II SA/Wa 1377/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4c oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Prezydent m. W. orzekł o utracie przez K. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 marca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że K. S. nie stawił się w Urzędzie Pracy m.. W. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Wojewody [...] K. S. podniósł, że termin obowiązkowego stawiennictwa w Urzędzie pracy miał ustalony na dzień 10 kwietnia 2009 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że K. S. otrzymał skierowanie nr [...] do pracy na stanowisku pracownika do prac porządkowych w Zarządzie Oczyszczania Miasta, z terminem rozliczenia się z tego skierowana w dniu 17 marca 2009 r. W części "C" skierowania znajduje się pouczenie, iż niezgłoszenie się w wyznaczonym terminie celem rozliczenia skierowania i niepowiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy. Z powyższym obowiązkiem K. S. zapoznał się w dniu 10 marca 2009 r. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w karcie wizyt jako termin obowiązkowego stawiennictwa widnieje data 10 kwietnia 2009 r. Wojewoda [...] podniósł jednak, że na wskazanym powyżej skierowaniu widnieje również data 17 marca 2009 r. Zdaniem organu oznacza to, że K. S. miał wyznaczone dwie obowiązkowe wizyty w Urzędzie pracy: w dniu 17 marca 2009 r. oraz 10 kwietnia 2009 r. K. S. wniósł na wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że termin kolejnej wizyty w urzędzie pracy miał wyznaczony na dzień 10 kwietnia 2009 r., a termin do rozliczenia się ze skierowania na 31 marca 2009 r. Jak wskazuje skarżący termin ten wynika ze zmian, jakie zostały odręcznie naniesione na skierowaniu przez pracownika Urzędu Pracy. Do skargi dołączył kserokopię skierowania, na której odręcznym pismem została skreślona data "17.03.2009 r." i wpisana data "31.03.2009 r." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że skarżący nie powoływał się w toku postępowania na okoliczności przedstawione w skardze, stąd też organ nie miał możliwości zbadania, czy miały one miejsce. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 grudnia 2009 r. skarżący okazał Sądowi skierowanie do pracy, na którym naniesione zostały ręcznie poprawki, tj. skreślono 17 marca 2009 r. i dopisano 31 marca 2009 r. Sąd stwierdził, że poprawki te nie były przez nikogo parafowane. Skarżący potwierdził także, że w aktach postępowania administracyjnego na karcie nr 12 znajduje się jego podpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji jest art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Niewątpliwie skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy w dniu 17 marca 2009 r., ani też nie usprawiedliwił swojej nieobecności w terminie 7 dni, licząc od tej daty. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości. Kwestią sporną jest dzień, jaki został wyznaczony skarżącemu, jako data obowiązkowego rozliczenia się ze skierowania do pracy. Skarżący podnosi, że datą tą był 31 marca 2009 r. Zdaniem skarżącego dowodzi tego egzemplarz skierowania do pracy, który jest w jego posiadaniu, a w którym została skreślona data 17 marca 2009 r. i dopisana jednocześnie data 31 marca 2009 r. Należy jednak podnieść, że okoliczność dokonania powyższej zmiany nie została potwierdzona żadną adnotacją, ani podpisem pracownika organu. W aktach postępowania administracyjnego na karcie nr 12 znajduje się natomiast skierowanie ze wskazaną datą 17 marca 2009 r., jako datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy. Na dokumencie tym nie ma żądnych skreśleń ani adnotacji, wskazujących że data ta została zmieniona. W części "C" tego skierowania znajduje się pouczenie, iż niezgłoszenie się w wyznaczonym terminie celem rozliczenia skierowania i niepowiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy. O skutkach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie skarżący został pouczony w dniu 10 marca 2009 r. Na dokumencie tym znajduje się bowiem podpis skarżącego poświadczający tą okoliczność. Należy także zauważyć, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 grudnia 2009 r. skarżący potwierdził, iż podpis znajdujący się na powyższym skierowaniu należy do niego. Skoro więc skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy, ani też nie usprawiedliwił niestawiennictwa w terminie 7 dni, to obowiązkiem organu było zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Stąd też, należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu I instancji, nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.