II SA/Wa 1366/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 23 ust.1 pkt 1a i b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) oraz art. 26 ust. 2 w zw. z art. 84a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. O., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] zlokalizowanym w G. przy ul. [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dowódca Garnizonu Jednostki Wojskowej [...] w G. na podstawie Imiennego Nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] października 1973 r. przydzielił [...] A. P. lokal mieszkalny nr [...] usytuowany w nieruchomości przy ul. [...] w G., składający się z 3 pokoi, kuchni, łazienki oraz przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej 47,18 m2 . Przydziałem objęta została również żona ww. Mx. P. oraz dzieci – córka M. i syn R. W dniu [...] zmarła M. P., zaś w dniu [...] zmarł A. P. Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2009 r. M. O. (córka A. P.), zamieszkała w lokalu przy ul. [...] w G., zwróciła się do Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA o uregulowanie stanu prawnego zajmowanego lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyrażenie zgody na wydanie decyzji o prawie do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu dla M. O. na czas oznaczony tj. do czasu osiągnięcia wieku pełnoletności przez najmłodsze z jej dzieci, na podstawie art. 29 w zw. z art. 84a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W odpowiedzi na powyższe pismo Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 27 sierpnia 2009 r. poinformował, iż w rozpatrywanym przypadku brak jest podstaw prawnych do zajęcia stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu przez zainteresowaną, gdyż w obowiązującej ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP zarówno Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie mają dyspozycji prawnej do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w stosunku do osób spoza kręgu uprawnionych wymienionych w art. 84a ust. 1 pkt 1-4 ww. ustawy. M. O. w kolejnym piśmie z dnia 28 maja 2010 r. skierowanym do Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA zwróciła się o zawarcie umowy najmu na lokal mieszkalny przy ul. [...] w G. oraz o wydanie zaświadczenia, że zamieszkuje w ww. lokalu. Do pisma tego załączyła odpis skrócony aktu zgonu ojca A. P., odpisy skrócone aktów urodzenia swoich małoletnich dzieci oraz zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt stały w przedmiotowym lokalu mieszkalnym od dnia 3 grudnia 1973 r. Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wydaną na podstawie art. 23 ust.1 pkt 1a i b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) w zw. z art. 26 ust. 2 i w zw. z art. 84a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm. ) oraz art. 104 § 1 k.p.a. odmówił M. O. wydania decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] zlokalizowanym w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że lokal mieszkalny nr [...] w G. przy ul. [...] znajduje się w dyspozycji Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wnioskodawczyni M. O. nie spełnia natomiast przesłanek określonych w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w związku z ukończeniem dwudziestu pięciu lat życia, a tym samym wykazanych w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. W odwołaniu od powyższej decyzji M. O. zwróciła się o pozwolenie jej na zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] do czasu uzyskania lokalu zastępczego. Poinformowała, że otrzymała nakaz wyprowadzenia się z tego lokalu, jednak obecnie jest to niewykonalne, gdyż nie ma lokalu zastępczego, ani też gotówki na zakup lub wynajęcie innego lokalu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw - w razie śmierci osoby, której przydzielono osobną kwaterę stałą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci - osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 w związku z art. 84a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W myśl tego przepisu - osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mogą być współmałżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie później niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Wnioskodawczyni M. O. nie spełnia jednak wyżej wskazanych warunków, ponieważ w chwili śmierci głównego najemcy miała ukończone 25 lat i wcześniej zawarła związek małżeński, a zatem nie jest uprawniona do uzyskania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O. zarzuciła organowi naruszenie art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz art. 18 Konstytucji RP. Podniosła, że zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. od 1973 r., aktualnie z całą swoją rodziną, w tym trójką małoletnich dzieci. Podkreśliła, że w 1998 r. ubiegała się w Urzędzie Gminy G. o przydział lokalu komunalnego, jednak jej odmówiono, powołując się na to, że ma dobre warunki mieszkaniowe. W tamtych latach utrzymywali się wyłącznie z zarobków męża, gdyż ona zajmowała się wychowywaniem dzieci, więc nie było ich stać na kupno lub wynajęcie innego mieszkania. Aktualnie pracują obydwoje z mężem, jednak z uwagi na niskie wynagrodzenia nadal nie stać ich na wynajęcie lub zakup innego mieszkania. Mieszkania socjalne będące w dyspozycji Gminy, z uwagi na ich stan, nie nadają się natomiast do zamieszkania dla normalnej rodziny z dziećmi w wieku szkolnym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zaznaczył, iż z dniem 1 lipca 2010 r. nastąpiła nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednak zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Zatem do rozpatrzenia wniosku M. O. ma zastosowanie art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, który jednoznacznie wskazuje, iż w razie śmierci osoby, której przydzielono osobną kwaterę stałą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. O. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA z dnia [...] czerwca 2010 r. nie naruszają prawa. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż do rozpoznania wniosku skarżącej zastosowanie miał, obowiązujący w dacie jego złożenia, art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116 poz. 1203 z późn. zm.), który jednoznacznie wskazywał, iż w razie śmierci osoby, której przydzielono osobną kwaterę stałą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu miały wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41 poz. 398), czyli małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Skarżąca jako osoba zamężna, która ukończyła dwadzieścia pięć lat nie mieściła się w kręgu osób wymienionych w art. 26 ust. 2 ww. ustawy. Brak było jednocześnie w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych przepisu, który dawałby Dyrektorowi Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA uprawnienie do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w dyspozycji Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA, na czas oznaczony, innej osobie niż wymieniona w art. 84a ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie z dniem 1 lipca 2010 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Zmienione przepisy nie mogły jednak mieć zastosowania do rozpoznania wniosku skarżącej na etapie postępowania odwoławczego, gdyż zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Nowy stan prawny ma zatem zastosowanie do wniosków złożonych najwcześniej w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 1 lipca 2010 r. Skarżąca, aby skorzystać z dobrodziejstwa nowej regulacji prawnej, musiałaby zatem wystąpić do organu z nowym wnioskiem o zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G. na czas oznaczony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.