II SA/Wa 1390/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji. J. C. w skardze na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, podnosząc, że kontynuowanie postępowania administracyjnego wobec niezakończenia postępowania karnego stwarza zagrożenie wydania negatywnego dla skarżącego orzeczenia, a to będzie się wiązało z wieloma formalnościami i dodatkowymi kosztami oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci obowiązku sprzedaży posiadanej broni palnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Odnosi się to do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 powołanej ustawy objęte będą akty /postanowienia/ wydane w pierwszej instancji oraz akty /postanowienia/ w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H.Beck 2011,s. 340). Należy jednocześnie wskazać, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można mówić o wykonaniu decyzji, czy postanowienia, jeżeli nie mają one przedmiotu wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1138/13). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie skarżący uczynił postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o podjęciu zawieszonego postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnego obowiązku, który mógłby podlegać wykonania. Dotyczy ono bowiem podjęcia zawieszonego postępowania, tj. uruchamia, (kontynuuje) proces, który będzie się toczyć na podstawie innego aktu prawnego – kreującego prawa i obowiązki skarżącego na gruncie prawa materialnego. Wobec tego postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie może wywołać skutków w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podnieść trzeba, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.