II SA/Wa 136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Iwona Dąbrowska, Joanna Kube (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K.H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...], na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058); zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej K.p.a., w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił K.H. udzielenia informacji w zakresie dokumentów z oceny kandydatury sędziego R.K. sporządzonej w związku ze złożeniem przez sędziego karty zgłoszenia na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Apelacyjnym w [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że żądane informacje stanowią informację publiczną jednakże nie podlegają udostępnieniu, gdyż zgodnie z art. 106f ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.); zwanej dalej u.s.p., informacje dotyczące oceny pracy, opracowania i realizacja indywidualnego planu rozwoju zawodowego sędziego stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone", określonej w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych, chyba że sędzia, którego dotyczą, wyraził na to zgodę. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych. Tak więc organ z powyższych przepisów wywiódł, że dostęp do informacji, o których udostępnienie wystąpiła wnioskodawczyni został wyłączony. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w dniu [...] listopada 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że przepis art. 106f u.s.p. stanowi normę bezwzględnie obowiązującą. Każdy kto wszedł w posiadanie informacji, wymienionych w tym przepisie (np. prezes sądu, sędzia wyznaczony do oceny kwalifikacji) ma obowiązek zapewnienia ich ochrony na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z tego też powodu, ta norma prawna stała się przyczyną wydania zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, że ograniczenie dostępu do informacji dotyczących oceny pracy sędziego, spełnia konstytucyjny wymóg, aby ograniczenie prawa do informacji publicznej wprowadzone było aktem rangi ustawowej, ze względu na ochronę wolności i praw innych osób (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Za istotną w sprawie organ uznał również okoliczność, że sędzia, którego oceny pracy domaga się odwołująca, nie wyraził zgody na jej ujawnienie. Jak bowiem wynika z brzmienia art. 106f u.s.p. zgoda sędziego jest okolicznością, która umożliwia ujawnienie informacji, dotyczących zarówno oceny pracy, jak i opracowania i realizacji indywidualnego planu rozwoju zawodowego. Zgoda musi zostać udzielona na piśmie. Ustawodawca umożliwił zatem osobie, której dotyczą ww. informacje, podjęcie autonomicznej decyzji o rezygnacji z ochrony informacji, którą przewiduje ustawa o ochronie informacji niejawnych. Użyty w ustawie zapis oznacza również, że żadna inna osoba (np. prezes sądu) nie może wyrazić takiej zgody za sędziego lub zmienić decyzji sędziego w tym przedmiocie. Wskazanego ograniczenia dostępu do informacji o ocenie pracy sędziego, nie może usuwać i nie czyni tego u.d.i.p. Z tego też względu przepis art. 106f u.s.p. stanowił wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Przy czym, zdaniem organu odwoławczego zasadne jest powiązanie wymienionej normy prawnej z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p. K.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r., w której podniosła, że art. 106f u.s.p. nie mieści się w kategorii ochrony wartości i praw innych osób oraz jest sprzeczny z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zakwalifikowania informacji w nim określonych do informacji niejawnych. Sędzia jest funkcjonariuszem publicznym i awans zawodowy sędziego, w tym sposób oceny, kryteria wyboru i doboru materiału do oceny sędziego są informacją publiczną i zgodnie z Konstytucją RP oraz art. 5 u.d.i.p. obowiązkiem Prezesa było udostępnienie informacji o którą wnosiła. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wniosła też o rozważenie wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego o sprawdzenie zgodności z Konstytucją RP art. 106f u.s.p. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych, wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nie budzi także wątpliwości, że żądanie dostępu do informacji publicznej nie oznacza automatycznie, iż adresat wniosku o udostępnienie takowej informacji jest bezwzględnie zobowiązany do jej ujawnienia. W przedmiotowej sprawie skarżąca we wniosku wskazała, że chodzi jej o dokumenty z oceny kandydatury sędziego na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w [...]. Bezspornymi więc w niniejszej sprawie są okoliczności, że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej, a adresat wniosku należał do podmiotów zobowiązanych w rozumieniu u.d.i.p. do jej udostępnienia. Kwestię sporną stanowi natomiast okoliczność, czy słusznie odmówiono skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w żądanym zakresie skoro informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne. Przepis art. 5 u.d.i.p. określa ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Podstawę do tego ograniczenia stanowią informacje niejawne, inne ustawowo chronione tajemnice, tajemnica przedsiębiorcy i prywatność osoby fizycznej. Ustęp 1 omawianego przepisu w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice do ustaw określających takie tajemnice. Zgodnie natomiast z art. 106f u.s.p., informacje dotyczące oceny pracy, opracowania i realizacji indywidualnego planu rozwoju zawodowego sędziego stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone", określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że sędzia, którego dotyczą, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. Skoro więc informacje, o które wnosiła skarżąca składają się na ocenę pracy sędziego, o której mowa w art. 106a tej ustawy, to tym samym nie podlegają one udostępnieniu. Tak więc Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] wobec braku zgody, o której mowa powyżej nie mógł udostępnić informacji wnioskowanej w tym zakresie. Odnośnie zaś wniosku o zadanie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazać należy, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnie sprawy toczącej się przed Sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej Sąd nie uznał za uzasadnione przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, co do zgodności art. 106f u.s.p. z Konstytucją RP, ponieważ nie podziela przedstawionych przez skarżącą wątpliwości w tym zakresie. Reasumując, w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ w sposób prawidłowy zinterpretował przywołane przepisy prawa materialnego, dokonał właściwej subsumcji materiału dowodowego i zastosowanych przepisów i w sposób wyczerpujący wyjaśnił przyczyny rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.