II SA/Wa 1365/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiot skargi G. L. w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej (Zakładzie Karnym w [...]). W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje żądanie skarżący podniósł, iż jego stan zdrowia pogorszył się od dnia przeniesienia i dalsze dojazdy do odległej miejscowości grożą poważnym uszczerbkiem dla jego zdrowia. Wskazał, że od przeniesienia do Zakładu Karnego w [...] przebywał na zwolnieniach lekarskich 92 dni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, gdy wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Twierdzenie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła negatywne skutki dla jego zdrowia, przy jednoczesnym braku rzeczywistego wykazania tych skutków i braku wskazania na okoliczności, które uprawdopodabniają możliwość wyrządzenia i rozmiar szkody, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Trzeba też stwierdzić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy akt (decyzja) ma przymiot wykonalności i ma być wykonany w przyszłości. W rozpoznawanej sprawie decyzja personalna nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] października 2015 r. (decyzja organu I instancji), wobec treści art. 218 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2016 r., poz. 713 ze zm.), który stanowi, że wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji, weszła w życie. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do Sądu została już wykonana. Zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy powyższą decyzję personalną jest bezprzedmiotowy, bowiem skutki wynikające z jej wykonania już wystąpiły. Nie sposób zatem na obecnym etapie postępowania orzec o wstrzymaniu wykonania tego orzeczenia. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Należy również podkreślić, iż zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, Sąd przeanalizuje w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.