II SA/Wa 139/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. B. W. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej "organ") nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy/dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. W pouczeniu powyższej decyzji zawarta została informacja, iż na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), od wydanej przez organ decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania do Komendanta [...] Policji za pośrednictwem organu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji. Wraz z ww. skargą w piśmie z [...] września 2024 r. skarżąca skierowała do Sądu również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 01 kwietnia 2025 r. odrzucono wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na jego niedopuszczalność z mocy ustawy, albowiem skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do podjęcia czynności, do dokonania której nie była uprawniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w art. 52 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, ze zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie. Z powyższego zatem wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ odwoławczy po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. Dlatego też wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja organu zawierała także prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania do organu odwoławczego tj. do Komendanta [...] Policji. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.