II SA/Wa 137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do odsetek ustawowych za nieterminową wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz nagrody jubileuszowej – oddala skargę – Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych (dalej jako Dowódca GRSZ) decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 81 ust. 3, art. 96 ust. 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm.) i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 127 poz. 1325 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] (dalej jako Komendant [...]) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiającą ustalenia plut. rez. A. B. prawa do odsetek ustawowych za nieterminową wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz nagrody jubileuszowej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dowódca GRSZ wskazał, iż plut. rez. A. B., zgodnie z rozkazem Komendanta [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w dniu [...] maja 2016 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym komendant [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] przyznał ww. żołnierzowi należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej tj.: odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenie roczne i gratyfikację urlopową. Przedmiotową decyzję zainteresowany otrzymał w dniu [...] czerwca 2016 r., a wypłata przyznanych nią należności nastąpiła w dniu [...] czerwca 2016 r. Ponadto organ I instancji przyznał wymienionemu żołnierzowi decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] prawo do nagrody jubileuszowej po 30 latach czynnej służby wojskowej, jednocześnie wskazując, iż żołnierz prawo do nagrody jubileuszowej uzyskał w dniu [...] marca 2014 r. Przedmiotową decyzję zainteresowany otrzymał w dniu [...] czerwca 2016 r. natomiast wypłata nastąpiła w dniu [...] lipca 2016 r. Komendant [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmówił plut. rez. A. B. ustalenia prawa do (wnioskowanych pismem z dnia [...] czerwca 2016 r.) odsetek ustawowych za nieterminową wypłatę należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz nagrody jubileuszowej. Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. zainteresowany złożył odwołanie do Dowódcy GRSZ, w którym wniósł, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2009 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, o wypłatę odsetek za nieterminowe wypłacenie odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowego uposażenia rocznego, gratyfikacji urlopowej i nagrody jubileuszowej, a także dodatkowo (na etapie postępowania odwoławczego) wypłaty odszkodowania w kwocie 500 zł z tytułu opóźnienia wydania przez Komendanta [...] dokumentów niezbędnych do przedłożenia w Wojskowym Biurze Emerytalnym wraz z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dowódca GRSZ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i orzekł jak na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, iż Komendant [...] nie dopuścił się uchybienia terminu realizacji wypłaty należności. Wynika to z faktu, iż należności finansowe związane ze zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej, zgodnie z art. 96 ust 10 wojskowej ustawy pragmatycznej, wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy jednostki wojskowej, o którym mowa w art 104 tej ustawy. Postępowanie w przedmiocie przyznania należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej zostało wszczęte i zakończone niezwłocznie po dniu zwolnienia żołnierza, tj. z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej. Odnośnie wypłaty nagrody jubileuszowej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z zapisami art. 85 powołanej ustawy, żołnierzom zawodowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości uzależnionej od lat czynnej służby wojskowej. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych, ustalenie prawa do nagrody jubileuszowej następuje na podstawie decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. ww. ustawy. Wypłata zaś przedmiotowych należności w myśl art. 81 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, następuje w terminie czternastu dni od dnia, w którym właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji. Realizacja decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy jest ona ostateczna. Zgodnie bowiem z art. 130 § 1 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji stwierdził, iż Komendant [...] nie mógł dokonać wypłaty należności przyznanych decyzjami nr [...] i nr [...] przed upływem 14 dni od dnia zapoznania się z nim odwołującego, ponieważ dopiero po upływie tego okresu i braku odwołania decyzja stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Jednocześnie mając na uwadze art. 81 ust. 3 powołanej ustawy, organ na wypłatę należności przyznanych ostateczną decyzją ma 14 dni i jest to termin mający na celu dokonanie technicznych czynności polegających na przekazaniu dyspozycji przelewu. Wynika to z funkcjonowania jednostek wojskowych z podziałem na jednostki budżetowe i jednostki organizacyjne nie mające charakteru jednostek budżetowych i powstającej z tego podziału konieczności wzajemnej komunikacji. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż nie dostrzegł uchybienia powyższym terminom, co wskazywałoby na zwłokę organu, nie można tym samym przyznać odwołującemu się prawa do odsetek, zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Co zaś się tyczy roszczenia strony o wypłatę odszkodowania w kwocie 500 zł z tytułu opóźnienia wydania przez Komendanta [...] dokumentów niezbędnych do przedłożenia w Wojskowym Biurze Emerytalnym wraz z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ww. ustawy, organ II instancji stwierdził, iż ten wniosek nie mógł zostać rozpatrzony w postępowaniu odwoławczym. W związku z powyższym wniosek strony w tej sprawie zostanie przekazany w trybie art. 65 k.p.a. do Komendanta [...], który jest organem właściwym do jego rozpoznania. Decyzja Dowódcy GRSZ z dnia [...] października 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej w całości decyzji oraz decyzji organu I Instancji pełnomocnik skarżącego zrzucił naruszenie art. 76 ust. 3 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 81 ust. 3 i art. 96 ust. 10 tej ustawy, bowiem skarżący nie otrzymał od Komendanta [...] przysługujących mu należności w terminach, które stały się wymagalne, co skutkowało powstaniem obowiązku wypłaty odsetek od ich nieterminowej wypłaty. Podniósł także zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dlatego, że organ skarżony odmawiając wypłaty odsetek, z uwagi na zwłokę w wypłacie należności pieniężnych, naruszał zasadę praworządności, bowiem nie rozpatrzył w sposób wszechstronny zebranego materiału dowodowego i nie ocenił go na podstawie jego całokształtu. Jak też zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenia żądań. Zgłaszając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekła o trwałej niezdolności A. B. do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z powodu tej treści rozstrzygnięcia skarżący w dniu [...] maja 2016 r. złożył oświadczenie, że nie będzie odwoływał się od wymienionego orzeczenia. Mając na względzie przepis art. 130 § 4 k.p.a., wskazane orzeczenie stało się ostateczne i podlegało wykonaniu, jako zgodne z interesem wszystkich stron. W konsekwencji A. B., na podstawie art. 115 ust. 2 w zw. z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z mocy prawa został zwolniony z zawodowej służby wojskowej już z dniem [...] maja 2016 r. Przedmiotowe orzeczenie stało się ostateczne w tej dacie i podlegało natychmiastowemu wykonaniu. Wskutek opieszałego działania organu skarżący został pozbawiony dopływu środków finansowych od dnia [...] maja do dnia [...] czerwca 2016 r., co nie było zgodne z prawem i skutkowało wystąpieniem realnych problemów finansowych dla skarżącego. Nadto organ nie informował skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z treści art. 10 § 1 k.p.a. i nie zapewnił skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Nieprawdziwe są przy tym twierdzenia organu I instancji, że z uwagi na ciągłe przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim niemożliwe było przekazanie mu dokumentów związanych ze zwolnieniem i ich odbiór osobisty przez niego. W dniach [...] i [...] maja 2016 r. skarżący przebywał na terenie [...] w Z., a to celem uzupełnienia karty obiegowej (czego od niego żądano i do czego skarżący się zastosował). Skarżący wystąpił o odsetki od opóźnionej wypłaty nagrody jubileuszowej w wysokości 150%, która powinna nastąpić z dniem [...] marca 2016 r., gdyż zgodnie z ostateczną decyzją nr [...] w sprawie dodatku za długoletnią służbę wojskową Komendanta [...] z dnia [...] listopada 2007 r. początek wysługi czynnej służby wojskowej, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej to dzień [...] marca 1986 r. Zdaniem pełnomocnika strony, skarżący nie otrzymał od Komendanta [...] przysługujących mu należności w terminach, które stały się wymagalne wcześniej aniżeli przedstawia to organ skarżony, bo jego stanowisko nie bierze pod uwagę faktu obligującego organ zwalniający do stwierdzenia w stosownym rozkazie momentu zwolnienia z mocy prawa skarżącego z zawodowej służby wojskowej, ze względu na jego stan zdrowia stwierdzony orzeczeniem RWKL (stosownie do art. 115 ust. 2 ustawy pragmatycznej). W odpowiedzi na skargę Dowódca GRSZ wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy dotyczy zasadności żądania odsetek od wypłaconych skarżącemu należności pieniężnych zawiązanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz nagrody jubileuszowej. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek orzekania w decyzji administracyjnej o należnych żołnierzom zawodowych odsetkach ustawowych wprowadził art. 75 ust 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, obowiązującą w dacie złożenia wniosku przez stronę, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. O odsetkach ustawowych orzeka w decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawie przyznania uposażenia lub innej należności. Warunkiem niezbędnym dla uznania roszczenia wypłaty odsetek ustawowych jest stwierdzenie, że organ wojskowy dopuścił się zwłoki w wypłacie należnych żołnierzowi świadczeń pieniężnych. Skarżący upatruje uchybienia terminu w wypłacie należnych mu świadczeń pieniężnych w błędnym określeniu przez organ zwalniający daty rozwiązania stosunku służbowego wskazując, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekła o trwałej niezdolności A. B. do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] maja 2016 r. skarżący złożył oświadczenie, że nie będzie odwoływał się od wymienionego orzeczenia. Zatem stosunek służbowy ze skarżącym uległ rozwiązaniu w dniu [...] maja 1016 r., albowiem w świetle art. 130 § 4 k.p.a., wskazane orzeczenie stało się ostateczne i podlegało wykonaniu już we wskazanym dniu, jako zgodne z interesem wszystkich stron. W ocenie Sądu ten pogląd należy uznać za błędny, albowiem w postępowaniu orzeczniczym prowadzonym w sprawie stwierdzenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej stosuje się procedurę ustanowioną w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761). Rozporządzenie to wydane zostało w wyniku wykonania delegacji ustawowej (art. 5 ust. 8 wojskowej ustawy pragmatycznej), a więc w postępowaniu uregulowanym w przepisach prawa mających moc powszechnie obowiązującą. Ma ono swój autonomiczny byt prawny. Reguluje organizację i zakres działania komisji lekarskich, zasady kierowania do komisji oraz orzekania przez komisję, jak też kwestię rozpatrywania odwołań oraz zatwierdzenia i uchylania orzeczeń. Powyższy zakres regulacji wskazuje na kompleksowe ujęcie zagadnienia orzeczniczego, zarówno w obszarze przepisów materialnych, jak i procesowych. Przy tym przepisy omawianego rozporządzenia, ani też przepisy ustawy pragmatycznej, nie odsyłają do stosowania przepisów k.p.a. w sprawach orzekania o zdolności do służby. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00 stwierdził, iż "Rozporządzenie jest aktem wydawanym w celu wykonania ustawy, ma zatem konkretyzować regulację ustawową i nie może obejmować zagadnień całkowicie pominiętych przez ustawodawcę. Rozporządzenie musi być zgodne nie tylko z ustawą upoważniającą, ale również z innymi ustawami regulującymi bezpośrednio lub pośrednio zawartą w nim materię. Nie może ono wkraczać w materie regulowane innymi ustawami, a nawet nie powinno powtarzać przepisów ustawowych (wyrok TK z 11 grudnia 2000 r., sygn. U. 2/00, OTK ZU nr 8/2000, poz. 296)". Postępowanie przed komisjami lekarskimi nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Sądownictwo administracyjne ukształtowało pogląd, iż skoro wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych orzeczeniami), to w odpowiednim zakresie (do ustalenia sanu faktycznego sprawy i uzasadnienia orzeczenia) powinny mieć zastosowanie przepisy k.p.a. (art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) – przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 12/16 (publik. LEX nr 2055040). Natomiast tryb odwołania od orzeczenia organu I instancji został w powołanym rozporządzeniu uregulowany kompleksowo. Przepis § 21 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, iż orzeczenie ustalające niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej doręcza się żołnierzowi zawodowemu za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej. Odwołanie od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wnosi się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (§ 22 ust. 1 ). Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej staje się ostateczne wówczas, gdy nie przysługuje od niego odwołanie (wyekspirował termin do wniesienia odwołania od orzeczenia organu I instancji lub orzeczenie wydał organ II instancji), zaś prawomocne, gdy nie zostało zakwestionowane w kontroli sądowej (nie było skarżone lub skarga została oddalona). Instytucja z art. 130 § 4 k.p.a. nie może mieć zastosowania w postępowaniu odwoławczym orzeczniczym wojskowej komisji lekarskiej też z tego względu, iż nie rozstrzyga o żądaniu stron w sposób pozytywny lub negatywny dla strony, lecz stwierdza istnienie określonego stanu rzeczy. Orzeczenie to wywiera określone skutki prawne w sferze stosunku służbowego żołnierza zawodowego. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 115 ust. 2 w zw. z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, doszło do zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby z mocy prawa. Bowiem, zgodnie z art. 111 pkt 3 powołanej ustawy, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. W świetle zaś art. 15 ust. 2 tej ustawy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 111 pkt 3, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, iż musi być pewność, co do daty ustania stosunku służbowego i to niezależnie od woli strony, co do dobrowolności wykonania decyzji. Trzeba mieć na względzie, iż oświadczenie strony o dobrowolności wykonania decyzji może być odwołane przed upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia i wówczas prawo dobrowolnego wykonania decyzji wygasa. Przedstawione argumenty przemawiają za trafnością poglądu organ odwoławczy, iż stosunek służbowy ze skarżącym został rozwiązany z mocy prawa w dniu [...] maja 2016 r. w związku z upływem terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], nie zaś od daty złożenia przez skarżącego oświadczenia o zamiarze nieodwoływania się od przedmiotowego orzeczenia. W związku z powyższym nie sposób przyjąć, iż odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenie roczne i gratyfikację urlopową oraz nagrodę jubileuszową wypłacono skarżącemu ze zwłoką. Zgodnie z postanowieniami art. 73 ust. 1 pkt 3 i art. 81 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierze zawodowi otrzymują oprócz uposażenia i dodatków do uposażenia inne należności pieniężne, m.in. nagrody jubileuszowe. Inne należności, o których mowa w art. 73, wypłaca się w terminie czternastu dni od dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od wydania takiej decyzji. Szczegółowy tryb obliczania i wypłacania nagrody jubileuszowej określa rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 127, poz. 1325 ze zm.). Z treści § 5 i 8 powołanego rozporządzenia wynika, iż żołnierz zawodowy nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu upływu okresu służby uprawniającego do nagrody, zaś nagrodę jubileuszową wypłaca z urzędu dowódca jednostki wojskowej właściwy do wypłaty tej nagrody, nie później niż w terminie 14 dni od dnia nabycia do niej prawa. W niniejszej sprawie skarżącemu nie wypłacono nagrody jubileuszowej w dniu upływy okresu uprawniającego do nagrody, albowiem zainteresowany wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. wystąpił o doliczenie do wysługi lat służby wojskowej okresów do niej zaliczalnych. Zatem w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć ten wniosek i wydać decyzję w sprawie. Uwzględniając wniosek w przedmiocie zaliczeniem stronie okresów pracy do wysługi lat Komendanta [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r. wydał decyzję przyznającą skarżącemu prawo do nagrody jubileuszowej po 30 latach czynnej służby wojskowej (150% uposażenia), w której określono, iż żołnierz uzyskał prawo do nagrody jubileuszowej w dniu [...] marca 2014 r. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, wliczenie okresów, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2-4, do okresu czynnej służby wojskowej uprawniającego do nagrody jubileuszowej oraz ustalenie prawa do nagrody jubileuszowej następuje na podstawie decyzji organu, o którym mowa w art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2016 r., zaś wypłaty świadczenia dokonano w dniu [...] lipca 2016 r. W związku z koniecznością wydania przez organ decyzji o przyznaniu żołnierzowi należności, o których mowa w art. 73, wypłata tego świadczenia powinna nastąpić w terminie czternastu dni od dnia, w którym organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności (art. 81 ust. 3 powołanej ustawy). Jak wynika z przedstawionej chronologii dat, Komendant [...] nie przekroczył 14-to dniowego terminu wypłaty świadczenia od daty kiedy decyzja przyznająca nagrodę jubileuszową stała się ostateczna (uzyskała przymiot wykonalności – art. 130 § 1 k.p.a.). Co zaś się tyczy terminowości wypłaty skarżącemu świadczeń należnych w związku z rozwiązaniem stosunku służbowego należy wskazać, iż decyzją z dnia [...] maja 2016 Komendant [...] przyznał skarżącemu odprawę pieniężną, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenia roczne i gratyfikację urlopową. Wymóg ustalenia ww. należności pieniężnych decyzją administracyjną wynika z art. 96 ust. 10 wojskowej ustawy pragmatycznej. Zaznaczyć należy, iż wszczęcie postępowania w tym przedmiocie mogło nastąpić dopiero w dniu rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego z mocy prawa ([...] maja 2016 r.). Przedmiotowa decyzja uzyskała przymiot ostateczności w dniu [...] lipca 2016 r., natomiast już dniu [...] czerwca 2016 r. środki pieniężne z tytułu realizacji świadczeń wskazanych w powyższej decyzji zostały przekazane na konto bankowe skarżącego. Zatem i w tym przypadku organ dotrzymał terminu wypłaty należnych skarżącemu należności pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby. Natomiast zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa bowiem ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Takiego związku skarżący w niniejszej sprawie nie wskazał. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę.