II SA/Wa 1379/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA - Sławomir Antoniuk, Protokolant - Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia uposażenia – uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], działając na podstawie art. 6f i art. 32 ust. 1 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację państwową (Dz. U. Nr 133, poz. 872), z dniem [...] marca 1999 r. zwolnił [...] M. C. ze stanowiska [...] byłej KWP w P. ([...] gr. uposażenia) i z dniem [...] kwietnia 1999 r. mianował go na stanowisko [...] KWP w R. ([...] gr. uposażenia). W uzasadnieniu podał, że rozkazem organizacyjnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. wprowadzono zmiany organizacyjno-etatowe w KWP w R. i równocześnie została zniesiona była Komenda Wojewódzka Policji w P. Powyższe spowodowało zmniejszenie liczby stanowisk i wobec braku zapewnienia skarżącemu równorzędnego stanowiska służbowego, zaproponowano mu mianowanie na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowej grupy uposażenia i stopnia etatowego. Kolejnym rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lipca 1999 r., [...] M. C. został zwolniony ze stanowiska [...] KWP w R. i z dniem [...] sierpnia 1999 r. mianowany na stanowisko [...] [...] w grupie uposażenia, z zachowaniem [...] grupy uposażenia zasadniczego. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) w zw. § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r. Nr 6, poz. 47 ze zm.), z dniem [...] czerwca 2000 r. zwolnił [...] M. C. ze stanowiska [...] ([...] grupa) z uposażeniem zasadniczym [...] zł i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł, posiadającego – zgodnie z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] – prawo do zachowania, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, [...] grupy uposażenia zasadniczego [...] zł należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku [...] oraz stopnia etatowego [...] i z dniem [...] lipca 2000 r. mianował go na równorzędne stanowisko służbowe [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynikającym z zachowania prawa do zaszeregowania w [...] grupie uposażenia zasadniczego [...] zł oraz z zachowaniem stopnia etatowego [...]. Równocześnie z dniem [...] lipca 2000 r. przyznał mu dodatek służbowy na czas nieokreślony w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podał, że od dnia 1 lipca 2000 r. na podstawie cytowanego już wyżej rozporządzenia, wprowadzono nowy katalog stanowisk służbowych w Policji wraz z zaszeregowaniem do odpowiednich grup uposażenia zasadniczego i odpowiadającym im mnożnikom kwoty bazowej oraz równorzędne im stanowiska służbowe obowiązujące przed dniem 1 lipca 2000 r. Natomiast kwota bazowa została określona w art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy budżetowej na rok 2000 z dnia 21 stycznia 2000 r. (Dz. U. Nr 7, poz. 85), a mianowanie skarżącego na stanowisko równorzędne i określenie uposażenia nastąpiło według zasad zawartych w przepisach oraz zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. Nr 83, poz. 945). W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2000 r. skarżący zarzucił, że zachowano mu [...] grupę uposażenia przewidzianego dla stanowiska [...] komendy wojewódzkiej Policji, podczas gdy w strukturach sprzed 1 stycznia 1999 r., zajmował stanowisko [....] komendy wojewódzkiej Policji. Ponadto rozkazem personalnym z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], zachowano mu prawo do zaszeregowania na poprzednio zajmowanym stanowisku oraz dodał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż na mocy powyższego rozporządzenia zlikwidowano stanowisko służbowe. Jego zdaniem bowiem, zlikwidowano tylko uposażenie w [...] grupie dla stanowiska [...] KWP. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu – powołując się na dotychczasowe argumenty – podał, że po zniesieniu KWP w P., skarżący rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], został mianowany na stanowisko [...] KWP w R. ([...] gr. uposażenia) z zachowaniem dotychczasowych uprawnień na mocy art. 103 ust. 2 ustawy o Policji i obecnie, z uwagi na wprowadzenie cytowanym już wyżej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów, nowego katalogu stanowisk służbowych w Policji, zaistniała konieczność mianowania skarżącego na nowe, równorzędne stanowisko służbowe. Dodał dalej, że organ prawidłowo zastosował § 2 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, bowiem stanowisko [...] KWP III kategorii, zaszeregowane do [...] grupy, z którego zachowano prawo do uposażenia, uległo likwidacji przed dniem 30 czerwca 2000 r. W związku z tym należało się posłużyć tabelą równorzędnych grup uposażenia (załącznik nr 3), z której wynika, że dla zachowanej [...] grupy uposażenia, przewidziano [...] grupę uposażenia. Natomiast nie można było zastosować § 2 ust. 3 rozporządzenia, bowiem przepis ten ma jedynie zastosowanie do przypadków, gdy stanowisko, z którego zachowano prawo do zaszeregowania, nie uległo likwidacji przed dniem 30 czerwca 2000 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2005 r. skarżący M. C. wniósł o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. oraz rozkazu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. W uzasadnieniu podniósł, że miał zachowane prawo do uposażenia należnego na stanowisku [...] Komendy Wojewódzkiej Policji. W jego ocenie, zamiast [...] grupy uposażenia, ustalonej rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r., powinien mieć ustaloną grupę [...]. Ponadto powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt II SA 3885/03, z uzasadnienia którego wynika, że w związku z reformą administracyjną państwa, dokonanych zmian nie można traktować jako likwidacji stanowiska w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazów wymienionych we wniosku [...] M. C. i w jego ocenie, rozkazy nie naruszały w żaden sposób, a tym bardziej w sposób rażący, obowiązującego prawa. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu ponownie podkreślił, że po likwidacji KWP w P., uległy likwidacji stanowiska służbowe w tej komendzie. Odnosząc się zaś do wyroku powołanego przez skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, że wspomniany wyrok, pomimo iż wskazuje na konieczność zastosowania w sprawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r., zamiast § 2 ust. 4, nie stwierdza nieważności decyzji, a orzeka jedynie o jej uchyleniu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi [...] M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja wynikała z błędnego rozkazu personalnego z dnia [...] marca 1999 r., którym mianowano go na stanowisko [...] KWP w R. z zachowaniem [...] grupy uposażenia zasadniczego. Ponadto w ocenie skarżącego, nie doszło do likwidacji jego stanowiska i od dnia 1 stycznia 1999 r. powinien otrzymywać grupę uposażenia właściwą dla zajmowanego wówczas stanowiska. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1387/05, uwzględnił skargę. W uzasadnieniu podał m.in., że: "Z powołanych przepisów nie wynika więc, że reorganizacja komend wojewódzkich administracji publicznej spowodowała likwidację stanowiska [...] w Komendzie Wojewódzkiej Policji, które skarżący zajmował do czasu włączenia Komendy Wojewódzkiej Policji w P. do struktury Komendy Wojewódzkiej Policji w R. Przyniosła ona jedynie zmianę zaszeregowania zajmowanego przez skarżącego stanowiska [...], opartego dotychczas na trzech kategoriach zaszeregowania stanowisk, a od 1 stycznia 1999 r. na dwóch kategoriach. W świetle przedstawionych przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną tych zmian nie można traktować jako likwidacji stanowiska [...] w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 września 2000 r. Zlikwidowano bowiem tylko jedną z kategorii zaszeregowania tego stanowiska. Dlatego też zmiana stanowiska skarżącego, dokonana decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., powinna uwzględnić wymagania wynikające z treści § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia. (...) Przedstawione kwestie uszły uwadze Komendanta Głównego Policji, który wychodząc z błędnego założenia o likwidacji stanowiska skarżącego, z którego zachowano prawo do zaszeregowania, nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w rozkazie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...], ani też w rozkazie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r., a tym samym nie dokonał oceny w zakresie, czy rozkazy te rażąco naruszają prawo i czy wniosek skarżącego o stwierdzenie ich nieważności może zasługiwać na uwzględnienie". W wyniku rozpatrzonej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalając skargę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu podano m.in., że: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, wychodząc z analizy art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym jednostki wymienione w ust. 1., w tym komendy wojewódzkie Policji, istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. w miastach, które z dniem 1 stycznia 1999 r. nie będą siedzibami województw, z tym dniem wchodzą w skład jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, doszedł do wniosku, że reforma nie pociągnęła za sobą takiego skutku. Reorganizacja komend, dokonana w związku z reformą nie spowodowała likwidacji stanowiska [...] w Komendzie Wojewódzkiej, a wobec tego należy uznać, że stanowisko, które zajmował M. C. przed reorganizacją pozostało w strukturze organizacyjnej komendy wojewódzkiej. Reorganizacja pociągnęła za sobą tylko zmianę zaszeregowania, które przed reorganizacją oparte było na trzech kategoriach, a po niej na dwóch. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że uszło to uwadze organu, który w postępowaniu nadzorczym nie dokonał oceny w zakresie czy rozkazy o stwierdzenie nieważności których wystąpił M. C. są dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i czy jego wniosek zasługuje w związku z tym na uwzględnienie, i w tym zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem. Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu powoduje jedynie to, że postępowanie nadzorcze zostanie przeprowadzone ponownie pod kątem zaistnienia bądź nie przesłanki rażącego naruszenia prawa". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 156 § 1 ust. 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...]. W obszernym uzasadnieniu – powołując się opisany już powyżej stan faktyczny – podał, iż: "Powyższe bezsprzecznie uzasadnia twierdzenie, że stanowisko [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. w [...] grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym [...], które zajmował skarżący, uległo likwidacji". Zaś zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji: "policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska". W dalszej części podał, iż: "Ponownie należy wskazać, że § 2 ust. 4 przywołanego rozporządzenia, który stanowił, że w razie, gdy stanowisko służbowe z którego zachowano prawo do zaszeregowania, uległo likwidacji przed dniem 30 czerwca 2000 roku, policjantowi od dnia 1 lipca 2000 roku przysługuje grupa uposażenia zasadniczego równorzędna do dotychczasowej, określona w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia". W tej sytuacji organ uznał, że nie zachodzą przesłanki mogące stanowić podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji. We wniosku z dnia [...] maja 2007 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, podnosząc, że organ nie uwzględnił wszystkich wskazań Sądu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu podał, że nie znaleziono przesłanek do jej wzruszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. C. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i powołał się na dotychczasowe zarzuty akcentując, że w dniu 1 stycznia 1999 r. zajmowane przez niego stanowisko nie uległo likwidacji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał m.in., że: "stanowisko [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. w [...] grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym [...], które zajmował skarżący, uległo likwidacji". W piśmie procesowym z dnia [...] października 2007 r. skarżący powtórzył swoje dotychczasowe zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że zasięgiem oddziaływania wyroku jest przyszłe postępowanie administracyjne i zasada związania organu wiąże się z pewnymi elementami uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Zatem organ jest zobowiązany podporządkować się konsekwentnie i w pełnym zakresie wskazówkom przekazanym przez Sąd. Zaś niepodporządkowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny wyrażonej przez Sąd w wyroku, narusza zasadę związania i oznacza, że podjęty akt jest wadliwy. To z kolei powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie natomiast, co już wyżej przedstawiono w stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1387/05, uwzględnił skargę. W uzasadnieniu podał m.in., że: "Z powołanych przepisów nie wynika więc, że reorganizacja komend wojewódzkich administracji publicznej spowodowała likwidację stanowiska [...] w Komendzie Wojewódzkiej Policji, które skarżący zajmował do czasu włączenia Komendy Wojewódzkiej Policji w P. do struktury Komendy Wojewódzkiej Policji w R. Przyniosła ona jedynie zmianę zaszeregowania zajmowanego przez skarżącego stanowiska [...], opartego dotychczas na trzech kategoriach zaszeregowania stanowisk, a od 1 stycznia 1999 r. na dwóch kategoriach. W świetle przedstawionych przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną tych zmian nie można traktować jako likwidacji stanowiska [...] w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 września 2000 r. Zlikwidowano bowiem tylko jedną z kategorii zaszeregowania tego stanowiska. Dlatego też zmiana stanowiska skarżącego, dokonana decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., powinna uwzględnić wymagania wynikające z treści § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia. (...) Przedstawione kwestie uszły uwadze Komendanta Głównego Policji, który wychodząc z błędnego założenia o likwidacji stanowiska skarżącego, z którego zachowano prawo do zaszeregowania, nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w rozkazie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. nr [...], ani też w rozkazie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r., a tym samym nie dokonał oceny w zakresie, czy rozkazy te rażąco naruszają prawo i czy wniosek skarżącego o stwierdzenie ich nieważności może zasługiwać na uwzględnienie". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalając skargę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu podano m.in., że: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, wychodząc z analizy art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym jednostki wymienione w ust. 1., w tym komendy wojewódzkie Policji, istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. w miastach, które z dniem 1 stycznia 1999 r. nie będą siedzibami województw, z tym dniem wchodzą w skład jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, doszedł do wniosku, że reforma nie pociągnęła za sobą takiego skutku. Reorganizacja komend, dokonana w związku z reformą nie spowodowała likwidacji stanowiska [...] w Komendzie Wojewódzkiej, a wobec tego należy uznać, że stanowisko, które zajmował M. C. przed reorganizacją pozostało w strukturze organizacyjnej komendy wojewódzkiej. Reorganizacja pociągnęła za sobą tylko zmianę zaszeregowania, które przed reorganizacją oparte było na trzech kategoriach, a po niej na dwóch. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że uszło to uwadze organu, który w postępowaniu nadzorczym nie dokonał oceny w zakresie czy rozkazy o stwierdzenie nieważności których wystąpił M. C. są dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i czy jego wniosek zasługuje w związku z tym na uwzględnienie, i w tym zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem. Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu powoduje jedynie to, że postępowanie nadzorcze zostanie przeprowadzone ponownie pod kątem zaistnienia bądź nie przesłanki rażącego naruszenia prawa". Tymczasem wbrew stanowisku Sądów, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...], a uzasadniając swoje stanowisko podał m.in., że: " Powyższe bezsprzecznie uzasadnia twierdzenie, że stanowisko [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. w [...] grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym [...], które zajmował skarżący, uległo likwidacji". Zaś zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji: "policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska". "(...) Ponownie należy wskazać, że § 2 ust. 4 przywołanego rozporządzenia, który stanowił, że w razie, gdy stanowisko służbowe z którego zachowano prawo do zaszeregowania, uległo likwidacji przed dniem 30 czerwca 2000 roku, policjantowi od dnia 1 lipca 2000 roku przysługuje grupa uposażenia zasadniczego równorzędna do dotychczasowej, określona w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia". W tej sytuacji organ uznał, iż nie zachodzą przesłanki mogące stanowić podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji. Podobne stanowisko zajął w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] i w odpowiedzi na skargę stwierdzając: "stanowisko [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. w [...] grupie uposażenia zasadniczego ze stopniem etatowym [...], które zajmował skarżący, uległo likwidacji". Reasumując, organ w żadnym stopniu nie zastosował się do wskazań Sądów, a przede wszystkim do fundamentalnej dla sprawy kwestii. Mianowicie, że zajmowane przez skarżącego stanowisko nie uległo likwidacji. Tym bardziej jest to niezrozumiałe, że przecież Komendant Wojewódzki Policji w R. mianując skarżącego na nisze stanowisko służbowe rozkazem personalnym z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], nie wskazał na przesłankę likwidacji stanowiska, lecz na zmiany organizacyjne. W tej sytuacji organ jest zobowiązany ponownie zbadać niniejszą sprawę pod kątem zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] przy założeniu, że stanowisko skarżącego nie uległo likwidacji i że w sprawie miał zastosowanie przepis § 3, a nie § 4 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. Nr 83, poz. 945). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.