II SA/Wa 1373/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. K. F. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., którą to decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., dotyczącej zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwestionowana decyzja nr [...], podjęta na podstawie wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania, pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem postępowanie z wniosku o wznowienie zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., zmieniającym decyzję nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż K. F. – funkcjonariusz Biura Ochrony Rządu, rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. został z dniem [...] września 2004 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. W dniu [...] lipca 2005 r. [...] K. F., zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.), wypowiedział stosunek służbowy w trybie ustawowym i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. zwolnił oficera z dniem [...] października 2005 r. ze służby stałej w BOR wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Powyższą decyzję administracyjną zainteresowany otrzymał dnia [...] lipca 2005 r. i nie skorzystał z możliwości odwołania. W dniu [...] czerwca 2007 r. [...] K. F. wystąpił o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozkazu personalnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., swoją decyzję utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując skargę strony, wyrokiem z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2153/07 uchylił obie powyższe decyzje. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając na względzie wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR. W dniu [...] czerwca 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w BOR. Wniosek swój uzasadnił tym, że kwestionowana decyzja wskazuje, iż zwalniany oficer przebywał w dyspozycji Szefa BOR, co z uwagi na stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji jest sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W dniu [...] lipca 2008 r. K. F. wystąpił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Swoje żądanie uzasadnił tym, że decyzję nr [...] wydano w oparciu o rozkaz personalny nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR, którego nieważność organ stwierdził decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. wznowił postępowanie, a decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. Decyzję nr [...] [...] K. F. otrzymał w dniu [...] września 2008 r. W dniu [...] września 2008 r. wymieniony wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Decyzję strona otrzymała w dniu [...] listopada 2008 r. Natomiast, w dniu [...] listopada 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. Organ decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W wyniku skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 552/09 uchylił decyzję nr [...], poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r., a także decyzję nr [...] z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał m.in., że decyzja nr [...] z dnia [...] września 2008 r. wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia oficera ze służby w BOR, dotknięta jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem art. 151 k.p.a., regulujący zakres możliwości rozstrzygnięć organu po wznowieniu postępowania, nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji w części i utrzymania w mocy w pozostałym zakresie. Mając na względzie powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia oficera ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Decyzję doręczono stronie w dniu [...] stycznia 2010 r. Stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] spowodowało, że aktywny pozostał wniosek K. F. z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Mając powyższe na uwadze, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił uchylenia decyzji nr [...]. Decyzję nr [...] otrzymał w dniu [...] marca 2010 r. i nie skorzystał z możliwości wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ nie stwierdził wystąpienia przesłanek z art. 156 k.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji nr [...]. Wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] spowodowało, że w obrocie pozostała decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby, a także niezakończone, wznowione postępowanie administracyjne w sprawie tej decyzji. Taki stan sprawy nakładał na organ obowiązek zakończenia wznowionego postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. na wniosek strony z dnia [...] lipca 2008 r., postępowania w sprawie decyzji nr [...] o zwolnieniu ze służby. Obowiązek ten został przez organ wypełniony wydaniem decyzji nr [...]. Organ zaznaczył, że wbrew twierdzeniu strony, przed wydaniem decyzji nr [...] w obrocie prawnym pozostawała jedynie decyzja nr [...] w przedmiocie zwolnienia [...] K. F., bowiem stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Decyzja taka, jako nieważna od chwili jej wydania nie może wywoływać skutku prawnego. Jako niezasadny uznał pogląd strony, jakoby po stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., jedynym nierozpatrzonym wnioskiem strony pozostawał wniosek z dnia [...] września 2008 r., bowiem to właśnie realizacją tego wniosku było stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Zdaniem organu kwestionowana przez stronę decyzja administracyjna została wydana przez właściwy organ i nie narusza prawa, tj. przepisów ustawy dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.), także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących tryb wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wbrew stanowiska strony wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu oficera ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR nie ma żadnego wpływu na ważność decyzji o zwolnieniu ze służby, a zatem nie wpływa także na ważność decyzji nr [...] wydanej w wyniku wznowienia postępowania w tej sprawie. Rozwiązanie stosunku służbowego z [...] K. F. nastąpiło na pisemny wniosek funkcjonariusza, a zatem w żaden sposób nie jest związane z wcześniejszymi rozstrzygnięciami wydanymi w ramach kształtowania tego stosunku, w tym z rozkazem personalnym, którego nieważność została stwierdzona decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. K. F. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], która w jego ocenie, pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Podał, że wznowione postępowanie z jego wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r., zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, K. F. podniósł te same argumenty, które zawarł we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r., jak również wcześniejszych swoich wystąpieniach. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, organ nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. wniósł o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumenty podniesione w toku postępowania w sprawie i wskazał, iż decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. dotycząca wznowienia postępowania z wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. jest dotknięta nieważnością. Stwierdził, iż organ wydał decyzję po wznowieniu postępowania od decyzji nieistniejącej, a mianowicie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu ze służby. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra tub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 k.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Na gruncie niniejszej sprawy nie można przyjąć istnienie tego rodzaju podstaw. Błędne jest bowiem przekonanie skarżącego, że decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. została podjęta w warunkach nieważności. Wprawdzie postępowanie wszczęte z jego wniosku z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu zostało zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., lecz decyzja ta wydana została – jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 552/09 – z naruszeniem przepisu art. 151 k.p.a., który nie przewiduje wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia po wznowieniu postępowania. W konsekwencji powyższego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Od wydanej decyzji skarżący nie złożył odwołania i stała się ona ostateczna. Stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji spowodowało, jak słusznie podkreśla organ, potrzebę wydania decyzji kończącej wznowienie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. postępowanie administracyjne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnienie ze służby w Biurze Ochrony Rządu, odmówił uchylenia wymienionej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, na takie rozstrzygnięcie sprawy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., pozwala przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl powołanego przepisu, organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 k.p.a. W ocenie Sądu organ zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, gdyż przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Trafnie organ wskazuje, że wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego Szefa BOR nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji Szefa BOR, nie miała żadnego wpływu na zasadność decyzji o zwolnieniu [...] K. F. ze służby. Reasumując, wskazać należy, iż kwestionowana decyzja nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji. Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w wyroku.