II SA/Wa 1367/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. G. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia urzędnika służby cywilnej postanawia: odrzucić skargę. Szef Służby Cywilnej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, przeniósł C. G., urzędnika służby cywilnej, zatrudnionego w [...], do [...], z dniem [...] listopada 2016 r. C. G., na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej w związku z art. 127 §1 K.p.a., odwołał się od powyższej decyzji do Prezesa Rady Ministrów i wniósł o uchylenie w całości decyzji Szefa Służby Cywilnej. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. [...], na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej utrzymał w mocy decyzję Szefa Służby Cywilnej. C. G. pismem z dnia 25 czerwca 2018 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Rady Ministrów wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Sąd Rejonowy [...] w [...] w sprawie o sygn. akt [...] odrzucił pozew wniesiony przeciwko Prezesowi Rady Ministrów. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Podniósł, że decyzja o przeniesieniu urzędnika następuje w ramach stosunku zatrudnienia i nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. Nadto wskazał, że Sąd Rejonowy [...] w [...] odrzucił pozew z uwagi na brak zdolności sądowej pozwanego, a nie na brak dopuszczalności drogi sądowej. Wyjaśnił również, że skarżący złożył pozew przeciwko pracodawcy, a postępowanie w tym przedmiocie toczy się przed Sądem Rejonowym [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący C. G. przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2017 r. [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1559). Zgodnie z art. 9 tej ustawy, w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy (ust. 1). Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy (ust. 2). Oznacza to, że decyzje Prezesa Rady Ministrów, podejmowane w postępowaniu odwoławczym od jednostronnych decyzji Szefa Służby Cywilnej o przeniesieniu, które prowadzą do zmiany pracodawcy oraz dalszych modyfikacji stosunku pracy urzędnika służby cywilnej, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Należy zauważyć, że w sprawach, o których mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej ustawodawca nie ustanowił właściwości sądów administracyjnych. W ocenie Sądu, wyczerpanie administracyjnego etapu postępowania odwoławczego stanowi warunek wniesienia powództwa do sądu prawy, co skarżący w niniejszej sprawie uczynił. Trzeba wskazać, że art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm. - dalej K.p.c.), stanowi, że sprawy z zakresu prawa pracy są sprawami cywilnymi. Z powyższego wynika, że zakwestionowanie prawidłowości decyzji wydanej przez Szefa Służby Cywilnej w zakresie urzędnika służby cywilnej następuje poprzez poddanie jej kontroli sądu powszechnego. Nadto z art. 2 § 1 K.p.c. wynika generalna kompetencja do rozpoznawania spraw przez sądy powszechne. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.