II SA/Wa 1394/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz strony skarżącej Instytutu [...] z siedzibą w [...] kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.), utrzymał w mocy wcześniej wydaną decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w przedmiocie przyznania Instytutowi [...] kategorii naukowej B. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 i z 2013 r. poz. 191), jednostka naukowa Instytut [...] (dalej powołana jako Jednostka) wystąpiła z wnioskiem do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o przyznanie kategorii naukowej i przekazała w dniu [...] kwietnia 2013 r., w systemie teleinformatycznym POL-on, wypełnioną ankietę jednostki naukowej. W toku postępowania organ pierwszej instancji wskazał, że w myśl przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 pow. ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzana przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych (dalej powołany jako Komitet), który w myśl art. 35 pkt 1 ustawy jest organem opiniodawczo-doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Stosownie do treści art. 42 ust. 1 i 3 ustawy kategoria naukowa (A+ poziom wiodący, A poziom bardzo dobry, B poziom zadowalający z rekomendacją wzmocnienia działalności naukowej, badawczo-rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki, C poziom niezadowalający), jest przyznawana w wyniku kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej, przeprowadzanej na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju. Stosownie do art. 42 ust. 5 ustawy, podstawowymi kryteriami oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostki naukowej jest ocena: 1) poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych; 2) efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych, w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju, a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych. Minister wskazał, że na podstawie § 7 rozporządzenia kompleksową ocenę jednostek naukowych przeprowadzono w grupach nauk, o których mowa w art. 39 ust. 2-5 ustawy, obejmujących obszary wiedzy określone w przepisach, wydanych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.): 1) w grupie nauk humanistycznych i społecznych - obszar nauk humanistycznych i obszar nauk społecznych; 2) w grupie nauk ścisłych i inżynierskich - obszar nauk ścisłych i obszar nauk technicznych oraz dyscyplinę artystyczną sztuki projektowe; 3) w grupie nauk o życiu - obszar nauk przyrodniczych, obszar nauk rolniczych, leśnych i weterynaryjnych, obszar nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz nauk o kulturze fizycznej; 4) w grupie nauk o sztuce i twórczości artystycznej - obszar sztuki oraz dyscyplinę naukową nauki o sztuce. Szczegółowe parametry oceny jednostek naukowych z uwzględnieniem ww. grup nauk oraz rodzajów jednostek naukowych i ich wielkości, sposób przeprowadzania kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych oraz sposób dokumentowania wyników oceny zostały określone w rozporządzeniu. Kompleksową ocenę Jednostki, na podstawie informacji przedstawionych w ankiecie jednostki naukowej, przeprowadził Zespół Ewaluacji NZ-4, złożony z ekspertów właściwych dla grupy nauk o życiu, (powołany dalej jako Zespół), powołany przez Przewodniczącego Komitetu, na podstawie art. 43 ustawy. Ocena Jednostki została przeprowadzona w grupie wspólnej oceny GWO NZ3M, (powołana dalej jako GWO NZ3M), do której jednostka została przyporządkowana przez Komitet, zgodnie z § 16 rozporządzenia. Składy poszczególnych GWO zostały ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra. Zgodnie z § 6 rozporządzenia przy kompleksowej ocenie Jednostki stosowano następujące kryteria: 1) osiągnięcia naukowe i twórcze; 2) potencjał naukowy; 3) materialne efekty działalności naukowej; 4) pozostałe efekty działalności naukowej. Zgodnie z § 18 ust 1 rozporządzenia Zespół przyznał jednostce naukowej odrębną ocenę wg każdego z ww. kryteriów kompleksowej oceny: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI= 63,61 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII= 274,00 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" – ocena OII = 7,33 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 97,50 pkt. Wyniki oceny Zespół przedstawił w karcie kompleksowej oceny jednostki naukowej dla grupy nauk o życiu, sporządzonej zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 6 do rozporządzenia. Przy ocenie jednostki w ramach kryterium "Osiągnięcia naukowe i twórcze" Zespół uwzględnił najwyżej punktowane osiągnięcia, określone w § 8 ust. 1 i 5 rozporządzenia, przedstawione przez Jednostkę, w złożonej ankiecie jednostki naukowej. Dokonując oceny Zespół uwzględnił przepisy § 15 ust. 1, 3-10 rozporządzenia. Wynik oceny według kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" i wynik oceny według kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" są ilorazem sumarycznej liczby punktów przyznanych Jednostce w ramach danego kryterium i liczby N, przy czym wartości liczby N = 43,94 i liczby N0 = 1, zgodnie z definicjami zawartymi w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia, ustalono na podstawie informacji przedstawionych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej, gdzie: - N jest średnią arytmetyczną, z okresu objętego ankietą, liczby pracowników zatrudnionych w jednostce naukowej w poszczególnych latach przy realizacji badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach stosunku pracy, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, w odniesieniu do całorocznego okresu zatrudnienia, ustaloną na podstawie corocznie składanych oświadczeń do celów ubiegania się o przyznanie środków finansowych na działalność statutową; - No jest liczbą pracowników, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, uwzględnianych przy określaniu liczby N, którzy byli zatrudnieni w Jednostce przez cały okres podlegający kompleksowej ocenie i nie byli autorami lub współautorami osiągnięć naukowych lub twórczych, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Liczba N0 nie obejmuje pracowników inżynieryjno-technicznych. Na podstawie wyników oceny przeprowadzonej przez Zespół, Komisja do Spraw Grupy Nauk o Życiu, (dalej powołana jako Komisja), zgodnie z § 18 ust 4 rozporządzenia ustaliła ostateczną ocenę Jednostki w ramach GWO NZ3M przy zastosowaniu metody porównań parami, wykorzystującej ważoną relację przewyższania, według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Możliwość zaliczenia Jednostki do jednej z kategorii naukowych Komisja ustaliła uwzględniając jednostkę referencyjną dla kategorii A i jednostkę referencyjną dla kategorii B. Jednostka referencyjna jest to modelowa jednostka naukowa, scharakteryzowana przez wartości ocen ustalone dla każdego z kryteriów kompleksowej oceny, o których mowa w § 6 rozporządzenia. Wartości ocen jednostek referencyjnych, zgodnie z § 17 rozporządzenia zostały ustalone przez Komitet i zatwierdzone przez Ministra w dniu 9 września 2013 r. Dla każdej GWO zostały ustalone dwie jednostki referencyjne: jednostka referencyjna dla kategorii naukowej A i jednostka referencyjna dla kategorii naukowej B. Jednostki referencyjne dla GWO NZ3M charakteryzują się następującymi wartościami ocen: 1. Jednostka referencyjna dla kategorii A: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI= 57,46 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = 449,15 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII= 15,30 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 65,00 pkt; 2. Jednostka referencyjna dla kategorii B: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI= 31,15 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII= 241,85 pkt, 3) kryterium HI "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII= 8,23 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 35,00 pkt. Zgodnie z ust. 2 załącznika nr 8 "Algorytm obliczania ostatecznej oceny jednostki naukowej w ramach GWO metodą porównań parami, wykorzystującą ważoną relację przewyższania" do rozporządzenia, Jednostka została porównana w zakresie ocen uzyskanych wg poszczególnych kryteriów ze wszystkimi pozostałymi jednostkami naukowymi w GWO NZ3M oraz z jednostkami referencyjnymi dla tej GWO. Porównanie jednostek zostało przeprowadzone parami, odrębnie dla każdego z czterech kryteriów oceny, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 3-4 załącznika nr 8 do rozporządzenia. W wyniku porównania, na podstawie zależności określonej w ust. 5 załącznika nr 8 do rozporządzenia, ustalona została ostateczna ocena Jednostki o wartości 20,96 pkt. Na podstawie tej samej zależności, ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości 24,28 pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości - 53,85 pkt. W związku z powyższym ostateczna ocena Jednostki jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale wyższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii B. W związku z powyższym Komisja w dniu [...] września 2013 r. podjęła uchwałę, w której zaproponowała przyznanie Jednostce kategorii naukowej B. W dniu [...] września 2013 r. Komisja przekazała uchwałę Przewodniczącemu Komitetu, który na podstawie art. 45 ustawy w dniu 19 września 2013 r. wystąpił do Ministra z wnioskiem o przyznanie Jednostce kategorii naukowej B. Mając na uwadze powyższe, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 42 ust. 3 w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz art. 104 k.p.a., przyznał wnioskodawcy - Instytutowi [...] kategorię naukową B, na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych, przeprowadzonej w najbliższym terminie określonym przez Ministra, na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i ogłoszonym w formie komunikatu, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Jednostka, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy, wystąpiła do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej powyższą decyzją. Jednostka wskazała na błędną ocenę Komitetu w zakresie osiągnięć przedstawionych w ankiecie, tym samym zakwestionowała zasadność przyznania Jednostce kategorii naukowej B, wprowadzając w złożonym odwołaniu, odpowiednie adnotacje za pomocą systemu: 15 osiągnięć w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", 5 osiągnięć w ramach kryterium II "Potencjał Naukowy". Wniosek został przez Jednostkę wprowadzony do systemu. W dniu [...] grudnia 2013 r. wniosek został przekazany w systemie Komitetowi, celem uzyskania opinii, o której mowa w art. 47 ust. 3 ustawy. Komitet dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odniósł się również do zarzutów wprowadzonych przez Jednostkę w systemie, umieszczając także w systemie treść swojego stanowiska wobec tych zarzutów w stosownych polach. W ramach opiniowania wniosku Jednostki, Komitet dokonał weryfikacji zdefiniowanych wyżej wartości liczb N i N0 ustalonych na podstawie danych przekazanych przez Jednostkę w ust. 2 ankiety jednostki naukowej i stwierdził, że wynoszą one odpowiednio N - 43,94 i N0 - 1,00. Jednostka zakwestionowała we wniosku oceny osiągnięć przedstawionych w ankiecie wprowadzając odpowiednie adnotacje w systemie: - 15 w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", - 5 w ramach kryterium II "Potencjał naukowy", - 0 w ramach kryterium III "Efekty materialne działalności naukowej". Komitet dokonał sprawdzenia prawidłowości uwzględnienia w ocenie według kryterium osiągnięć naukowych zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej. Zgodnie z § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia, ważona liczba publikacji oraz liczba pozostałych osiągnięć naukowych i twórczych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie według kryterium I, łącznie nie mogą być większe niż 3N - 2N0. Definicje liczb N i N0 zawarte w przywołanych przepisach podano wyżej. Ustalenie osiągnięć, które mogą być włączone do oceny według kryterium I, wymaga także uwzględnienia przepisów § 15 ust. 4-10 rozporządzenia oraz regulacji umieszczonych w przypisach końcowych do załączników 4-7 do rozporządzenia zawierających szereg ograniczeń odnośnie liczby i rodzaju osiągnięć kwalifikowanych do oceny. Dodatkowym, nadrzędnym priorytetem uwzględnianym przy zastosowaniu wszystkich powyższych ograniczeń jest maksymalizacja wyniku punktowego oceny w ramach kryterium I poprzez kwalifikowanie osiągnięć najwyżej punktowanych spośród zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej oraz pełne wykorzystanie liczby 3N - 2N0 jako ważonej liczby publikacji. Komitet nie uwzględnił zastrzeżeń do oceny 11 osiągnięć w ramach tego kryterium. Komitet uznał za zasadne zarzuty zgłoszone we wniosku odnośnie pominięcia w ustalaniu oceny 4 osiągnięć. Uwzględnienie tych zarzutów pociągało za sobą konieczność ponownego ustalenia osiągnięć, które mogą być włączone do oceny zgodnie z przytoczonymi wyżej zasadami wynikającymi z przepisów rozporządzenia, co umożliwiło ustalenie oceny Jednostki według kryterium z uwzględnieniem zarzutów sformułowanych we wniosku w zakresie określonym prawem. W zakresie kryterium II Komitet nie uwzględnił zastrzeżeń do oceny 5 osiągnięć w ramach tego kryterium. W związku z powyższym, po uwzględnieniu uznanych w opinii Komitetu za uzasadnione zarzutów, argumentów i informacji, które Jednostka przekazała we wniosku, wyniki oceny Jednostki według kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia, są następujące: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI = 65,20 pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = 274,00 pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII = 7,33 pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" - ocena OIV = 97,50 pkt. Z uwzględnieniem powyższych wartości ocen dokonano ponownego ustalenia ostatecznej oceny Jednostki przy zastosowaniu metody porównań parami wyników ocen według poszczególnych kryteriów wszystkich jednostek naukowych w GWO NZ3M (bez uwzględnienia zmian ocen wynikających z rozpatrzenia odwołań innych jednostek naukowych z tej GWO) oraz jednostek referencyjnych - według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Ostateczna ocena Jednostki ma wartość 22,64. W wyniku zastosowania algorytmu porównywania parami wyników wszystkich jednostek naukowych w GWO NZ3M (łącznie z wynikami dodanych do GWO jednostek referencyjnych), ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości 23,91 pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości -53,84 pkt. W związku z powyższym, ostateczna ocena Jednostki jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale większa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii B. Komitet w uchwale podjętej na posiedzeniu plenarnym w dniu [...] lutego 2014 r. wyraził opinię, że decyzja Ministra z dnia [...] października 2013 r. nr [...] powinna zostać utrzymana w mocy. Uzasadnienie opinii Komitetu stanowią adnotacje wprowadzone w systemie odnośnie poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez Jednostkę we wniosku. Po zapoznaniu się z zarzutami przedstawionymi przez Jednostkę we wniosku, z dokumentacją kompleksowej oceny działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej Jednostki przeprowadzonej na podstawie informacji przekazanej przez nią w systemie w ankiecie jednostki naukowej, z wynikami oceny według czterech kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia, ustalonymi z uwzględnieniem osiągnięć zakwalifikowanych przez Komitet w wyniku analizy wniosku, z wynikiem zastosowania algorytmu - określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia - w postaci ostatecznej oceny i jej porównania z ocenami ostatecznymi jednostek referencyjnych ustalonych w GWO NZ3M oraz z opinią Komitetu, Minister uznał, że decyzja została podjęta z zachowaniem trybu i procedury określonych w ustawie i rozporządzeniu. Komitet dokonał sprawdzenia prawidłowości uwzględnienia w ocenie według kryterium "Osiągnięcia naukowe i twórcze", zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej. Komitet uznał za zasadne zarzuty zgłoszone przez Jednostkę odnośnie pominięcia w ustalaniu 4 osiągnięć w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", 11 odrzucił jako niezasadne. W ramach kryterium II "Potencjał Naukowy" Komitet nie uwzględnił zastrzeżeń co do oceny 5 osiągnięć Jednostki wskazanych w ramach tego kryterium. W przedstawionych Jednostce wynikach oceny, kryterium II "Potencjał Naukowy" Komitet przyznał Jednostce 10 pkt za posiadanie laboratoriów o kompetencjach potwierdzonych przez uprawnione organizacje, przy czym Komitet uwzględnił tylko jeden z przedłożonych do oceny laboratoriów - Pracownię Genetyki posiadającą certyfikat EUTOS for CML EuropeanTreatment and Outcome Study Subproject "Mołecular Monitoring" z dnia 16 maja 2012 r, a to oznacza, że zgodnie z treścią Załącznika nr 6 Rozporządzenia, na 50 pkt możliwych do uzyskania w ocenie za posiadanie laboratoriów o kompetencjach potwierdzonych przez uprawnione organizacje, Jednostka otrzymała jedynie 10 pkt, dot. Pracowni Genetyki. Komitet nie przyznał punktów przy ocenie potwierdzonych kompetencji poniższych laboratoriów Jednostki: 1. Zakład Immunogenetyki - certyfikat jakości Polskiego Towarzystwa Immunogenetycznego w zakresie typowania HLA, XVIII tura marzec 2012; 2. Pracownia Transfuzjologii Laboratoryjnej - pozwolenie Ministerstwa Zdrowia z dnia 21 grudnia 2012 r. na gromadzenie, testowanie, przetwarzanie, przechowywanie i dystrybucję komórek macierzystych pochodzących ze szpiku, krwi obwodowej i krwi pępowinowej w rozumieniu art. 25 i art. 37 ust. 1 ustawy o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów; 3. Pracownia Transfuzjologii Klinicznej z Bankiem Krwi - pozwolenie Ministerstwa Zdrowia z dnia 21 grudnia 2012 r. na pobieranie komórek krwiotwórczych szpiku i krwi obwodowej od żywego dawcy oraz ich auto- i allogeniczne przeszczepianie, tj. działalność określoną w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów; 4. Ośrodek Dawców Szpiku - pozwolenie Ministerstwa Zdrowia z dnia 14 marca 2011 r. na wykonywanie czynności polegających na pozyskiwaniu potencjalnych dawców allogenicznego szpiku i komórek krwiotwórczych krwi obwodowej, w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów; 5. Zakład Immunogenetyki - pozwolenie Ministerstwa Zdrowia z dnia 31 października 2011 r. na testowanie próbek do badań oraz testowanie komórek, tkanek i narządów w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Od decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Instytut [...] w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się ich uchylenia. Wydanym rozstrzygnięciom organ zarzucił naruszenie: art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 4 pow. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r., w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym oraz punktu 8 załącznika nr 6 do tego rozporządzenia. W ocenie skarżącego na uwzględnienie i tym samy przyznanie jednakowej oceny w stosunku do oceny certyfikatu Pracowni Genetyki, zasługują potwierdzenia kompetencji wszystkich laboratoriów/pracowni Jednostki wskazanych w ankiecie, wszystkie bowiem w równym stopniu spełniają kryteria oceny określone w art. 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Skarżący stwierdził, że przedmiotowe rozporządzenie w punkcie 8 załącznika nr 6, dotyczącego oceny bazy laboratoryjnej Jednostki przewiduje, że w przypadku posiadania laboratoriów posiadających pozwolenia, obligatoryjnie przysługuje 10 pkt za każde laboratorium, w związku z tym skoro przedstawione do oceny laboratoria Jednostki posiadają certyfikaty i akredytacje, to winno być przyznane po 10 pkt za każde laboratorium, w sumie nie więcej niż 50 pkt. W związku tym, że zostało przedstawionych do oceny 7 laboratorium, to Jednostka powinna otrzymać 50 pkt w tej kategorii. Z punktu widzenia statutowych celów działania, Jednostki te są najistotniejsze, obejmują certyfikaty jakości oraz pozwolenia Ministerstwa Zdrowia na wysokospecjalistyczne procedury medyczne, które zostają przyznane wyłącznie laboratoriom spełniającym najwyższe standardy w zakresie swoich specjalności. Skarżący wskazał, że § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, nie precyzuje, jakie rodzaje certyfikatów mogą być premiowane w ocenie Komisji, co wskazuje, iż zakwalifikowane do oceny i przyznania punktów, winny być wszystkie potwierdzenia kompetencji bazy laboratoryjnej Jednostki w równym stopniu. Komitet przyznał tylko jednemu laboratorium Pracowni Genetyki notę w wysokości 10 pkt, błędnie pomijając w ocenie pozostałe laboratoria Jednostki. Pracownia Genetyki została oceniona w oparciu o tożsame kryteria, które w ocenie pozostałych laboratoriów zostały błędnie pominięte przez Komitet i którym nie przyznano żadnych możliwych do uzyskania punktów. Skarżący podkreślił, że potwierdzenia kompetencji bazy laboratoryjnej, nieuwzględnionych w ocenie Komitetu w pełni odpowiadają wymaganiom rozporządzenia, a ich pominięcie i nieuwzględnienie oraz brak oceny punktowej, z jednoczesnym uznaniem przez Komitet i zakwalifikowaniem przy ocenie Jednostki, certyfikatu Pracowni Genetyki, jest naruszaniem prawa w art. 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, skutkującym brakiem właściwego wyliczenia i błędnej oceny Jednostki zakwalifikowanej tym samym do kategorii naukowej B. W ocenie skarżącego to błędne wyliczenie zostało oparte na fałszywym założeniu, że Jednostka w kryterium II "Potencjał Naukowy", w punkcie dotyczącym posiadanej bazy laboratoryjnej, w ocenie Komitetu otrzymała maksymalną ilość punktów, tj. 50 pkt, podczas gdy Komitet przyznał jedyne 10 pkt za ocenę Pracowni Genetyki, z jednoczesnym błędnym pominięciem pozostałych laboratoriów i brakiem ich oceny. Jednocześnie dokonując błędnej oceny Jednostki organ dopuścił się naruszenia prawa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym miał obowiązek dokonać kompleksowej oceny złożonej przez Jednostkę ankiety, czego przy pominięciu wspomnianych poświadczeń kompetencji bazy laboratoryjnej, nie uczynił. Skarżący wskazał, że całościowa ocena odnosi się do wszystkich komponentów przywołanej ankiety, z jednoczesnym zachowaniem tożsamych reguł i oceny dla wartości o jednakowej wadze. Skarżący podniósł, że zakwalifikowanie przez Komitet Jednostki do kategorii naukowej B, skutkowało rażącym naruszeniem interesu prawnego Instytutu [...], poprzez ograniczenie środków finansowych, pozyskiwanych w oparciu o przyznaną kategorię naukową, na poziomie utraty około 50% środków finansowych możliwych do pozyskania w porównaniu do posiadania kategorii naukowej A. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w tym zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 oraz § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, a także zarzutu dotyczącego pkt 8 załącznika nr 6 do rozporządzenia organ wskazał, że § 10 ust. 1 pkt 4 stanowi, że ocena potencjału naukowego jednostki naukowej, o którym mowa w § 6 pkt 2 rozporządzenia, obok innych parametrów obejmuje: "posiadanie statusu państwowego instytutu badawczego, posiadanie laboratoriów o kompetencjach potwierdzonych przez uprawnione organizacje (akredytacja Polskiego Centrum Akredytacji, akredytacja zagranicznej jednostki akredytacyjnej, notyfikacja lub certyfikacja) oraz wdrożone międzynarodowe systemy jakości". Organ wskazał, że oceny informacji przedstawionych w ankiecie, dokonali eksperci, wchodzący w skład Zespołu ewaluacji, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy właściwi dla danego rodzaju jednostek naukowych i dziedziny nauki. Eksperci ci, zdaniem organu, mają wiedzę w danym obszarze nauki i potrafią właściwie zakwalifikować osiągnięcia, zgłoszone przez jednostki naukowe i przyznać im oceny punktowe, w karcie oceny jednostki naukowej, określone przepisami rozporządzenia. Organ podał, że oceny działalności każdej jednostki naukowej dokonywało niezależnie dwóch ekspertów wchodzących w skład Zespołu ewaluacji. Przy każdej pozycji spośród odrzuconych laboratoriów Zespół ewaluacji umieścił w systemie następujące uzasadnienie odrzucenia: "Nie wskazano numeru akredytacji PCA ani zagranicznej jednostki, certyfikującej". Informacja ta jest dostępna dla skarżącego w systemie, od dnia wydania decyzji w I instancji. Oznacza ona, iż Zespół uznał, że pozwolenia Ministerstwa Zdrowia czy certyfikat wydany przez Polskie Towarzystwo Immunogenetyczne nie spełniają określonych przepisem § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wymagań dotyczących uprawnienia organizacji do wydawania potwierdzeń kompetencji laboratoriów lub sposobu potwierdzenia tych kompetencji (pozwolenia, a nie "akredytacja Polskiego Centrum Akredytacji, akredytacja zagranicznej jednostki akredytacyjnej, notyfikacja lub certyfikacja"). Abstrahując od rozstrzygnięcia sprawy na gruncie wiedzy eksperckiej, na podstawie analizy semantycznej tekstu pozycji zgłoszonych w ankiecie przez skarżącego (i powtórzonych w skardze) można stwierdzić poprawność decyzji Zespołu ewaluacji. Pominięte pozycje te nie zostały uwzględnione na podstawie oceny, w wyniku której stwierdzono, że nie spełniają one wymagań określonych przepisami rozporządzenia. W tej sytuacji nie ma znaczenia dla ustalenia wyniku oceny potencjału naukowego Instytutu omyłkowe umieszczenie w systemie uzasadnienia eksperta KEJN, rozpatrującego odwołanie, który w odniesieniu do pięciu pozycji nieuwzględnionych z ww. powodów merytorycznych stwierdził: "suma punktacji za laboratoria jest ograniczona w systemie na podstawie treści rozporządzenia". Jest to stwierdzenie prawdziwe, choć nie mające bezpośredniego związku z rozpatrywanymi pozycjami ankiety złożonej przez Instytut. Ponadto, skarżący podniósł, "że zakwalifikowanie przez Komitet Jednostki do kategorii B skutkowało jednocześnie rażącym naruszeniem interesu prawnego Instytutu, poprzez ograniczenie środków finansowych, pozyskiwanych w oparciu o przyznaną kategorię naukową na poziomie utraty około 50% środków finansowych możliwych do pozyskania w porównaniu do posiadania kategorii naukowej A". Organ nie podzielił tego poglądu wskazując, że nie można uznać powyższego stwierdzenia za prawdziwe co do wartości określonej w skardze, w odniesieniu do środków finansowych przyznawanych Instytutowi na działalność statutową do określenia wysokości których w pierwszej kolejności służą kategorie naukowe przyznawane w wyniku kompleksowej oceny działalności jednostek naukowych. W roku 2013 dotacja przyznana Instytutowi [...] na ten cel z uwzględnieniem posiadanej wówczas kategorii A wyniosła 4,272.490 zł, a w roku 2014 z uwzględnieniem kategorii B wyniosła 3.426.600 zł, co stanowi 80% poprzedniej kwoty, a nie 50%, jak twierdzi skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga jest zasadna. Wskazać należy, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Jednostka, na podstawie art. 47 ust. 2 pow. ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki, wystąpiła do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej powyższą decyzją. Jednostka wskazała na błędną ocenę Komitetu w zakresie osiągnięć przedstawionych w ankiecie, tym samym zakwestionowała zasadność przyznania Jednostce kategorii naukowej B, wprowadzając w złożonym odwołaniu, odpowiednie adnotacje za pomocą systemu: 15 osiągnięć w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", 5 osiągnięć w ramach kryterium II "Potencjał Naukowy". Wniosek został przez Jednostkę wprowadzony do systemu. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznał, że decyzja została podjęta z zachowaniem trybu i procedury określonych w ustawie i rozporządzeniu. Organ wskazał w uzasadnieniu, że Komitet dokonał sprawdzenia prawidłowości uwzględnienia w ocenie według kryterium "Osiągnięcia naukowe i twórcze", zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej i uznał za zasadne zarzuty zgłoszone przez Jednostkę odnośnie pominięcia w ustalaniu 4 osiągnięć w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze", 11 odrzucił jako niezasadne. W ramach zaś kryterium II "Potencjał Naukowy" Komitet nie uwzględnił zastrzeżeń co do oceny 5 osiągnięć Jednostki wskazanych w ramach tego kryterium. Organ podał, że w przedstawionych Jednostce wynikach oceny, kryterium II "Potencjał Naukowy" Komitet przyznał Jednostce 10 pkt za posiadanie laboratoriów o kompetencjach potwierdzonych przez uprawnione organizacje, przy czym Komitet uwzględnił tylko jeden z przedłożonych do oceny laboratoriów - Pracownię Genetyki posiadającą certyfikat EUTOS for CML EuropeanTreatment and Outcome Study Subproject "Mołecular Monitoring" z dnia 16 maja 2012 r., a to oznacza, że Jednostka otrzymała jedynie 10 pkt, dot. Pracowni Genetyki. Komitet nie przyznał punktów przy ocenie potwierdzonych kompetencji pozostałym przedstawionym do oceny laboratoriów Jednostki. W uzasadnieniu tej decyzji, organ w istocie nie odniósł się do przedstawionej we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy argumentacji, szczególnie dotyczącej odmowy uznania pozostałych laboratoriów, uznając, że nie spełniają one przesłanek o jakich mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 i z 2013 r., poz. 191), w tym zwłaszcza jego § 10 ust. 1 pkt 4. Nie wyjaśniła w żaden sposób dlaczego certyfikaty, którymi legitymowały się te laboratoria nie spełniają przesłanek z pow. § 10 ust. 1 pkt 4. Wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem ocena potencjału naukowego jednostki naukowej, o którym mowa w § 6 pkt 2 obejmuje następujące parametry: (4) posiadanie statusu państwowego instytutu badawczego, posiadanie laboratoriów o kompetencjach potwierdzonych przez uprawnione organizacje (akredytacja Polskiego Centrum Akredytacji, akredytacja zagranicznej jednostki akredytacyjnej, notyfikacja lub certyfikacja) oraz międzynarodowe systemy jakości. Zgodnie zaś z pkt 10 załącznika nr 1, który dotyczy wypełniania ankiety jednostki naukowej odnośnie laboratoriów badawczych, w pkt 3 podano, że należy wskazać organizację potwierdzającą kompetencje, datę przyznania uprawnienia i zakres uprawnienia. A zatem w żadnym punkcie nie ma mowy o numerze certyfikacji na którą organ wskazał w odpowiedzi na skargę, powołując się na argumenty Zespołu. W tym miejscu należy odnieść się do zasad polskiej procedury administracyjnej (zawartych w Rozdziale X Kodeksu postępowania administracyjnego), które organowi odwoławczemu – tu ponownie rozpatrującego sprawę, nakazują ponowne zbadanie sprawy. Przez ponowne zbadanie sprawy należy rozumieć nie tylko ponowne przeanalizowanie jej materiału faktycznego i dokonanie właściwej jego subsumcji, ale także odniesienie się do zarzutów strony. Zatem organ w uzasadnieniu swojej decyzji winien odnieść się do zarzutów strony skarżącej i wyjaśnić dlaczego uznał, że certyfikaty wskazane przez jednostkę, dla poszczególnych laboratoriów nie spełniają, jego zdaniem, wymogów zawartych w § 10 ust. 1 pkt 4 pow. rozporządzenia. Nie wynika to bowiem z decyzji organu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest wystarczające, lakoniczne przywołanie w tej materii przepisu § 10 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, albowiem problem należało szczegółowo odnieść do wszystkich aspektów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest także prawidłowa i wystarczająca próba odniesienia się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę, gdyż kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja ostateczna organu, a nie jego odpowiedź na skargę. To jedynie czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym, w subsumcji z konkretnym przepisem prawa materialnego oraz przy prawidłowym zastosowaniu przez organ administracyjny przepisów procesowych, stanowią o prawidłowości rozstrzygnięcia administracyjnego i o jego przedmiocie. W tym aspekcie wskazać także należy na istnienie rozbieżności pomiędzy organem a skarżącym co do oceny laboratoriów jako jednostek badawczych, jak i w konsekwencji w materii przypisania do konkretnej kategorii naukowej. Także wbrew twierdzeniom Ministra, zgodnie z treścią § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, Komitet mógł również niejako "z urzędu" dokonać odpowiedniej zmiany zaklasyfikowania danej jednostki do odpowiedniej kategorii. Ponieważ zagadnienia tego nie wyjaśniono w należyty sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz nie odniesiono się do niego także w uchwale Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, stanowiącego podstawę merytoryczną dla wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, dlatego skarga Instytutu, zarzucająca organowi niniejsze uchybienie, jest zasadna. Z tych też względów, Minister ponownie rozpatrując sprawę winien odnieść się do wszystkich aspektów wskazanych przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w kontekście certyfikatów posiadanych przez poszczególne laboratoria. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje podejmowane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie przypisania jednostkom naukowym określonej kategorii naukowej (A+, A, B, C), zgodnie z treścią art. 42 i art. 47 ustawy o zasadach finansowania nauki, są decyzjami o charakterze mieszanym, zawierają bowiem zarówno cechy uznania administracyjnego, jak i cechy decyzji związanej. Trafnie w tej materii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzana przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, który w myśl art. 35 pkt 1 ustawy, jest organem opiniodawczo-doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jednakże w dalszym rozwinięciu tej myśli, organ pomniejszył swoją rolę w procesie decyzyjnym. Ustawodawca wyraźnie bowiem rozgraniczył zagadnienia o charakterze opiniodawczo-doradczym przyznając je Komitetowi, od zagadnień decyzyjnych przyznając je wprost Ministrowi – art. 47 ust. 1 ustawy. To jedynie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydaje w przedmiotowej sprawie decyzje, a nie Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Zadaniem Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych jest takie przygotowanie, zgodnie z treścią art. 41 i art. 42 ustawy oraz w dalszej kolejności, zgodnie z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (tu przede wszystkim § 2, § 6, § 15, § 16, § 17, § 18 i § 25), materiału, aby Minister mógł wydać decyzję prawidłowo wyważoną i zawierającą wszystkie elementy ocenne i aby mógł tę decyzję prawidłowo uzasadnić. Zatem nie wystarczy tu ograniczyć się do podania jedynie ocen punktowych jednostki naukowej odnośnie każdego kryterium oceniania wskazanego w § 6 rozporządzenia (kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze"; kryterium II "Potencjał naukowy"; kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej"; kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej") i następnie dokonać stosownych wyliczeń, zgodnie z treścią § 15 i § 18 rozporządzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister powinien ustosunkować się także do tych ocen wyrażonych w punktach części składowych każdego z kryterium, które obrazują oceny dokonań danej jednostki naukowej i nie wynikają z prostych przemnożeń np. liczby kadry profesorskiej, ale dotyczą ocen o charakterze uznaniowym – gdy dana wartość punktowa może być zmienna, w zależności od oceny przez Komitet danego dokonania albo faktu. Fakt, iż z ocenami Komitetu, a zwłaszcza z jego pracą w przedmiocie przypisania określonej kategorii naukowej, jednostki naukowe mogą zapoznać się na stronie BIP Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w postaci teleinformatycznej, należy traktować jako obowiązek informacyjny o procesie przypisywania kategorii naukowej. Z istnienia tego obowiązku teleinformatycznego nie można wyprowadzać twierdzeń – jak to czyni organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę – o możliwości ograniczenia uzasadnienia decyzji jedynie do podania ostatecznych ocen w czterech kryteriach oceniania (§ 6 rozporządzenia) oraz dalszych wyliczeń wynikających z § 15 i § 18 rozporządzenia. Uzasadnienia decyzji nie można sprowadzać do równania matematycznego, zwłaszcza, gdy u podstaw przypisywania pewnych wartości punktowych występują niekiedy sytuacje, gdy dana wartość punktowa jest zmienna i zostaje ustalana przez Komisję w zależności od jej arbitralnej oceny danego dokonania albo faktu. Wówczas należy podać czym kierowała się Komisja ferując taką, a nie inną ocenę. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister ustosunkuje się przede wszystkim do zarzutów we wniosku tym zawartych, w kontekście wskazanym wyżej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.