II SA/Wa 136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.H. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. o odmowie przyznania K.H. prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K.H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 136/17 oddalił skargę K.H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, a po otrzymaniu odpisu postanowienia Sądu z dnia 3 października 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej od wniosku w wysokości 100 zł, wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała, że pozostaje sama w gospodarstwie domowym, posiada oszczędności w kwocie powyżej 10.000 zł, papiery wartościowe, pojazd mechaniczny oraz jest współwłaścicielką mieszkania. Podała, że ma dochody z kilku źródeł w wysokości kilku tysięcy złotych. Oświadczyła, że posiada zobowiązania i stałe wydatki. Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił K.H. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu stwierdził, że K.H. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie. Odpis przedmiotowego postanowienia skarżąca otrzymała w dniu 7 listopada 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). W dniu 14 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) K.H. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując, że w jej ocenie "Sąd powinien z urzędu podjąć zakończone wyrokiem postępowanie II SA/Wa 136/17, uchylić wydany wyrok z dnia 8 sierpnia 2017 r. oraz uwzględnić skargę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a). Prawo pomocy jest odstępstwem od zasady odpłatności postępowania sądowego i z tego powodu jego przyznanie następuje jedynie w wyjątkowych przypadkach a mianowicie w sytuacji, gdy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego prawa do sądu. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (czego dotyczy wniosek) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wyłącznymi przesłankami przyznania prawa pomocy są okoliczności związane z sytuacją majątkową. Inne pozaprawne przesłanki, związane choćby z charakterem sprawy, nie mają znaczenia dla oceny wniosku. Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy, uznał, że referendarz sądowy prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy i w konsekwencji nie znalazł podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Referendarz sądowy prawidłowo stwierdził, że skoro łączny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi "kilka tysięcy" i posiada ona oszczędności w kwocie "powyżej 10.000 zł" to K.H. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść w sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle powyższego Sąd zgadza się z dokonaną przez referendarza sądowego oceną. Nie podważa jej wniesiony przez skarżącą sprzeciw, w którym w żaden sposób nie odniosła się do argumentów zawartych w zaskarżonym postanowieniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.