II SA/Wa 1388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustania prawa do emerytury policyjnej i wstrzymania jej wypłaty postanawia odrzucić skargę. T. M. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Decyzją tą organ stwierdził ustanie z dniem [...] września 2009 r. prawa do emerytury policyjnej i postanowił o wstrzymaniu jej wypłaty od dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując, że narusza ona w sposób rażący przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dacie jej wydania, bowiem we wskazanym okresie była ona niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały. Jednocześnie – odnosząc się do zagadnienia dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 3/10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że niniejsza sprawa należy do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w której właściwy jest sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji, w stosunku do funkcjonariuszy m.in. Policji, organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 4). Natomiast stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, prawo do świadczeń ustaje w razie skazania funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury lub renty, prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy, tj. wtedy, gdy nastąpi skazanie emeryta albo rencisty prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione przed zwolnieniem ze służby, co powoduje utratę prawa do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy. Ustawodawca wskazał jednocześnie, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 11 tej ustawy). Z powołanych przepisów wynika, że w sprawach zaopatrzenia emerytalnego, a do takich należy niniejsza sprawa, odwołanie rozpatrywane jest przez sąd powszechny. Ustawodawca przyjął bowiem, że w tego rodzaju sprawach zainteresowanemu przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, o czym strona została prawidłowo pouczona przez organ emerytalny w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie zwykłym, natomiast uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 2/10, opubl. LEX nr 565768, odnosi się do odwołania od decyzji wojskowego organu emerytalnego wydanej w trybie nadzwyczajnym, z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, i nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.