniem dołączonym do uzasadnienia niniejszego wyroku. Ponieważ żądanie zawarte w pkt 4 skargi zostało załatwione wcześniejszym postanowieniem Sądu, tym samym stało się bezprzedmiotowe na etapie wyrokowania. Wyjaśnić także należy skarżącemu, iż niezasadny jest także jego wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, zawarty w pkt 5 skargi, zaś podnoszone w nim okoliczności nie mają wpływu na ocenę zasadności zaskarżonej niniejszą skargą decyzji. Jak wynika z treści skargi i jej uzasadnienia skarżący kwestionuje zasadność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji w sposób prawidłowy rozpatrzyły wniosek skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Trafna jest konstatacja tych organów o braku w tej decyzji wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Nadto, sam skarżący dokładnie takich wad nie precyzuje, ale ogranicza się do ogólnych zarzutów. W niniejszej sprawie wskazać także należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest trybem szczególnym, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 Kpa), dlatego też stwierdzenie decyzji administracyjnej jest możliwe jedynie z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nie sposób wykazać takiej wady, która mogłaby stanowić o uchyleniu tych decyzji, albo która stanowiłaby podstawę do stwierdzenia ich nieważności. Argumentacja skarżącego, zawarta w skardze, nie podnosi żadnych okoliczności rzutujących na wadliwość powyższych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.