II SA/Wa 1377/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową dla celów szkoleniowych oddala skargę. A. G. w dniu 26 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową dla celów szkoleniowych. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: A. G. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 5 sztuk broni palnej sportowej do celów szkoleniowych, co było uzasadnione prowadzeniem zajęć sportowych oraz podnoszeniem własnych umiejętności zawodowych. Komendant [...] Policji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego wydał decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], którą odmówił przyznania A. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Organ w uzasadnieniu decyzji podniósł, że ustawa o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń palną. Wydanie pozwolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy stosownie do art. 10 ust. 1 powyższej ustawy strona dowiedzie i przekona organ Policji, że zachodzą obiektywne okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na wnioskodawcy, zdaniem organu, spoczywa obowiązek udowodnienia, że rzeczywiście istnieją okoliczności, stanowiące podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym. Organ podnosi dalej, że dokonując oceny zebranego materiału dowodowego stwierdził, że strona nie wykazała rzeczywistej, obiektywnie istniejącej potrzeby posiadania pięciu egzemplarzy broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Organ podnosi, że zainteresowany potrzebę posiadania broni uzasadnia uprawnieniami instruktorskimi, oraz zawarciem umowy ze Związkowym Klubem Strzeleckim, przy czym w trakcie postępowania administracyjnego nie potwierdzono wykonywania prac instruktorskich ani nawet odbywania treningów. Organ wskazuje, że wydając decyzję o pozwoleniu na broń jest zobligowany do respektowania normy zawartej w art. 7 kpa, zgodnie z którą należy mieć na względzie z jednej strony słuszny interes obywateli, a z drugiej strony interes społeczny. Od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], A. G. wniósł odwołanie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Komendant Główny Policji w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 26 lipca 2010 r. A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. W skardze podniósł, że uprawnienie organu administracji państwowej do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego. Skarżący wskazał dalej, że naruszenie norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Twierdzi, że organ I instancji przekroczył granice uznania, działał wbrew celowi uznania i naruszył podstawowe prawa wnioskodawcy do rozpatrzenia wniosku zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy zastosował normę art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W myśl wyżej powołanej normy prawnej właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Spór dotyczył więc ustalenia, czy organ zasadnie przyjął, iż strona nie uzasadniła potrzeby posiadania aż pięciu sztuk broni sportowej. Jak wynika z treści wniosku strony, uzasadniała ona potrzebę posiadania broni w powyższym rozmiarze tym, iż zamierzała podnosić własne umiejętności strzeleckie, oraz chce prowadzić szkolenia strzeleckie. Badając pierwszą z ww. przesłanek organ trafnie rozpoczął od poczynienia ustaleń w zakresie aktywności strony w klubie strzeleckim, którego jest członkiem. Z zebranego w tym zakresie materiału dowodowego wynika zaś, że skarżący w macierzystym klubie strzeleckim nie odbył ani jednego indywidualnego treningu na strzelnicy. Nie startował też w zawodach strzeleckich, ani również nie wykonywał umowy zawartej ze Związkowym Klubem Strzeleckim na świadczenie usług instruktorskich i sędziowskich. W oparciu o powyższe ustalenia organ dokonał prawidłowej weryfikacji twierdzeń podniesionych przez stronę we wniosku, dochodząc do konkluzji, że postępowanie skarżącego nie wskazuje na to, aby podejmował kroki w celu doskonalenia swoich umiejętności strzeleckich. To zaś sprawia, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania skarżącemu uprawnienia do posiadania pięciu sztuk broni. Organ zasadnie przyjął, że o zamierzeniach strony do podnoszenia umiejętności strzeleckich świadczyć by mogły działania strony dokonywane w macierzystym klubie. Skoro jednak strona nie ćwiczyła na klubowej strzelnicy, to istniały przesłanki do przyjęcia, iż omawiane pozwolenie na posiadanie pięciu sztuk broni nie miało zmierzać do podnoszenia umiejętności strzeleckich skarżącego. Nadto organ trafnie wskazał, iż w celu realizacji celu jakim ma być podnoszenie umiejętności strzeleckich nie jest niezbędne posiadania przez stronę, aż pięciu sztuk broni. Klub strzelecki którego członkiem jest skarżący, dysponuje bowiem bogatym zbiorem broni. Organ zasadnie też przyjął, iż strona nie uzasadniła w sposób wystarczający zamiaru prowadzenia szkoleń strzeleckich. Nie wykazała bowiem, aby zarejestrowała działalność gospodarczą polegającą na tego typu szkoleniach. Wbrew zaś twierdzeniom skarżącego, dla zarejestrowania takiej działalności nie jest niezbędne wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na posiadanie większej ilości broni. Rejestracja działalności gospodarczej jest bowiem czynnością niezależną od otrzymania pozwolenia na posiadanie kilku sztuk broni. Organ prawidłowo też przyjął, że podnoszona we wniosku okoliczność, iż Narodowa Federacja Strzelecka jest zainteresowana współpracą ze skarżącym, nie uzasadnia w sposób wystarczający zamiaru strony prowadzenia szkoleń strzeleckich. Pomijając już bowiem to, iż powyższe sformułowanie jest nieostre i wieloznaczne, to nadto okoliczność ta nie została udowodniona przez skarżącego. Nie złożył on bowiem żadnego dokumentu, z którego miałaby wynikać podnoszona okoliczność. W świetle powyższego, zarzuty skargi jawią się jako nietrafne. W szczególności tut. Sąd nie podziela zarzutów zmierzających do dezawuowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organ. Podkreślić bowiem należy, iż ciężar dowodowy wykazania potrzeby posiadania pięciu sztuk broni, obciążał w niniejszej sprawie stronę wnoszącą o udzielenie pozwolenia na broń. Ciężaru tego strona skarżąca jednak nie udźwignęła. Stąd więc w sytuacji, gdy skarżący nie przedłożył wystarczających dowodów dla wykazania zasadności wniosku, nie zachodzi w sprawie skuteczna możliwość negowania wniosków, wyciągniętych przez organ. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).