II SA/Wa 1371/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Danuta Kania (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zakończenia okresu zatrudnienia oraz ustalenia wysokości uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego – oddala skargę – Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 129 ust. 8 i 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), dalej: "ustawa o PSP" oraz § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowisko służbowe w Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 109, poz. 1254), stwierdził na dzień [...] marca 1993 r. zakończenie okresu zatrudnienia R. Z. traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP oraz ustalił na dzień [...] marca 1993 r. wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego (w stawkach przed denominacją): a) uposażenie zasadnicze przysługujące na stanowisku [...] według grupy 17 - [...] zł, b) dodatek z tytułu lat służby 22% (liczony od minimalnej stawki uposażenia zasadniczego przewidzianej na stanowisku służbowym [...], tj. od kwoty [...] zł) - [...] zł, c) dodatek za stopień - [...] - [...] zł, d) dodatek służbowy 9% - [...] zł, e) 1/12 nagrody rocznej - [...] zł razem: [...] zł ([...] zł). W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż realizując wniosek R. Z. z dnia [...] sierpnia 2012 r., stosownie do postanowień art. 129 ust. 7 i 8 ustawy o PSP, Komendant Główny PSP decyzją [...] z dnia [...] września 2012 r. stwierdził na dzień [...] marca 1993 r. zakończenie okresu zatrudnienia wymienionego, traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP. Jednocześnie, w oparciu o art. 129 ust. 10 ustawy o PSP, ustalił na dzień [...] marca 1993 r. wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego na podstawie dokumentacji przesłanej przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA. Na skutek odwołania R. Z. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Realizując ponownie ww. wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ wskazał, iż zasady wyliczenia uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego, o którym mowa w art. 129 ust. 10 ustawy o PSP, określa ww. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. Podał, że zgodnie z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, na uposażenie przyjmowane na podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych dla strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w PSP, składają się: (1) uposażenie zasadnicze strażaka PSP nie objętego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi w stawkach przysługującym na stanowisku porównywalnym do stanowiska zajmowanego przez strażaka w dniu zakończenia okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w PSP, (2) dodatek za posiadany stopień pożarniczy w stawkach przewidzianych dla porównywalnego stopnia strażaka PSP nie objętego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi, (3) dodatek za lata służby dla strażaków, wobec których zakończenie okresu traktowanego jako służba w PSP nastąpiło przed dniem 1 lipca 1997 r., (4) dodatek służbowy w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia, (5) 1/12 nagrody rocznej obliczonej od składników uposażenia wymienionych w pkt 1 - 4. Organ zaznaczył, iż dla strażaków, wobec których zakończenie okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w PSP nastąpiło przed dniem 1 lipca 1995 r., uposażenie zasadnicze było przyjmowane w maksymalnej stawce uposażenia zasadniczego, przewidzianej dla grupy uposażenia, do której było zaszeregowane stanowisko strażaka PSP. Dodatek za lata służby ustalany był stosownie do przepisów o uposażeniu strażaków w PSP. Uposażenie zasadnicze oraz dodatki były przyjmowane w stawkach obowiązujących w dniu zakończenia okresu traktowanego jako służba w PSP. Z powyższego wynika, że w sprawie ma zastosowanie rozporządzenie "płacowe" obowiązujące w dniu zakończenia okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w PSP, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 51, poz. 236). Dalej organ wskazał, że wykaz stanowisk do porównywalnych stanowisk strażaków PSP oraz grup uposażenia i wysokości dodatku służbowego określa załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r., w którym wskazane są stanowiska obowiązujące w PSP, przypisana im grupa uposażenia oraz procentowa wysokość dodatku służbowego. Na dzień [...] marca 1993 r. R. Z. w Zakładowej Straży Pożarnej zakładu "[...]" w T. zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień [...]. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, stanowisko [...] w tym zakładzie zostało przyrównane do stanowiska [...] w PSP. Stanowisku temu odpowiada 17 grupa uposażenia oraz określona procentowo wysokość dodatku służbowego wynoszącego 9%. Natomiast stopień [...] w dniu [...] marca 1993 r. został przyrównany do stopnia [...] w PSP. Stawkę kwotową przysługującą w 17 grupie uposażenia (w wysokości maksymalnej wynoszącej 2.650.000 zł) określono zgodnie z rozporządzeniem z dnia 23 czerwca 1992 r. Dodatek za lata służby ustalono stosownie do przepisu § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że dodatek ten liczy się od minimalnej stawki uposażenia zasadniczego przewidzianej na stanowisku służbowym [...], tj. od kwoty 740.000 zł. Przy uwzględnieniu 22 lat służby R. Z. (22%) kwota dodatku to [...] zł, zaokrąglona do pełnego tysiąca w górę do kwoty [...] zł, zgodnie z treścią § 20 ww. rozporządzenia, który stanowi, że kwoty dodatków do uposażenia określonych w rozporządzeniu w wysokości procentowej zaokrągla się do pełnego tysiąca w górę. Wysokość dodatku za stopień [...] również określono na podstawie ww. rozporządzenia w kwocie [...] zł. Przypisany 9% dodatek służbowy wyliczono od kwoty za grupę i stopień ([...] zł i [...] zł), tj. [...] zł pomnożone przez 9%, co stanowi kwotę [...] zł - zgodnie z treścią § 20 rozporządzenia zaokrągloną do [...] zł. Nagroda roczna (1/12) wyliczona została od wszystkich powyższych składników uposażenia, tj. grupy, dodatku za lata służby, stopnia i dodatku służbowego razem - w wysokości [...] zł. Kwota tego dodatku nie została zaokrąglona do pełnego tysiąca w górę, gdyż nie jest to dodatek określony w ww. rozporządzeniu. Reasumując organ wskazał, iż uposażenie przyjmowane za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego na dzień [...] marca 1993 r. wynosi łącznie [...] zł. Organ zauważył, że niniejsza decyzja daje R. Z. prawo przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Biorąc jednak pod uwagę okoliczność, iż obecnie pobiera on emeryturę na podstawie innych zasad, może zwrócić się do organu emerytalnego o wyliczenie wysokości emerytury z uwzględnieniem ustalonej w niniejszej decyzji i w oparciu o art. 129 ustawy o PSP podstawy wymiaru emerytury. Wówczas strona powinna rozważyć zasadność wyboru świadczenia korzystniejszego. Organ wskazał, iż z informacji uzyskanych w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSW (pismo z dnia [...] czerwca 2011 r.) wynika, że na dzień zwolnienia ze służby, tj. na dzień [...] marca 1993 r., dotychczasowa podstawa wymiaru emerytury R. Z. wynosiła [...] zł. Natomiast z wyliczenia dokonanego na podstawie rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r. wynika, że na dzień zwolnienia ze służby nowa podstawa wynosi [...] zł. Mając na uwadze wniosek strony z dnia [...] sierpnia 2012 r., na zasadzie art. 129 ust. 10 ustawy o PSP, ustalono na dzień [...] marca 1993 r. nową wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego. R. Z. złożył od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. przekazał je do rozpatrzenia według właściwości Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej. W odwołaniu skarżący zakwestionował: - oparcie decyzji na "sfałszowanej" kwocie podanej przez organ emerytalny, stanowiącej podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego na dzień zwolnienia ze służby, tj. kwocie [...] zł, - błędne ustalenie 17 grupy uposażenia zasadniczego przypisanej do stanowiska [...], zamiast 16 grupy zaszeregowania, - błędne zaliczenie do wysokości uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego wyłącznie dodatku za lata służby, bez uwzględnienia okresów zatrudnienia. - błędne ustalenie uposażenia zasadniczego w stawce kwotowej nieobjętej obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym, - błędne zastosowanie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż żądania R. Z. zostały rozpatrzone przez organ dwiema decyzjami - zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 2553/11). Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Główny PSP odmówił uchylenia, w trybie art. 155 K.p.a., decyzji w sprawie zwolnienia ze służby, natomiast zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia R. Z. traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP z dniem [...] marca 1993 r. i ustalił również na dzień [...] marca 1993 r. wysokość uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego. Organ ponownie wskazał przepisy, na podstawie których skarżący może mieć ustaloną podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego i w jakim zakresie przepisy te odnoszą się do jego sytuacji faktycznej i prawnej. Wskazał również, że przepisy emerytalne z 1959 r., w myśl których skarżący ma już ustaloną emeryturę, nie są możliwe do zastosowania przy obowiązującym art. 129 ustawy o PSP. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, iż kwota stanowiąca podstawę wymiaru emerytury skarżącego na dzień zwolnienia, wynosząca [...] zł, została określona przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSW w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...]. Ustaleniem tym organ jest związany, nie jest jednocześnie organem właściwym do weryfikowania świadczeń ustalonych przez organ emerytalny. Dalej organ wskazał, iż przypisana skarżącemu 17 grupa zaszeregowania przysługująca na stanowisku [...] została jednoznacznie określona w ww. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999r. Jest to to jedyna grupa zaszeregowania, którą może posiadać skarżący domagając się ustalenia wysokości uposażenia dla celów emerytalnych w myśl art. 129 ust. 10 i 11 ustawy o PSP. Wskazywana przez skarżącego 16 grupa zaszeregowania, określona w tabeli 3 poz. 15, stanowiąca załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej dotyczy strażaków PSP pełniących w ówczesnym okresie służbę w komendach rejonowych PSP. Tabela 3 nie dotyczy strażaków niemianowanych lub niepowołanych do służby w PSP, a wyłącznie strażaków PSP. Wobec strażaków, których zakończenie okresu zatrudnienia traktowanego dla celów emerytalnych jako służba w PSP nastąpiło z dniem 1 lipca 1997 r., do podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych uwzględnia się dodatek za lata służby, a nie - jak podnosi skarżący - wszystkie okresy, łącznie z okresami zatrudnienia. Wskazują na to przepisy § 1 ust. 3 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r. w zw. z § 4 rozporządzenia z dnia 23 czerwca 1992 r. Według ww. przepisów na dzień [...] marca 1993 r. zaliczało się do tzw. "wysługi emerytalnej" wyłącznie lata służby, a z nadesłanych przez organ emerytalny dokumentów wynika, że skarżący posiada 22 lata służby, co stanowi 22% dodatek za lata służby. Nadto organ wskazał, iż stawki miesięcznego uposażenia zasadniczego strażaków PSP w rozbiciu na objęte i nieobjęte obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym zostały wprowadzone dopiero z dniem 1 stycznia 1999 r. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 1999 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia strażaków PSP (Dz. U. Nr 28, poz. 264). Organ nie mógł przyjąć stawki uposażenia zasadniczego nieobjętej obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalno-rentowymi, ponieważ na dzień [...] marca 1993 r. nie istniał podział na stawki objęte (bądź nie objęte) tymi ubezpieczeniami. Z tego względu strażakom, wobec których zakończenie okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w PSP następowało przed dniem 1 lipca 1995 r. uposażenie zasadnicze przyjmowane było w stawce maksymalnej przewidzianej dla grupy uposażenia, do której zaszeregowane było dane stanowisko. Organ zaznaczył, że na dzień [...] marca 1993 r. w stosunku do skarżącego liczony był wyłącznie dodatek za lata służby. W ramach postępowania w oparciu o art. 129 ustawy o PSP nie można ustalić uprawnień strony z uwzględnieniem zasad obowiązujących w 1959 r. W skardze na powyższą decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. zarzucił Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej naruszenie art. 35 § 3 K.p.a. wskazując, iż od daty złożenia odwołania do daty wydania zaskarżonej decyzji upłynął okres ponad 3,5 miesięcy. Nadto zakwestionował wyliczenie nowej podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego, zarówno w zakresie ustalenia grupy zaszeregowania, wysokości dodatku za lata służby, jak też ustalonej stawki kwotowej za grupę zaszeregowania, oraz zaniżonej - jego zdaniem - kwoty dodatku służbowego. Skarżący zakwestionował również wyliczoną kwotę stanowiącą podstawę wymiaru jego emerytury, określoną przez organ emerytalny na dzień zwolnienia ze służby. Przedstawił również własne wyliczenia odnośnie dodatku służbowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny PSP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 129 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Stanowi on w ust. 1, że dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stają się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wyrażą na to pisemną zgodę. Strażacy, o których mowa w ust. 1 niepowołani lub niemianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej do dnia 30 czerwca 1999 r., tracą status strażaka Państwowej Straży Pożarnej z upływem tego terminu (ust. 6). Zgodnie z ust. 7 okres zatrudnienia strażaków, o których mowa w ust. 1, w jednostkach ochrony przeciwpożarowej lub na stanowiskach, na których wykonywali czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej od dnia 1 lutego 1992 r.: (1) do dnia powołania lub mianowania na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, nie dłużej jednak niż do upływu terminu określonego w ust. 6, traktuje się jako służbę w Państwowej Straży Pożarnej, (2) niepowołanych lub niemianowanych na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, do zakończenia tego okresu, nie dłużej jednak niż do upływu terminu określonego w ust. 6, traktuje się jako służbę w Państwowej Straży Pożarnej wyłącznie w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej stwierdza zakończenie okresu zatrudnienia strażaków, o których mowa w ust. 7 pkt 2, traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej (ust. 8). Decyzję, o której mowa w ust. 8, traktuje się dla celów emerytalnych jak decyzję o zwolnieniu ze służby w Państwowej Straży Pożarnej (ust. 9). Strażakom, o których mowa w ust. 7 pkt 2, wysokość uposażenia dla celów emerytalnych ustala Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, przyjmując za podstawę uposażenie strażaka Państwowej Straży Pożarnej w stawkach obowiązujących w dniu kończącym okres zatrudnienia traktowany jako służba w Państwowej Straży Pożarnej, przysługujące na stanowisku porównywalnym do stanowiska zajmowanego w dniu kończącym ten okres (ust. 10). Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej (ust. 11). Z akt sprawy wynika, że R. Z. był zatrudniony w zakładowej jednostce ochrony przeciwpożarowej "[...]" S.A. w T. na stanowisku [...]. Nie został mianowany lub powołany na stanowisko służbowe w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej. W dniu [...] stycznia 1992 r. skarżący złożył deklarację o wyrażeniu zgody na podjęcie służby w PSP, jednak służby tej faktycznie nigdy nie pełnił, nie nawiązał też stosunku służbowego z żadną jednostką PSP na podstawie mianowania lub powołania. Jako osoba niemianowana (niepowołana) do służby w PSP, uprawniony jest do skorzystania z tzw. "mundurowych" uprawnień emerytalnych. Okres jego zatrudnienia w jednostkach ochrony przeciwpożarowej lub na stanowiskach, na których wykonywał czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej od dnia 1 lutego 1992 r., nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 1999 r., traktuje się dla celów emerytalnych jako służbę w PSP. Zgodnie z powołanym wyżej art. 129 ust. 8 i 9 ustawy o PSP, w takich przypadkach Komendant Główny PSP stwierdza zakończenie okresu zatrudnienia, traktowanego jako służba w PSP, wydając w tym względzie decyzję, którą dla celów emerytalnych traktuje się jak decyzję o zwolnieniu ze służby. Komendant Główny PSP ustala również wysokość uposażenia dla celów emerytalnych stosownie do art. 129 ust. 10 ustawy o PSP. Szczegółowe zasady ustalania tego uposażenia określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków ustalania uposażenia przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowisko służbowe w Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 109, poz. 1254), wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 129 ust. 11 ustawy o PSP. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, uposażenie przyjmowane za podstawę wymiaru świadczeń emerytalnych dla strażaków, którzy nie zostali powołani lub mianowani na stanowiska służbowe w Państwowej Straży Pożarnej, stanowi: (1) uposażenie zasadnicze strażaka Państwowej Straży Pożarnej nie objętego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi w stawkach przysługujących na stanowisku porównywalnym do stanowiska zajmowanego przez strażaka w dniu zakończenia okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej, (2) dodatek za posiadany stopień pożarniczy w stawkach przewidzianych dla porównywalnego stopnia strażaka Państwowej Straży Pożarnej nie objętego obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi, (3) dodatek za lata służby dla strażaków, wobec których zakończenie okresu traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej nastąpiło przed dniem 1 lipca 1997 r., (4) wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dla strażaków, wobec których zakończenie okresu traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej nastąpiło po terminie określonym w pkt 3, (5) dodatek służbowy w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia, (6) 1/12 nagrody rocznej obliczonej od składników uposażenia wymienionych w pkt 1 - 5. Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że dla strażaków, wobec których zakończenie okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w Państwowej Straży Pożarnej nastąpiło przed dniem 1 lipca 1995 r., uposażenie zasadnicze przyjmuje się w maksymalnej stawce uposażenia zasadniczego, przewidzianej dla grupy uposażenia, do której jest zaszeregowane stanowisko strażaka PSP. Dodatek za lata służby oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat ustala się stosownie do przepisów o uposażeniu strażaków PSP (ust. 3). Uposażenie zasadnicze oraz dodatki i wzrost, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 4, przyjmuje się w stawkach obowiązujących w dniu zakończenia okresu traktowanego jako służba w PSP (ust. 4). Jak zatem zasadnie przyjął organ orzekający, przy rozpatrywaniu uprawnień skarżącego należy uwzględnić przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia zakończenia okresu zatrudnienia traktowanego jako służba w PSP, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 51, poz. 236). W myśl przepisu § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r., wykaz stanowisk do porównywalnych stanowisk strażaków PSP oraz grup uposażenia i wysokości dodatku służbowego określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Natomiast wykaz stopni pożarniczych strażaków, porównywalnych do stopniu strażaków PSP, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Jak wskazano powyżej, na dzień [...] marca 1993 r. skarżący w Zakładowej Straży Pożarnej "[...]" S.A. w T. zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień [...]. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia stanowisko [...] w ww. zakładzie zostało przyrównane do stanowiska [...] w Państwowej Straży Pożarnej. Stanowisku temu odpowiada 17 grupa uposażenia oraz dodatek służbowy w wysokości 9%. Stawkę kwotową przysługującą w 17 grupie uposażenia (w stawce maksymalnej wynoszącej 2.650.000 zł) określono zgodnie z załącznikiem nr 1 rozporządzenia z dnia 23 czerwca 1992 r. Zaznaczyć należy, że 16 grupa zaszeregowania, której ustalenia domaga się skarżący, została określona w tabeli nr 3 poz. 15 zawartej w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia z dnia 23 czerwca 1992 r. Tabela ta, co należy podkreślić, dotyczy zaszeregowania stanowisk służbowych do grup uposażenia strażaków w komendach rejonowych Państwowej Straży Pożarnej, nie zaś strażaków niemianowanych lub niepowołanych do służby w PSP. Z tego względu 16 grupa zaszeregowania nie znajduje zastosowania w przypadku skarżącego, co czyni nieuzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie. Przyjęcie przez organ - według 17 grupy zaszeregowania - maksymalnej stawki w kwocie 2.650.000 nastąpiło zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r. Jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na dzień [...] marca 1993 r. nie istniał podział na stawki objęte i nieobjęte obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalno-rentowymi, zatem brak było podstaw do przyjęcia przez organ stawki uposażenia zasadniczego nieobjętej ww. ubezpieczeniami. Wysokość dodatku za posiadany przez skarżącego stopień [...] organ prawidłowo określił uwzględniając załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia z dnia 23 czerwca 1992 r. - w kwocie [...] zł. Dodatek za lata służby organ ustalił stosownie do przepisu § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 20 ww. rozporządzenia, zasadnie przyjmując, że dodatek ten liczy się od minimalnej stawki uposażenia zasadniczego przewidzianej na stanowisku służbowym ratownika, tj. od kwoty 740.000 zł, co - przy uwzględnieniu 22 lat służby w przypadku skarżącego - daje podstawę do wyliczenia 22% dodatku w kwocie [...] zł. Biorąc również pod uwagę treść przepisu § 1 ust. 3 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r. organ prawidłowo przyjął, że do podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych uwzględnia się wyłącznie dodatek za lata służby (która, jak wynika z akt sprawy oraz z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie, wynosi 22 lata), nie zaś inne okresy zatrudnienia. Przypisany 9% dodatek służbowy wyliczono od łącznej kwoty za grupę i stopień, tj. od [...] zł - w kwocie [...] zł po zaokrągleniu zgodnie z treścią § 20 rozporządzenia. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi odnośnie zaniżenia ww. kwoty dodatku służbowego poprzez zaniechanie jego ustalenia w wysokości 50%, bowiem ustalenie przedmiotowego dodatku na wskazanym przez skarżącego poziomie byłoby sprzeczne z postanowieniami załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 23 grudnia 1999 r. Nagroda roczna (1/12) wyliczona została od wszystkich powyższych składników uposażenia, tj. grupy, dodatku za lata służby, stopnia i dodatku służbowego razem - w wysokości [...] zł. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania ustalonej przez organ orzekający wysokości uposażenia skarżącego przyjmowanego za podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego na dzień [...] marca 1993 r. Jak powyżej wskazano, zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przez organ art. 35 § 3 K.p.a. dotyczącego terminów załatwiania spraw. W istocie odwołanie skarżącego wpłynęło do Komendy Głównej PSP w dniu [...] lutego 2013 r., zaś zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2013 r. w następstwie przekazania odwołania według właściwości przez Ministra Spraw Wewnętrznych za pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. W ww. piśmie Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, że jest organem właściwym do rozpatrywania odwołań od decyzji wydanych przez Komendanta Głównego PSP tylko w stosunku do decyzji wymienionych w art. 32 ust.1 ustawy o PSP, co oznacza, że przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia [...] stycznia 2013 r. Jakkolwiek skarżący nie został powiadomiony w trybie art. 36 K.p.a. o powodach niezałatwienia sprawy w terminie, to jednak uznać należy, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zatem - w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.