II SA/Wa 1387/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2018 r. [...] M. B. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] lutego 2001 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2001 r. Jednocześnie powyższym rozkazem zaliczono wymienionemu wysługę lat w Wojsku Polskim - 11 (jedenaście) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, inne okresy - 4 (cztery) miesiące i 8 (osiem) dni. Łącznie - t (jeden) rok, 4 (cztery) miesiące i 2 (dwa) dni. Następnie, w związku z wnioskiem wymienionego z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie wliczenia do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym, rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., doręczonym policjantowi w dniu [...] kwietnia 2004 r. zaliczono [...] M.B. wysługę lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] lutego 2001 r. w Policji - 1 (jeden) dzień, w Wojsku Polskim - 11 (jedenaście) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, w gospodarstwie rolnym - 3 (trzy) lata, 5 (pięć) miesięcy, 25 (dwadzieścia pięć) dni i inne okresy - 6 (sześć) miesięcy, łącznie - 4 (cztery) lata, 11 (jedenaście) miesięcy, 20 (dwadzieścia) dni oraz ustalono prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 4%. Ponieważ wymienionym rozkazem personalnym nr [...] wadliwie zaliczono [...] M. B. do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w wymiarze wyższym niż wynikający z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wymienionego, tj. w wymiarze sześciu miesięcy, Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o weryfikację decyzji administracyjnej - rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. dotyczącego ustalenia [...] M. B. - procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Komendant [...] Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...]kwietnia 2004 r., o czym poinformował pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komendant [...] Policji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kpa stwierdził z urzędu nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało doręczono stronie w dniu 16 maja 2014 r. Strona wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi [...]. M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1614/14 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz utrzymaną mą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r, oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku m. in. podzielił pogląd organów Policji o nieprawidłowym zaliczeniu skarżącemu do wysługi lat okresu w którym nie pobierał zasiłku jako osoba bezrobotna. Stwierdził przy tym, że powołane w decyzji przepisy w sposób jednoznaczny regulowały tę kwestie i stosownie do tych regulacji prawnych nie było możliwe zaliczenie okresu, w którym nie był pobierany zasiłek dla bezrobotnych do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta. Zobowiązał jednocześnie organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie zaliczenia do wysługi lat okresu ponad 4 miesiące i 8 dni rejestracji w charakterze bezrobotnego i pobierania zasiłku z tego tytułu do oceny wpływu nieprawidłowo ustalonego okresu na określenie procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz ustalenia, czy takie zaliczenie do wysługi lat może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Ponadto zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia przy rozpoznaniu sprawy treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz, U. po z. 702), w kontekście czasu jaki upłynął od wydania decyzji stanowiącej przedmiot postępowania nadzorczego. Niezależnie od powyższych wytycznych Sąd przesądził, iż kwestionowany rozkaz personalny z 2004 r. nie jest w całości obarczony wadą nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2561/15, umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie ustalenia [...] M. B. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Komendant [...] Policji powołując się na art 158 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art, 157 § 1 i 2 Kpa stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. został wydany z naruszeniem prawa. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą [...] zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Główny Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2017 r. W tym stanie sprawy Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. ponownie stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowym rozkazie dokonano wyliczenia na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta, w tym zaświadczenia z Rejonowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2001 r., w którym wskazano, iż wymieniony pobierał zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia [...] października 2000 r. do dnia [...] kwietnia 2001 r. Bezsporne przy tym jest, że wymieniony z dniem [...] lutego 2001 r. został przyjęty do służby w Policji, zatem do wysługi zaliczono mu dwa nakładające się na siebie okresy składowe: służbę w Policji od dnia [...] lutego 2001 r. oraz okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2001 r. Powyższe oznacza, że zaliczenie dokonane w rozkazie personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów § 4 ust. 1 pkt 5 oraz ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., które nie przewidywały ani obecnie nie przewidują zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego dwóch pokrywających się okresów wliczanych do wysługi lat. Pełnomocnik strony w dniu [...] marca 2018 r. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji oraz zarzuciła jej: 1. błędną interpretację art 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uznanie, że decyzja ostateczna - rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 2. niezastosowanie art. 156 § 2 Kpa, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia łub ogłoszenia upłynęło dziesięć łat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; 3. błędną interpretację § 4 ust. 1 pkt 4 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Komendant [...] Policji przesłał odwołanie pełnomocnika strony Komendantowi Głównemu Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236, z późn. zm.), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r. poz. 900); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy łub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W przedmiotowej sprawie nie budzi według organu wątpliwości, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2004 r., w sprawie ustalenia [...] M. B. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony zawartemu w odwołaniu - został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Zaistniała zatem przesłanka stwierdzenia nieważności wymienionego rozkazu personalnego określona wart. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Z zaświadczenia z Rejonowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2001 r., znajdującego się na karcie 30 w I części akt osobowych strony wynika, iż wymieniony pobierał zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia [...] października 2000 r. do dnia [...] kwietnia 2001 r. Bezsporne przy tym jest, że wymieniony z dniem [...] lutego 2001 r. został przyjęty do służby w Policji, zatem do wysługi zaliczono mu dwa nakładające się na siebie okresy składowe: służbę w Policji od dnia [...] lutego 2001 r. oraz okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2001 r. do dnia [...] kwietnia 2001 r. Powyższe oznacza, że zaliczenie dokonane w rozkazie personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawą tj. przepisów § 4 ust, 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., które nie przewidywały ani obecnie nie przewidują zaliczenia do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego dwóch pokrywających się okresów wliczanych do wysługi łat Zaliczenie to w konsekwencji skutkowało przedwczesnym nabywaniem przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego w określonym wymiarze procentowym (wyższym w każdym roku służby), a tym samym otrzymywaniem uposażenia zasadniczego w zawyżonej wysokości. Odnosząc się (w kontekście argumentów zawartych w odwołaniu) do kwestii możliwości stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2004 r. zauważono, że w przypadku wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa (rażącego naruszenia prawa), ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności związanej z upływem czasu. Wprawdzie przywołanym wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 46/13) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 Kpa w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawą gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa łub ekspektatywy, jest niezgodny z art 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednakże ze względu na zakresowy charakter tego wyroku, dotyczącego pominięcia prawodawczego, należy mieć na względzie, że nie derogował on owego przepisu z systemu prawnego, ani nie nadawał mu odmiennej od dotychczasowej treści normatywnej. Konieczne jest w tym względzie dopiero, jak stwierdził sam Trybunał, dokonanie przez ustawodawcę stosowanych zmian w prawie. Stąd organ administracji publicznej zgodnie z ustanowioną w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa zasadą legalizmu zobligowany jest do stosowania się do treści normatywnej art. 156 § 2 Kpa, wynikającej wprost z aktualnego brzmienia tego przepisu. Określanie natomiast przez organ terminu, po którego upływie byłaby wyłączona możliwość stwierdzania nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w drodze wykładni art, 156 § 2 w związku z art, 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa jest niedopuszczalne. Przyjęcie odmiennego zapatrywania na konsekwencje wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie dość, że prowadziłoby do wykreowania przez organ administracji publicznej nieprzewidzianej obowiązującym brzmieniem przepisu art. 156 § 2 Kpa negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa, ale również arbitralnego ustalania przez organ jej normatywnej treści. W konsekwencji powyższego stwierdzono, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Treść, rozstrzygnięcia omawianej decyzji jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Niewątpliwym jest również, że w wyniku mającego miejsce naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jednocześnie wyjaśniono, że kwestie dotyczące zaliczenia w przedmiotowym rozkazie personalnym do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym nie były rozstrzygane w niniejszym postępowaniu, a zatem nie jest celowym odnoszenie się do nich. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł M. B. zarzucając jej naruszenie : 1. art. 145 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją mimo braku przesłanek, 2. art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pominięcie części materiału dowodowego oraz braku wszechstronnej analizy dowodów zebranych w sprawie, 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 4. błędną interpretację art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, poprzez uznanie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, 5. niezastosowanie art. 156 5 2 k.p.a. zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w 51 pkt 1, 3, 4, 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, 6. art. 113 k.p.a. poprzez brak zastosowania i sprostowania oczywistej omyłki w drodze postanowienia, 7. § 4 ust. 1 pkt 4 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów i uznanie, iż terminem nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego jest data złożenia dokumentów , a nie data przyjęcia do służby, 8. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. dotyczący zaliczenia wysługi lat oraz ustalenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie gdzie zapadł wyrok sygn. akt II SA/Wa 1614/14. W związku z powyższym wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty i podniosła, ze sporny okres niewłaściwie zaliczony do wysługi lat, faktycznie nie wpływa na zmianę ustalonej przez organ wysokości wzrostu uposażenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz.2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż narusza ona prawo. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1614/14 uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 p.p.s.a. organ któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W w/w rozstrzygnięciu Sąd administracyjny przesądził zaś, iż kwestionowany w trybie nieważnościowym rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] kwietnia 2004 r. nie jest w całości obarczony wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd administracyjny nakazał też organowi poczynienie ustaleń co do tego, jaki wpływ na określenie procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, miało nieprawidłowe określenie okresu rejestracji strony w charakterze bezrobotnego i pobierania zasiłku. Analiza niniejszej sprawy, a w szczególności uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do konkluzji, iż organ ponownie rozpoznając sprawę nie zrealizował w/w wytycznych zawartych w wyroku z 25 maja 2015 r. Pomimo bowiem przesądzenia przez Sąd administracyjny tego, że kwestionowany w trybie nieważnościowym rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] kwietnia 2004 r. nie jest w całości obarczony wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - decyzją utrzymaną w mocy skarżoną decyzją, stwierdzono w całości nieważność owego rozkazu. Powyższe oznacza zaś, że organy wyszły poza zakres związania prawomocnym wyrokiem Sądu. Organy obydwu instancji nie pochyliły się również nad zasygnalizowanym przez Sąd, problemem istnienia ewentualnego wpływu na określenie procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, faktu nieprawidłowego określenia okresu rejestracji strony w charakterze bezrobotnego i pobierania zasiłku. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie ma zaś kluczowe znaczenie dla niniejszego postępowania, biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). W związku z powyższym, uznając że skarżone decyzje naruszają prawo, bowiem organy obydwu instancji nie uwzględniły argumentów zawartych w uzasadnieniu wyroku uchylającego poprzednie rozstrzygnięcia, jak też nie poczyniły ustaleń do których zostały zobowiązane w/w wyrokiem, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do tego, aby zastosować się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1614/14 uchylającym zapadłe w sprawie wcześniejsze rozstrzygnięcia.