II SA/Wa 1374/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj Ewa Grochowska – Jung (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku B. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...], stwierdzającą w pkt 1) że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [....] została wydana z naruszeniem prawa w części uchylającej decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] oraz w pkt 2) stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] w części uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967 r. nr [...] oraz decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] marca 1966 r. nr [...], wydane w sprawie lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Na podstawie karty przydziałowej nr [...] z dnia [...] marca 1951 r. przydzielono na rzecz S. S. lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w [...]. W lokalu tym uprawnionych do zamieszkiwania było sześć osób. W dniu [...] stycznia 1966 r. S. S. wystąpiła do Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z wnioskiem o zmianę przydziału zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w [...], w ten sposób, że przydzielenie przedmiotowego lokalu miało nastąpić na rzecz wnioskodawczyni oraz jej czwórki dzieci z pominięciem męża wnioskodawczyni M. S. Wydział Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] decyzją z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] orzekł o cofnięciu M. S. uprawnienia do przedmiotowego lokalu, z uwagi na nie zamieszkiwanie w nim. Następnie Wydział Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] decyzją z dnia [...] marca 1966 r. nr [...] orzekł o przydziale na rzecz S. S. przedmiotowego lokalu mieszkalnego, o przyznaniu prawa do zajmowania przedmiotowego lokalu przez dzieci wnioskodawczyni: W. S., Z. S., T. S. i B. S. oraz o uchyleniu wszystkich dotychczas wydanych decyzji dotyczących przedmiotowego lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji z dnia [...] marca 1966 r. nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejska Komisja Lokalowa decyzją z dnia [...] października 1967r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie M. S. wniósł skargę do Ministra Gospodarki Komunalnej w [...] na decyzje Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] oraz decyzję Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejskiej Komisji Lokalowej z dnia [...] października 1967 r. nr [...]. Minister Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 1967 r. nr [...] oraz decyzje z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] i z dnia [...] marca 1966 r. nr [...], wydane w sprawie przedmiotowego lokalu, wskazując, że M. S. nie mieszka w spornym lokalu, gdyż mimo podejmowanych starań z jego strony, żona uniemożliwiała mu dostęp do mieszkania. W dniu [...] marca 1994 r. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] Wydziału [...], sygn. akt [...] ustalono, że B. S. wstąpiła z dniem [...] lutego 1991 r. w stosunek najmu przedmiotowego lokalu w miejsce zmarłej najemczyni S. S., a następnie na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu, sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz oddania części gruntu w użytkowanie wieczyste i ustanowienia hipoteki z dnia [...] października 2007 r. Rep. [...] nr [...] stała się ona właścicielem przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Wnioskiem z dnia [...] września 1992 r. B. S. zwróciła się do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] stwierdził w punkcie 1., że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa w części uchylającej decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] oraz w punkcie 2. stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] w części uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967 r. nr [...] oraz decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] marca 1966 r. nr [...]. W dniu [...] września 2011 r. B. S. wystąpiła do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej powyższą decyzją, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. w całości. W decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, utrzymującej w mocy decyzje I instancji, organ w pierwszej kolejności wskazał, że na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. nr 248, poz. 1494), od dnia 18 listopada 2011 r. właściwym w sprawie jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Odnosząc się natomiast do meritum sprawy, organ wskazał, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. w części uchylającej decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie bowiem do art. 138 § 1 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 1968 r., organem właściwym do uchylenia nieważnej decyzji w przypadkach określonych w art. 137 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez naczelny organ administracji państwowej – ten organ. W niniejszej sprawie, stosownie do art. 45 ust 4 ustawy - Prawo lokalowe, organem właściwym do orzekania w trybie nadzoru w stosunku do decyzji Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. było Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejska Komisja Lokalowa. Mając jednak na uwadze treść art. 156 § 2 kpa oraz fakt, że od dnia wydania niniejszej decyzji z 1968 r. upłynęło 10 lat, organ nie mógł stwierdzić jej nieważności. Odnosząc się z kolei do decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] w części uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967 r. nr [...] oraz decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] marca 1966 r. nr [...], organ stwierdził, że w tej części została ona wydana z rażącym naruszeniem ówczesnego art. 137 § 1 kpa w zw. z art. 136 kpa. Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu Ministra Gospodarki Komunalnej nie doszło do sytuacji, w której brak było podstawy prawnej do wydania decyzji z dnia [...] marca 1966 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] października 1967 r. z uwagi na istnienie przydziału lokalu na podstawie karty przydziału z [...] marca 1951 r. W cenie organu wniosek S. S. należało odczytywać jako jej uprawnienie wskazane w art. 136 ówczesnego kpa, do żądania zmiany decyzji o przydziale, po cofnięciu uprawnień M. S. do przedmiotowego lokalu. Skoro zatem decyzja z dnia [...] marca 1966 r. i decyzja z [...] października 1967 r. została wydana w oparciu o art. 136 ówczesnego kpa, to w sprawie nie ziściła się przesłanka do uchylenia decyzji na podstawie z art. 137 § 1 pkt 2 ówczesnego kpa, zgodnie z którym uchyla się jako nieważną decyzję wydaną bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, bowiem decyzja z dnia [...] marca 1966 r. i decyzja z [...] października 1967 r. podstawę prawną zawierała – art. 136 ówczesnego kpa. Dlatego też, mając na uwadze treść art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 156 § 2 kpa, organ stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] listopada 1968 r. w tej części. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wyraziła ona swoje niezadowolenie z jedynie częściowego unieważnienia decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej. Ponadto zarzuciła organom wydającym zaskarżone decyzję, że nie wyjaśniły dlaczego uchylenie decyzji o przydziale lokalu jej matce i rodzeństwu rażąco naruszało prawo, ale już w uchyleniu decyzji o cofnięciu przydziału lokalu jej ojcu rażące naruszenie prawa nie wystąpiło. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministarcyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Skarga B. S. oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez ten kodeks lub ustawy szczególne przypadkach. Stosownie do art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zatem organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach, dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wymienionych powyżej wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 kpa, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa, organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W niniejszej sprawie organ badał w trybie nadzorczym decyzję Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r., nr 47, poz. 227) w zw. z art. 137 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 30, poz. 168 ze zm.). Organ doszedł do przekonania i orzekł, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 i § 2 kpa, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa w części uchylającej decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r. nr [...] w części uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967 r. nr [...] oraz decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] marca 1966 r. nr [...], wydane w sprawie lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie jest uzasadnione i ma oparcie w przepisach prawa. Przechodząc w pierwszej kolejności do oceny zaskarżonej decyzji w części, w której odnosi się ona do decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej uchylającej decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1966 r. nr [...], należy wskazać, za organem, że została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie do art. 137 § 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej) podlegała uchyleniu jako nieważna decyzja, która: 1) została wydana przez organ administracji państwowej niewłaściwy ze względu na przedmiot decyzji, 2) została wydana bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) jest niewątpliwie niewykonalna, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą nieważność tej decyzji z mocy wyraźnego przepisu prawa. Właściwy do uchylenia nieważnej decyzji w przypadkach wymienionych w art. 137 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez naczelny organ administracji państwowej – ten organ (art. 138 § 1 kpa w ówczesnym brzmieniu). Decyzja z dnia [...] lutego 1966 r. została wydana przez Wydział Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]. Następnie z uwagi na fakt, że żadna ze stron postępowania nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania (M. S. odwołał się jedynie od decyzji z dnia [...] marca 1966 r.) stała się ona ostateczna. Zatem organem właściwym do wzruszenia jej w trybie nadzoru stał się organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 45 ust 4 ustawy - Prawo lokalowe. Stosownie do treści tego przepisu, nadzór nad działalnością miejskich komisji lokalowych w miastach stanowiących powiaty miejskie sprawuje organ dla spraw lokalowych prezydium wojewódzkiej rady narodowej, nadzór zaś w stosunku do miejskich komisji lokalowych prezydiów rad narodowych w miastach wyłączonych z województw - Minister Gospodarki Komunalnej. Zatem w niniejszej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o uchylenie decyzji w trybie nadzoru było Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] Miejska Komisja Lokalowa, a nie Minister Gospodarki Komunalnej. Należy wyjaśnić, że kodeks postępowania administracyjnego w art. 19 nakłada na organy administracji publicznej bezwzględny obowiązek przestrzegania swojej właściwości, a odstępstwa od tej zasady ściśle reguluje. Dlatego też naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ przy w wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje jej nieważność, bez względu na trafność rozstrzygnięcia merytorycznego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, str. 627). Skoro zatem organ dostrzegł naruszenie tego obowiązku, nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia w tym zakresie jak tylko wskazać, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej w części uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 1966 r. obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Należy również wyjaśnić, że organ pomimo dostrzeżonej wady kontrolowanej decyzji z 1968 r. nie mógł stwierdzić jej nieważności, bowiem od jej wydania niewątpliwie upłynęło 10 lat, a cytowany powyżej art. 156 § 2 kpa nie pozwala stwierdzić nieważności decyzji obarczonej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, jeśli od jej ogłoszenia lub doręczenia upłynęło 10 lat. W takim przypadku, stosownie do art. 158 § 2 kpa, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Przechodząc natomiast do oceny zaskarżonej decyzji w części, w której stwierdza ona nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1967r. nr [...] oraz decyzję Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] marca 1966 r. [...], wydane w sprawie lokalu nr [...] w domu nr [...] przy ul. [...] w [...], należy wskazać, że została ona wydana z rażącym naruszeniem ówczesnego art. 137 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 kpa, a zatem należało stwierdzić jej nieważność. Stosownie do art. 136 ówczesnego kpa, decyzja, na mocy której strony nabyły prawo może być za ich zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który decyzję wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji. Z takim wnioskiem o zmianę decyzji wystąpiła w dniu [...] stycznia 1966 r. S. S., wnioskując o cofnięcie przydziału lokalu mężowi i wydanie nowej decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu jej i jej dzieciom. Co prawda organ, wydając decyzję z dnia [...] marca 1966 r. czy też decyzję z [...] października 1967 r., nie powołuje tego przepisu, jednak uchybienie to nie ma znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek, będących podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Bowiem nie można wskazywać, że decyzją jest pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej, w sytuacji gdy, nie została ona tylko wymieniona w zaskarżonej decyzji, ale w ogóle istnienie (por. tamże, str. 630 i nast.). Należy wskazać, że matka skarżącej przed złożeniem wniosku z dnia [...] stycznia 1966 r. posiadała tytuł do przedmiotowego lokalu na podstawie karty przydziału lokalu z dnia [...] marca 1951 r. Zgodnie z art. 29 ust 2 Prawa lokalowego, osoby zajmujące lokale mieszkalne lub użytkowe na podstawie tytułu prawnego w dniu wejścia w życie na danym terenie uchwały, wymienionej w art. 28, mogły taki lokal nadal zajmować w ramach obowiązujących norm zaludnienia bez potrzeby uzyskania przydziału. Właściwy organ powinien jedynie wydać na piśmie na żądanie uprawnionego poświadczenie powyższego uprawnienia, o ile lokal używany jest zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba wydania kolejnej decyzji, potwierdzającej tytuł do lokalu. Jednak wnioskiem z dnia [...] stycznia 1966 r. matka skarżącej doprowadziła do modyfikacji tego prawa – organ wydał decyzję o cofnięciu prawa do lokalu ojcu skarżącej, dlatego też zaistniała konieczność zmiany decyzji o przydziale lokalu na podstawie art. 136 ówczesnego kpa. To z kolei oznacza, że decyzja z dnia [...] marca 1966 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] października 1967 r. posiadały podstawę prawną, dlatego też nie ziściła się przesłanka z art. 137 § 1 pkt 2 kpa, pozwalająca na uchylenie Ministrowi Gospodarki Komunalnej powyższych decyzji, co skutkuje słusznym stanowiskiem organu, że decyzja z dnia [...] listopada 1968 r. w części uchylającej decyzje z dnia [...] marca 1966 r. i decyzje z dnia [...] października 1967 r. rażąco narusza prawo. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że art. 156 § 2 kpa nie uzależnia stwierdzenia nieważności decyzji z powodu określonego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa od upływu 10 lat, organ, pomimo upływu tak znacznego okresu, miał obowiązek stwierdzić nieważność decyzji w tym zakresie, co też uczynił. Reasumując, w ocenie Sądu zarówno decyzja I, jak i II instancji odpowiada prawu. Organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny, a swoje stanowisko wyczerpująco wyjaśniły w zapadłych rozstrzygnięciach. Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.