II SA/Wa 1366/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Iwona Maciejuk (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. D. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2017 r. o potrąceniu 30/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. oraz 10/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy wymieniony rozkaz personalny. W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w dniu [...] lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą zawiesił J. D. uposażenie od najbliższego terminu płatności. W związku z wniesieniem odwołania od powyższej decyzji, została ona utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji potrącił J. D. 23/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r. oraz 28/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy wskazaną decyzję. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji zwrócił się o uznanie nieobecności J. D. w służbie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. za nieusprawiedliwioną oraz potrącenie odpowiedniej części uposażenia przy najbliższej wypłacie, zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że J. D. od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] stycznia 2017 r. policjant stawił się do służby, podpisując listę obecności. Przełożony nie dopuścił jednak policjanta do służby, wręczył mu skierowanie na badania kontrolne oraz profilaktyczne, polecając je wykonać niezwłocznie, tego samego dnia. Funkcjonariusz nie wykonał polecenia dotyczącego przeprowadzenia wskazanych badań, nie stawił się do służby oraz nie przedstawił zwolnienia lekarskiego, ani innego zaświadczenia pozwalającego usprawiedliwić jego nieobecność w służbie. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, potrącił J. D. 30/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. oraz 10/30 uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. Decyzji tej zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu funkcjonariusz wskazał, że nie mógł podjąć służby z uwagi na brak orzeczenia komisji lekarskiej, do której został skierowany przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Pominięto również fakt, że zleconych badań kontrolnych nie mógł on wykonać. Wyjaśnił m.in., że w dniu [...] stycznia 2017 r. otrzymał listem poleconym wezwanie do zgłoszenia się w dniu [...] stycznia 2017 r. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...]. Nadmienił, że od dnia [...] stycznia 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, przy czym do października 2016 r. był pacjentem oddziału Chirurgii Ogólnej Szpitala Wojewódzkiego w [...]. Ponadto w dniu [...] stycznia 2017 r., przebywając w siedzibie Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji został poinformowany przez Naczelnika tego Wydziału o konieczności odebrania skierowania na badania lekarskie, przy czym strona odpowiedziała, że już takie wezwanie dostała. Wskazał, że po zakończeniu zwolnienia lekarskiego (trwającego od dnia [...] stycznia 2016 r.), w dniu [...] stycznia 2017 r. stawił się w miejscu pełnienia służby, tj. w Wydziale w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, gdzie otrzymał od Naczelnika tego Wydziału skierowanie na badania kontrolne i profilaktyczne z terminem wykonania tego samego dnia. Dalej wyjaśnił, że skontaktował się telefonicznie z Przychodnią Medycyny Pracy w [...] (znajdującą się ok. 80 km od [...]) i został poinformowany, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie może przystąpić do badań. O powyższym wymieniony poinformował swojego przełożonego, wskazując, że w zależności od tego jak długo potrwają badania komisji lekarskiej będzie wiedział jak dalej postępować. Podał, że w dniu [...] stycznia 2017 r., zgodnie z wezwaniem, stawił się w [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], odebrał "kartę obiegową" i wykonał pierwsze badania, zaś na kolejne miał przyjeżdżać zgodnie z "dostępnością" poszczególnych lekarzy specjalistów. Wyjaśnił, że tego samego dnia udał się również do siedziby Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, gdzie został poinformowany o konieczności dostarczenia zwolnienia lekarskiego za dzień [...] i [...] stycznia 2017 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. udał się więc do swojego lekarza rodzinnego, który poinformował go, że nie może kontynuować zwolnienia lekarskiego powyżej roku, co zostało również potwierdzone przez lekarza prowadzącego jego leczenie. Ponownie o powyższym poinformował swojego przełożonego. Następnie po raz kolejny skontaktował się Przychodnią Medycyny Pracy w [...], uzyskując informację, że podstawą do wykonania badań jest zaświadczenie o zakończeniu leczenia lub orzeczenie lekarskie. O zaistniałej sytuacji poinformował przełożonego telefonicznie, e-mailem oraz pismem poleconym. Przełożony informowany był również telefonicznie o kolejnych terminach badań oraz przyczynach ich przedłużania się. Stwierdził zatem, że do badań medycyny pracy nie mógł przystąpić, zaś badania zlecone przez komisję wykonywał zgodnie z dostępnością lekarzy specjalistów, jak też możliwością stawienia się przez niego na badania. Wskazał również, że z decyzji o "zawieszeniu" uposażenia wynika, że został skierowany na "trzy różne badania jednocześnie", a mając na uwadze przedstawione fakty, w żaden sposób nie mógł samowolnie opuścić miejsca pełnienia służby i decyzja o "zawieszeniu" jego uposażenia jest bezzasadna. Komendant Główny Policji wskazał, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Natomiast w myśl art. 126 ust. 2 cytowanej ustawy w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Stosownie do art. 126 ust. 3 wskazanej ustawy przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. KGP wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że J. D. od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] stycznia 2017 r. policjant stawił się w miejscu pełnienia służby, tj. w Wydziale w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, jednakże nie został do służby dopuszczony i tego samego dnia, w celu ustalenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym, otrzymał od przełożonego skierowania na badania: profilaktyczne (w związku z upływem terminu ich ważności) oraz kontrolne (w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż 30 dni) - ważne do dnia [...] stycznia 2017 r. J. D. po opuszczeniu miejsca pełnienia służby nie stawił się w miejscu wykonywania badań, pozostając przez cały ten czas poza miejscem pełnienia służby. Poinformował jedynie przełożonego, że dzwonił do przychodni w [...] i uzyskał informację, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie zostanie przyjęty przez lekarza. Ponadto pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. J. D. powiadomił przełożonego, że w dniu [...] stycznia 2017 r. zgłosił się do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], odebrał kartę obiegową i rozpoczął wykonywanie badań lekarskich, które - jak wskazał - miały potrwać co najmniej do dnia 31 stycznia 2017 r. Wniósł przy tym o usprawiedliwienie jego nieobecności w służbie ze względu na wskazane okoliczności. KGP stwierdził, że J. D. w dniu [...] stycznia 2017 r., pomimo stawienia się w miejscu pełnienia służby, pozostawał następnie poza tym miejscem, a po dniu [...] stycznia 2017 r. w ogóle zaprzestał stawiania się w służbie, przy czym sam policjant faktu tego nie kwestionuje. Organ wskazał, że w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, w dniu [...] grudnia 2016 r. policjant został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W dniu [...] stycznia 2017 r. wymieniony otrzymał zaś listem poleconym wezwanie do zgłoszenia się w dniu [...] stycznia 2017 r., w godzinach 7:00-9:00 do wskazanej Komisji, do której tego dnia się stawił. O powyższym poinformował również właściwego przełożonego. Jednocześnie jednak, po wykonaniu niezbędnych czynności w siedzibie Komisji Lekarskiej, nie stawił się w miejscu pełnienia służby (Wydział w [...]), w celu jej podjęcia lub też oczekiwania na inne dyspozycje swojego przełożonego. J. D., w odwołaniu od niniejszej decyzji podtrzymuje swoje stanowisko w zakresie twierdzenia, że od dnia [...] stycznia 2017 r. do służby stawiać się nie miał obowiązku, bowiem w dniu [...] stycznia 2017 r. odebrał w komisji lekarskiej "kartę obiegową do badań specjalistycznych", a następnie oczekiwał na wizyty u poszczególnych lekarzy (przy czym wskazuje, że zlecone badania wykonywał zgodnie z dostępnością lekarzy specjalistów, jak też możliwością stawienia się na te badania). Tym samym okres tego "oczekiwania", zdaniem strony, również po dniu 28 lutego 2017 r. winien być traktowany jak usprawiedliwiona nieobecność w służbie. KGP nie zgodził się z twierdzeniami strony. Organ wskazał, że fakt prowadzenia przed [...] Rejonową Komisją Lekarską MSWiA w [...] określonych badań w terminach przez tę Komisję wskazanych, nie zwalnia policjanta od obowiązku stawiania się po ich wykonaniu lub przed ich wykonaniem (w zależności od ustalonej godziny badania i obowiązującego policjanta rozkładu czasu służby) w miejscu pełnienia służby bądź też przedstawienia określonej dokumentacji usprawiedliwiającej jego nieobecność. Wykonywanie bowiem na polecenie przełożonego określonych badań lekarskich przez część dnia służby nie uprawnia policjanta do otrzymania całego dnia wolnego. Ponadto samo poinformowanie przełożonego o stawieniu się przed właściwą komisją lekarską oraz o planowanych dalszych badaniach nie stanowi prawidłowego usprawiedliwienia nieobecności w służbie. Policjant nie przedstawił natomiast żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego swoją nieobecność. Takim dokumentami nie są w szczególności: wezwanie z dnia [...] grudnia 2016 r. do stawienia się w omawianej Komisji w celu odebrania karty obiegowej do badań specjalistycznych, czy też informacje przekazywane przez J. D. przełożonemu telefonicznie, pisemne (listem poleconym), czy też za pośrednictwem poczty e-mail. Policjant jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a przełożony musi umożliwić mu dokonanie tych badań. Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz oczekując (częstokroć kilka miesięcy) na wizyty u różnych lekarzy specjalistów, może w tym okresie nie stawiać się do służby, a jednocześnie otrzymywać pełne uposażenie za ten okres. Fakt skierowania do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] nie zniósł obowiązku organu I instancji skierowania policjanta na badania kontrolne i okresowe, w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Tryby powyższe mają bowiem odrębne podstawy prawne. Organ wskazał, że zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy o Policji w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. W myśl art. 71b ust. 10 cyt. ustawy, badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym: 1) brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym, 2) istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym - w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie. W związku z faktem, że J. D. zaprzestał pełnienia służby w dniu [...] stycznia 2016 r., zaś stawił się do niej dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r., a dodatkowo w okresie tym upłynął termin ważności okresowych badań lekarskich, konieczne stało się skierowanie policjanta na badania kontrolne i okresowe (profilaktyczne), co też nastąpiło w dniu [...] stycznia 2017 r. J. D. o konieczności przeprowadzenia wymienionych badań, po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, został poinformowany już w dniu [...] stycznia 2017 r. (zob. wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu od decyzji). Organ stwierdził, że J. D., w związku z otrzymanymi w dniu [...] stycznia 2017 r. skierowaniami na badania profilaktyczne i okresowe, winien był niezwłocznie je wykonać, co wynika wprost z treści art. 71 b ust. 1 ustawy o Policji. W sytuacji natomiast niemożności wykonania w danym dniu zleconych badań (np. ze względu na wskazywane w odwołaniu okoliczności, takie jak brak zaświadczenia o zakończeniu leczenia) zobowiązany był, przy braku innych poleceń ze strony przełożonego, stawiać się w miejscu pełnienia służby, oczekując na dalsze dyspozycje przełożonego w danym zakresie. Tym samym również w okresie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., którego to okresu dotyczy zaskarżona oraz niniejsza decyzja, policjant winien był dokonać wskazywanych czynności. Przełożony mógł mieć podstawy do uznania, że J. D., od dnia [...] marca 2017 r. będzie się stawiał w miejscu pełnienia służby albo przedstawiał wymagane przepisami zaświadczenie stwierdzające jego chorobę, ewentualnie w inny, wskazany w przepisach pragmatyki służbowej, sposób usprawiedliwi swoją nieobecność, co jednak nie nastąpiło do dnia wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego (a także decyzji niniejszej). Organ dodał, że brak jest przepisu prawa, który umożliwiałby usprawiedliwienie nieobecności policjanta w służbie na podstawie jego telefonicznej informacji, przesłanego e-maila, czy też wyjaśnień zawartych w przesłanym piśmie. J. D., poza ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi rozmów (w tym telefonicznych) z różnymi lekarzami (lekarzem rodzinnym, lekarzem prowadzącym leczenie, przewodniczącą komisji lekarskiej), nie przedstawił żadnej dokumentacji na potwierdzenie swoich racji w zakresie niemożliwości uzyskania danego rodzaju dokumentu, usprawiedliwiającego jego nieobecność w służbie. Wobec nieprzedstawienia przez policjanta jakiegokolwiek dokumentu, który by usprawiedliwiał jego nieobecność w służbie Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji zobligowany był, zgodnie z art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, do wydania decyzji w zakresie potrącenia wymienionemu uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności. Zdaniem KGP Komendant Centralnego Biura Śledczego zasadnie uznał, że okres od dnia [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. oraz od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., stanowi czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, a tym samym konieczne jest dokonanie potrącenia uposażenia miesięcznego za te okresy. KGP wskazał też, że organ I instancji uznał, że od dnia [...] kwietnia 2017 r. nieobecność policjanta należy uznać za usprawiedliwioną, bowiem w dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSWiA w [...] wydała orzeczenie nr [...], którym uznano wymienionego za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczono do drugiej grupy inwalidzkiej oraz wskazano, iż inwalidztwo powstało od dnia [...] kwietnia 2017 r. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi J. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego; art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania mającego na celu usankcjonowanie bezprawnego pozbawienia policjanta prawa do uposażenia oraz wydanie decyzji, której wydania prawo nie dopuszcza; art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu; art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa; art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób właściwy materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a także nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się np.: w jego uprawnieniu do zgłaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; art. 108 § 1 k.p.a. i art. 135 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że przesłankę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi niewykazany interes społeczny tożsamy z interesem służby, z absolutnym pominięciem istotnego interesu strony; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 138 k.p.a. poprzez brak konwalidacji przez organ II instancji błędnej i naruszającej przepisy prawa decyzji wydanej przez organ I instancji. II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, tj.: art. 126 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanej regulacji w ustalonym stanie faktycznym i błędne uznanie, iż brak wykonania badań kontrolnych przez skarżącego i nieprzedłożenie zaświadczenia lekarskiego skutkować powinno obligatoryjnym potrąceniem otrzymywanego uposażenia. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ nie wyjaśnił, która z wymienionych w art. 126 ust. 1 ustawy o Policji przesłanek uzasadniała dokonanie zawieszenia wypłaty uposażenia. Brak jest zdaniem skarżącego możliwości przyjęcia przez organ, że w jakikolwiek sposób samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby. W rzeczywistości bowiem w ogóle służby tej nie mógł podjąć z powodu braku ważnych badań lekarskich. Skoro zatem nie pełnił obowiązków służbowych to również nie mógł opuścić miejsca pełnienia służby. Z tych samych względów należy przyjąć, że nie zachodzi przesłanka pozostawania poza miejscem pełnienia służby. Podał, że w dniu [...] stycznia 2017 roku stawił się w miejscu pracy podpisując listę obecności, po czym nie został dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych. Podniósł, że skoro przyjęto, że nie mógł podjąć służby z uwagi na brak ważnych badań lekarskich, które zobligowany był wykonać po powrocie z "długotrwałego urlopu zdrowotnego", niezrozumiałe są dalsze konkluzje organów obu instancji wysnuwane w oparciu o te fakty. Wskazał, że bez wykonania przedmiotowych badań lekarskich i potwierdzenia zdolności do pełnienia służby nie miał w ogóle możliwości jej podjęcia. Podał, że ze względu na blisko roczną absencję wynikającą ze stanu zdrowia nie miał możliwości uzyskania stosownego zaświadczenia lekarskiego z uwagi na upływ 12 miesięcznego okresu na jaki tego rodzaju zaświadczenia mogą być maksymalnie wydawane. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Zarzuty skargi, tak naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak i prawa materialnego Sąd uznał za niezasadne. Zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Stosownie do art. 126 ust. 2 powołanej ustawy, w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej, dotyczącej potrącenia uposażenia miesięcznego skarżącego za okres od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., organy prawidłowo zastosowały powołany przepis. W sprawie jest bezsporne, że skarżący, po zwolnieniu lekarskim trwającym od [...] stycznia 2016 r. do służby (w Wydziale w [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji) stawił się [...] stycznia 2017 r., kiedy to nie został dopuszczony do służby a otrzymał od przełożonego skierowanie na badania profilaktyczne (w związku z upływem terminu ich ważności) i kontrolne (w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż 30 dni) i powinien był – wedle skierowania – wykonać je niezwłocznie, tj. tego samego dnia. Zgodnie bowiem z art. 71a ust. 1 ustawy o Policji w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Zgodnie zaś z art. 71b ust. 10 ustawy, badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym; 1) brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym, 2) istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym – w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie. W sprawie jest bezsporne, że skarżący w Przychodni Medycyny Pracy w [...] nie stawił się z otrzymanym od przełożonego skierowaniem na badania profilaktyczne i kontrolne i nie przedłożył żadnego dokumentu wystawionego przez lekarza. W miejsce tego, skarżący – jak wskazał – skontaktował się telefonicznie z Przychodnią Medycyny Pracy w [...] i - jak podał - został poinformowany, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie może przystąpić do badań. Powyższego telefonicznego działania skarżącego nie można uznać za wykonanie polecenia stawienia się w Przychodni Medycyny Pracy w [...] celem wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych. Nie zmienia tego fakt poinformowania o przeprowadzonej rozmowie telefonicznej przełożonego (skarżący nie wskazał osoby, z którą rozmowę przeprowadził). Skarżący nie przedłożył ani orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwwskazań do służby na określonym stanowisku ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałyby przyczyny, z uwagi na które nie stawił się w Przychodni i nie wykonał badań lekarskich mimo otrzymanego od przełożonego skierowania. Brak jest dokumentu potwierdzającego, że Przychodnia Medycyny Pracy w [...] odmówiła wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych, na które miał się w niej stawić skarżący. Jednocześnie skarżący nie stawiał się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, tj. od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., czyli pozostawał poza miejscem pełnienia służby. Twierdzenie strony zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że poinformował przełożonego, iż w zależności od tego jak długo potrwają badania komisji lekarskiej (na które skarżący także otrzymał skierowanie), "będzie wiedział jak dalej postępować" nie usprawiedliwia pozostawania przez policjanta poza miejscem pełnienia służby. Skarżący w istocie w miejscu pełnienia służby we wskazanym w decyzji okresie się nie stawiał, co potwierdzają akta sprawy. Wykonanie połączenia telefonicznego z Przychodnią i poinformowanie o tym przełożonego nie usprawiedliwia niestawiania się policjanta w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że także niestawianie się przez skarżącego w miejscu pełnienia służby przed wykonaniem danego dnia bądź po wykonaniu danego dnia badań przed [...] Rejonową Komisją Lekarską MSWiA w [...], jak i w dni, w których skarżący nie wykonywał badań przed komisją lekarską, stanowi – w stanie faktycznym tej sprawy (wobec wcześniejszego niestawienia się w Przychodni na badania profilaktyczne i kontrolne i nieprzedłożenia żadnego dokumentu usprawiedliwiającego niewykonanie badań) – nieusprawiedliwioną nieobecność. Oczywiście przełożony obowiązany jest umożliwić policjantowi dostęp do badań przed komisją lekarską, do której został skierowany, o których to badaniach skarżący zawiadamiał przełożonego, jednakże powyższe nie oznacza że policjant generalnie nie ma obowiązku stawiania się w miejscu pełnienia służby. Zawarte w skardze twierdzenie skarżącego, że służby nie mógł podjąć z powodu braku ważnych badań lekarskich nie stanowi podstawy do przyjęcia, że jako policjant nie miał obowiązku stawiania się w miejscu pełnienia służby. Ocena tego, czy policjant służbę podjąć może czy nie należy każdorazowo do przełożonego. To nie skarżący o tym decyduje. Nadto, odnosząc się do treści skargi wskazania wymaga, że skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że jest niezdolny do służby i z tego względu nie stawiał się w miejscu pełnienia służby. Twierdzenie skarżącego, że bez wykonania badań lekarskich i potwierdzenia zdolności do pełnienia służby nie miał "w ogóle możliwości jej podjęcia" w żaden sposób nie usprawiedliwia niestawiania się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy rozkaz personalny (decyzja). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w okresie od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. stawiał się w miejscu pełnienia służby i nie był do niej dopuszczany. Tymczasem, do czasu wydania orzeczenia przez komisję lekarską, policjant powinien był – biorąc pod uwagę, że nie stawił się wcześniej na badania z zakresu medycyny pracy i nie przedłożył żadnego dokumentu w tym zakresie (mimo skierowania) – stawiać się w miejscu pełnienia służby, skoro nie dysponował żadnym dokumentem, który usprawiedliwiałby jego nieobecność w służbie. Prawidłowo tym samym organy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdziły, że wobec nieprzedstawienia jakiegokolwiek dokumentu, który usprawiedliwiałby nieobecność skarżącego w służbie w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, konieczne było zastosowanie przepisu art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i potrącenie uposażenia miesięcznego za ten okres. Organ przeprowadził postępowanie w sposób należyty. W sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, dokładnie ustalił stan faktyczny i wszechstronnie rozważył okoliczności sprawy. Ocena organu, co do tego, że nieobecność skarżącego w służbie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. nie została usprawiedliwiona, nie była oceną dowolną, a znajduje oparcie w materiale dowodowym. Organ nie naruszył art. 6, art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 108 § 1 k.p.a., art. 135 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Skarżący nie wskazał przy tym, o jakich okolicznościach faktycznych bądź prawnych organ w toku postępowania go nie poinformował, a miały one wpływ na ustalenie jego praw. Nie wykazał także, aby brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów miał wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, który pozwalałby na usprawiedliwienie jego nieobecności. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP. Nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione przewagą interesu społecznego tożsamego w tym przypadku z interesem Policji nad indywidualnym interesem strony, nie stanowi okoliczności wpływającej na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w wyroku.