II SA/Wa 1390/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Adam Lipiński, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r.,poz. 267 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1, ust 2 pkt 6, ust 3 pkt 5 i ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 12. ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Z. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wydającej pozwolenie na 20 egzemplarzy broni palnej w celu kolekcjonerskim (z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że P. Z. wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie mu pozwolenia na 20 egzemplarzy broni w celach kolekcjonerskich. Wskazał, iż po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie broni, a ważną przyczyną jej posiadania jest udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim, tj. Stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim i kolekcjonerskim "[...]". Zaznaczył, iż jako funkcjonariusz Policji odbył szkolenie z budowy i zasad działania broni będącej na wyposażeniu Policji, wobec czego na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji jest zwolniony z egzaminu z przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią. Do wniosku wymieniony dołączył zaświadczenie o członkostwie w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim i kolekcjonerskim "[...]" w B., kopię zaświadczenia o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego i regulamin jego działalności oraz zaświadczenie o pełnieniu przez niego służby stałej w Wydziale w C. Zarządu w L. Centralnego Biura Śledczego Policji i przydzieleniu mu broni służbowej. Z zaświadczenia tego wynika również, iż wymieniony odbył kurs specjalistyczny dla instruktorów strzelań policyjnych, przeszedł szkolenie z zakresu obsługi i użycia broni maszynowej i gładkolufowej, a także posiada ważne okresowe badania lekarskie do kwietnia 2016 r. i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wydał P. Z. pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich (z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej) w ilości 20 egzemplarzy. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie zarzucając jej obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 61 § 1 kpa przez orzeczenie w sprawie niezgodnie z zakresem jego wniosku, polegające na wydaniu mu pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, z wyłączeniem broni szczególnie niebezpiecznej, podczas gdy jego wniosek obejmował wydanie pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, to jest na broń, o której mowa w art. 10 ust. 4 pkt 7 ustawy o broni i amunicji. Po analizie sprawy i zarzutów odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do celów kolekcjonerskich za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim. Przepis art. 12 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. W myśl zaś przepisu art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy, może być wydane wyłącznie przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony, a także przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony. Definicję broni samoczynnej zawiera natomiast § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1140). Zgodnie z tą definicją, bronią samoczynną jest broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju (na podstawie § 2 rozporządzenia została ona zaliczona do kategorii A broni palnej). Jednocześnie Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. ULE L. 1991.256.51 ze zm.) została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A. Realizacją przedmiotowego zobowiązania z pewnością jest treść art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza generalny i niebudzący wątpliwości zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym również kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość. Ponadto w art. 6 Dyrektywy wskazano, iż w szczególnych przypadkach właściwe władze mogą wydać pozwolenie na broń i amunicję, gdy nie jest to sprzeczne z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie ulega wątpliwości, że w ramach pozwolenia na broń kolekcjonerską broni samoczynnej zdolnej do rażenia celów na odległość nie mogą posiadać osoby fizyczne, w tym również kolekcjonerzy broni. Zatem pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich uprawnia wyłącznie do posiadania broni i amunicji do niej: palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, miotaczy gazu obezwładniającego, pistoletów sygnałowych, strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, gładkolufowej, broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego), a także innej broni palnej konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji. 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 10 ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. cie w zw. z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o bronili amunicji poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na mylnym zrozumieniu treści normy prawnej, prowadzącym do konstatacji, że pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich nie uprawnia do posiadania samoczynnej broni palnej w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, bowiem możliwość posiadania takiej broni w jakimkolwiek celu przez osoby fizyczne jest wyłączona, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonych norm taką możliwość - w zakresie pozwolenia na broń w celach kolekcjonerskich - dopuszcza, skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 10 ust. 5 pkt 1 u.o.b.i.a. przez jego zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że broń, o której mowa w art. 10 ust. 4 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e u.o.b.i.a., jest bronią, uprawnienie do posiadania której jest wyłączone, podczas gdy w zakresie pozwolenia na broń w celach kolekcjonerskich, wyłączenie to doznaje wyjątku w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm. 3. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 § 1 kpa, przez utrzymanie w mocy wydanej niezgodnie z zakresem wniosku strony, decyzji organu pierwszej instancji, wyłączającej uprawnienie do posiadania w celach kolekcjonerskich samoczynnej broni palnej w postaci pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm, podczas gdy wniosek obejmował wydanie pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, to jest na broń, o której mowa w art. 10 ust. 4 pkt 7 u.o.b.i.a. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą matarialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 10 ust.1, ust 2 pkt 6 ust 3 pkt 5, ust 4 i art. 12 ust 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do celów kolekcjonerskich za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim. Przepis art. 12 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. W myśl zaś przepisu art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art 29 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o której mowa w art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy, może być wydane wyłącznie przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony, a także przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony. Definicję broni samoczynnej zawiera natomiast § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1140). Zgodnie z tą definicją, bronią samoczynną jest broń palna przeładowująca się automatycznie po każdym oddanym strzale i przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju (na podstawie § 2 rozporządzenia została ona zaliczona do kategorii A broni palnej). Jednocześnie Rzeczpospolita Polska na podstawie art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U.E L. 1991.256.51 ze zm.) została zobligowana do podjęcia wszelkich czynności w celu zakazania nabywania i posiadania broni palnej i amunicji sklasyfikowanej w kategorii A Realizacją przedmiotowego zobowiązania z pewnością jest treść art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który wprowadza zakaz wydawania osobom fizycznym, w tym również kolekcjonerom, pozwolenia na broń samoczynną zdolną do rażenia celów na odległość. Ponadto w art. 6 Dyrektywy wskazano, iż w szczególnych przypadkach właściwe władze mogą wydać pozwolenie na broń i amunicję, gdy nie jest to sprzeczne z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Tym samym zgodzić się należy z organem, iż zgodnie z art. 10 ust 11 pozwolenie na broń wydane w celach kolekcjonerskich uprawnia do posiadania broni i amunicji do niej: palnej bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm, przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA, miotaczy gazu obezwładniającego, pistoletów sygnałowych, strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, broni palnej bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm, gładkolufowej, broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego - dymnego, a także innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej. Jednocześnie jak wynika z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodzić się należy z organem iż wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji winna zmierzać w kierunku zawężającym zamiast rozszerzającym. Celem ustawodawcy nie było bowiem otwarcie dla osób fizycznych, w tym kolekcjonerów, dostępu do broni szczególnie niebezpiecznej. Tym samym należy przyjąć, że broń niebezpieczna bez względu na kaliber nie może być wydawana, z tym że ograniczenie to nie dotyczy przedsiębiorców i jednostek organizacyjnych, którzy na podstawie odrębnych przepisów po wołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorców którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji; - oraz organizatorów kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.