II SA/Wa 1388/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu stypendium postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W. S. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu stypendium, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] maja 2014 r. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1943/13 oddalającego skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia ww. z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej III roku. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżąca wskazała, że rozpoznanie powyższej skargi kasacyjnej determinuje zasadność dalszego postępowania w niniejszej sprawie, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej przywróci jej status aplikanta. Skarżąca wskazała również, że wykonanie decyzji w przedmiocie zwrotu stypendium w kwocie 18 113,13 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, w tym wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Podała, że nie posiada zaoszczędzonych pieniędzy ze stypendium, gdyż przeznaczyła je m. in. na opłatę noclegów w Domu Aplikanta Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, posiłków, dojazdów z miejsca zamieszkania do [...], materiałów edukacyjnych, codziennych dojazdów do sądów i prokuratur, w których odbywała praktyki oraz na spłatę kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe przed rozpoczęciem aplikacji. Ponadto wskazała, że musiała rozwiązać stosunek umowy o pracę. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że wniosek skarżącej jest bezprzedmiotowy. W. S. składając bowiem wniosek o przyjęcie na aplikację ogólną, a następnie specjalistyczną, jak również podejmując zatrudnienie w okresie odbywania aplikacji, wbrew zakazowi wynikającemu z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.) miała pełną świadomość spoczywających na niej obowiązków, a także konsekwencji grożących za ich naruszenie. Zarządzeniem z 18 września 2014 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania wniosku o wstrzymanie poprzez wskazanie, której decyzji wstrzymania żąda, w szczególności poprzez podanie czy wniosek o wstrzymanie obejmuje również wstrzymanie decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2014 r. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z [...] maja 2014 r. i decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] czerwca 2014 r. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1943/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. W. S., w uzasadnieniu wniosku wskazała, że wyegzekwowanie kwoty 18 113,13 zł oznacza dla niej negatywne skutki finansowe, grożące nawet wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Podkreśliła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż nie posiada żadnych oszczędności, a ciążą na niej zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów. W ocenie Sądu, skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania. Nie ulega wątpliwości, że 18.113,80 zł to znaczna kwota pieniędzy. Biorąc pod uwagę argumentację skarżącej, iż nie posiada zaoszczędzonych pieniędzy ze stypendium, gdyż przeznaczyła je na wydatki związana z odbywaniem przedmiotowej aplikacji, jak również okoliczność, iż w związku z odbywaniem aplikacji musiała rozwiązać stosunek umowy o pracę, nie budzi wątpliwości, że zwrot takiej kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącej. Okoliczność ta wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jako jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy zauważyć, odnosząc się do twierdzenia organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada legalności zaskarżonego aktu. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 P.p.s.a. w kontekście podniesionej przez skarżącą argumentacji i okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zasadne jest zastosowanie ochrony tymczasowej - wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.