II SA/Wa 1367/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o zabezpieczenie danych osobowych - oddala skargę - Z. L. (dalej skarżący) skargą z [...] lutego 2010 r. wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej administratorom danych osobowych, tj. Prezesowi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] przywrócenie właściwego stanu technicznego oddawczych skrzynek pocztowych oraz Dyrektorowi Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w [...] wydania polecenia zakazu pozostawiania listonoszom korespondencji pocztowej w skrzynkach nieposiadających zabezpieczenia przed dostępem osób niepowołanych, co doprowadzi do stanu zgodnego z prawem w zakresie ochrony danych osobowych, związanych z korespondencją za pośrednictwem operatora pocztowego. Decyzją z [...] września 2010 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia skargi. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które uzasadniałyby zmianę decyzji podjętej [...] września 2010 r. Organ wyjaśnił, że skarżący przedmiotem swojej skargi z [...] lutego 2010 r. uczynił zarzut niedostatecznego zabezpieczenia jego danych osobowych przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową [...] oraz Dyrektora Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej w [...]. W związku z tym, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie i w granicach ustawowych kompetencji, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiocie realizacji przez te podmioty ciążącego na nich, jako administratorach danych osobowych skarżącego, nałożonego ustawą o ochronie danych osobowych, obowiązku odpowiedniego zabezpieczania tych danych. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, zobowiązuje administratora danych do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną. Oznacza to zatem, że jest on obowiązany nie tylko do stosowania odpowiednich środków zabezpieczających i monitorowania ich sprawności, ale również reagowania na wszelkie sygnały dotyczące wadliwości tych zabezpieczeń. Organ podniósł, że przeprowadzone w tej sprawie postępowanie nie wykazało, by po stronie Spółdzielni doszło do uchybień w kwestionowanym przez skarżącego zakresie. Postępowanie nie dowiodło, że przypisana skarżącemu skrzynka pocztowa nosiła cechy uszkodzeń mechaniczno-technicznych wpływających ujemnie na bezpieczeństwo wrzucanej do niej korespondencji kierowanej do skarżącego, a także, że dotyczące tej sprawy zgłoszenia skarżącego były przez Spółdzielnię ignorowane. Wskazał przy tym, że Spółdzielnia na skutek otrzymywanych od skarżącego informacji kilkakrotnie dokonywała oględzin skrzynki i udzielała mu odpowiedzi stosownie do poczynionych w ich toku ustaleń. Organ, odnosząc się do zarzutu skarżącego, że znajdujące się w aktach sprawy protokoły oględzin jego skrzynki pocztowej nie mogą stanowić dowodu w sprawie, wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wprowadzają obowiązku udowadniania pewnych faktów jedynie za pomocą określonych dowodów, czy dowodów spełniających określone warunki formalne. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 K.p.a. dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zaznania świadków, opinie biegłych oraz oględzin. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nadesłana przez skarżącego, jako dowód w sprawie, korespondencja wyjęta ze skrzynek pocztowych osób zamieszkujących w [...] przy tej samej ulicy co skarżący, nie może stanowić dowodu na potwierdzenie twierdzeń o braku prawidłowego zabezpieczania skrzynek pocztowych przez Spółdzielnię. Przedmiotem bowiem zainicjowanego przez skarżącego postępowania przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych była okoliczność niedostatecznego zabezpieczania jego danych osobowych przez Spółdzielnię oraz Dyrektora Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej w [...]. Przedstawione przez skarżącego dowody dotyczyły innych osób, zatem nie miały wartości dowodowej dla niniejszego postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podtrzymał także swoje stanowisko co do zarzutów kierowanych wobec Poczty Polskiej S.A. Wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż na skutek skierowanych przez skarżącego do Poczty Polskiej S.A. powiadomień, podjęła ona dodatkowe działania, tj. wydała listonoszowi obsługującemu region, w którym skarżący zamieszkuje, polecenie służbowe doręczania mu korespondencji bezpośrednio do mieszkania, z uwagi na okoliczność pozyskania informacji o uszkodzeniu jego skrzynki pocztowej. W konkluzji organ wyjaśnił, że obecnie na rynku pocztowym działa wiele firm świadczących usługi doręczania przesyłek listowych. Zatem fakt, iż pomimo skierowanej przez skarżącego do Poczty Polskiej prośby o niepozostawianie jego korespondencji w przypisanej mu skrzynce pocztowej, nadal odnajdywał on w niej przesyłki, nie świadczy o zaniedbaniach w tym zakresie przez Pocztę Polską S.A. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stała się przedmiotem skargi Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze tej skarżący podniósł, że organ odmówił mu możliwości skorzystania z uprawnień do zapoznania się z materiałami postępowania dowodowego, co uniemożliwiło wykazanie negatywnych działań Generalnego Inspektora Ochrony Danych osobowych i ich rzeczowe uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 645/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., które polegało na wydaniu zaskarżonej decyzji przez osobę, która brała udział w wydawaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od powyższego wyroku Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2383/11 oddalił skargę kasacyjną. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż po ponownej analizie materiału dowodowego nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska, bowiem skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które uzasadniałyby jego zmianę. Organ wskazał, iż art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, zobowiązuje administratora danych do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną. Oznacza to zatem, że jest on obowiązany nie tylko do stosowania odpowiednich środków zabezpieczających i monitorowania ich sprawności, ale również reagowania na wszelkie sygnały dotyczące wadliwości tych zabezpieczeń. Organ wyjaśnił, iż przeprowadzone postępowanie nie wykazało by po stronie Spółdzielni doszło do uchybień w kwestionowanym przez skarżącego zakresie. Postępowanie nie dowiodło, by na dzień orzekania przez organ przypisana skarżącemu skrzynka pocztowa nr [...] zamontowana w nieruchomości usytuowanej w [...] przy ul. [...] nosiła cechy uszkodzeń mechaniczno-technicznych wpływających ujemnie na bezpieczeństwo wrzucanej do niej korespondencji kierowanej do skarżącego, a więc i bezpieczeństwo jego danych osobowych, a także by dotyczące tej sprawy zgłoszenia skarżącego były przez Spółdzielnię ignorowane. Organ wskazał, iż Spółdzielnia na skutek otrzymywanych od skarżącego informacji kilkakrotnie dokonywała oględzin przedmiotowej skrzynki i udzielała mu odpowiedzi stosownie do poczynionych w ich toku ustaleń. Jak wynika z akt niniejszego postępowania, Spółdzielnia niezwłocznie, bo już w dniu [...] stycznia 2010 r. (skarżący zawiadomił Spółdzielnię o uszkodzeniu jego skrzynki pocztowej w dniu [...] stycznia 2010 r.), dokonała oględzin skrzynek pocztowych w budynku przy ul. [...]. W treści sporządzonej z tej czynności notatki wskazano, iż przypisana skarżącemu skrzynka pocztowa o numerze [...] wprawdzie była otwarta, ale zamontowany w niej zamek był wizualnie kompletny. Mimo powyższego, tj. braku dowodów na potwierdzenie twierdzeń skarżącego, Spółdzielnia podjęła jednak decyzję o naprawie zamka zainstalowanego w przypisanej skarżącemu skrzynce pocztowej, co jednak w ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, nie stanowi, jak twierdzi skarżący, dowodu na istnienie nieprawidłowości w procesie zabezpieczania przez nią jego danych osobowych, ale wręcz przeciwnie stanowi przejaw chęci zapewnienia możliwie wysokiego stopnia staranności podczas wykonywania przez nią zadań w zakresie zabezpieczenia danych osobowych. Dodatkowo, jak wynika ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego, zamontowane w zamieszkiwanym przez skarżącego budynku skrzynki pocztowe, były poddawane okresowym przeglądom gwarancyjnym. Co do zarzutu skarżącego, iż znajdujące się w aktach sprawy protokoły oględzin jego skrzynki pocztowej nie mogą stanowić dowodu w sprawie, organ wskazał, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stosownie do treści art. 22 ustawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prowadzi swoje postępowania, nie wprowadzają obowiązku udowadniania pewnych faktów jedynie za pomocą określonych dowodów, czy dowodów spełniających określone warunki formalne. Zgodnie bowiem z art. 75 § K.p.a. dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zaznania świadków, opinie biegłych oraz oględzin. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego pominięcia jako dowodu w sprawie przesłanych przez niego korespondencji wyjętych ze skrzynek pocztowych kilku osób zamieszkujących w [...] przy ul. [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podniósł, iż dowód ten nie odnosi się do przedmiotu niniejszego postępowania, bowiem przedstawione przez niego dowody dotyczyły innych osób a zatem nie miały wartości dowodowej dla niniejszego postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podtrzymał także swe stanowisko co do zarzutów kierowanych wobec Poczty Polskiej S.A. Wskazał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż na skutek skierowanych przez skarżącego do Poczty Polskiej S.A. powiadomień, podjęła ona dodatkowe działania, tj. wydała listonoszowi obsługującemu region, w którym skarżący zamieszkuje, polecenie służbowe doręczania mu korespondencji bezpośrednio do mieszkania, z uwagi na okoliczność pozyskania informacji o uszkodzeniu jego skrzynki pocztowej. W konkluzji organ wyjaśnił, że obecnie na rynku pocztowym działa wiele firm świadczących usługi doręczania przesyłek listowych. Zatem fakt, iż pomimo skierowanej przez skarżącego do Poczty Polskiej prośby o niepozostawianie jego korespondencji w przepisanej mu skrzynce pocztowej, nadal odnajdywał on w niej przesyłki, nie świadczy o zaniedbaniach w tym zakresie przez Pocztę Polską S.A. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stała się przedmiotem skargi Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż jego zarzuty podane są w skardze z dnia [...] lutego 2011 r. znajdującej się w aktach sprawy a nadto zostaną one uzupełnione w najbliższych dniach. Wskazać należy, iż w skardze z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący podniósł, że organ odmówił mu możliwości skorzystania z uprawnień do zapoznania się z materiałami postępowania dowodowego, co uniemożliwiło wykazanie działań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i ich rzeczowe uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie brak jest postaw do uznania, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] lub Poczta Polska S.A. naruszyły prawa skarżącego do ochrony jego danych osobowych. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 r. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.) właściciel lub współwłaściciele nieruchomości, której częścią, składową jest budynek czy budynku stanowiącego odrębną nieruchomość są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową. Z uzupełniającego ww. przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 września 2003 r. w sprawie oddawczych skrzynek pocztowych (Dz. U. 2003 r. Nr 177, poz. 173) wynika, iż to właśnie na właścicielach nieruchomości, w których zamontowane są oddawcze skrzynki pocztowe ciąży obowiązek zagwarantowania bezpiecznego obrotu pocztowego. W świetle tego stwierdzenia [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], jest adresatem obowiązku zabezpieczania danych osobowych wynikającego z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Skarżący przedmiotem swojej skargi uczynił zarzut niedostatecznego zabezpieczenia jego danych osobowych przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową [...] oraz Dyrektora Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej w [...]. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych działając zatem na podstawie i w granicach ustawowych kompetencji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiocie realizacji przez te podmioty ciążącego na nich jako administratorach danych osobowych skarżącego, nałożonego ustawy o ochronie danych osobowych, obowiązku odpowiedniego zabezpieczania tych danych. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), który zobowiązuje administratora danych do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną. Oznacza to zatem, że jest on obowiązany nie tylko do stosowania odpowiednich środków zabezpieczających i monitorowania ich sprawności, ale również reagowania na wszelkie sygnały dotyczące wadliwości tych zabezpieczeń. Zgodzić się należy z organem, iż w niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie nie wykazało, by po stronie Spółdzielni doszło do uchybień w kwestionowanym przez skarżącego zakresie. Postępowanie nie dowiodło, że przypisana skarżącemu skrzynka pocztowa nosiła cechy uszkodzeń mechaniczno-technicznych wpływających ujemnie na bezpieczeństwo wrzucanej do niej korespondencji kierowanej do skarżącego, a także, że dotyczące tej sprawy zgłoszenia skarżącego były przez Spółdzielnię ignorowane. Wskazać należy, że Spółdzielnia na skutek otrzymywanych od skarżącego informacji kilkakrotnie dokonywała oględzin skrzynki i udzielała mu odpowiedzi stosownie do poczynionych w ich toku ustaleń. Jak wynika z akt mniejszego postępowania, Spółdzielnia niezwłocznie, bo już w dniu [...] stycznia 2010 r. (skarżący zawiadomił Spółdzielnię o uszkodzeniu jego skrzynki pocztowej w dniu [...] stycznia 2010 r.), dokonała oględzin skrzynek pocztowych w budynku przy ul. [...]. W treści sporządzonej z tej czynności notatki wskazano, iż przypisana skarżącemu skrzynka pocztowa o numerze [...] wprawdzie była otwarta, ale zamontowany w niej zamek był wizualnie kompletny. Mimo powyższego, tj. braku dowodów na potwierdzenie twierdzeń skarżącego, Spółdzielnia podjęła jednak decyzję o naprawie zamka zainstalowanego w przypisanej skarżącemu skrzynce pocztowej, co stanowi przejaw chęci zapewnienia możliwie wysokiego stopnia staranności podczas wykonywania przez nią zadań w zakresie zabezpieczenia danych osobowych. Nadto, co wynika z materiału dowodowego, skrzynki pocztowe były poddawane okresowym przeglądom gwarancyjnym. Niezasadne są również, zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące Poczty Polskiej S.A. Przeprowadzone postępowanie wykazało bowiem, że na skutek kierowanych do Poczty Polskiej S.A. przez skarżącego powiadomień, podjęto dodatkowe działania, tj. wydano listonoszowi obsługującemu region, w którym skarżący zamieszkuje, polecenie służbowe doręczania mu korespondencji bezpośrednio do mieszkania, z uwagi na okoliczność pozyskania informacji o uszkodzeniu jego skrzynki pocztowej. Zgodzić się należy również z organem, że obecnie na rynku pocztowym działa wiele firm świadczących usługi doręczania przesyłek listowych. Zatem fakt, iż pomimo skierowanej przez skarżącego do Poczty Polskiej prośby o niepozostawianie jego korespondencji w przypisanej mu skrzynce pocztowej, nadal odnajdywał on w niej przesyłki, nie świadczy o zaniedbaniach w tym zakresie przez Pocztę Polską S.A. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.