II SA/Wa 1397/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Straży Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] (zwane dalej: "Stowarzyszenie") z siedzibą w [...], w dniu [...] kwietnia 2018 r. skierowało do Komendanta Straży Miejskiej [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci elektronicznej, dotyczący wyników badań jakości powietrza przeprowadzonych na przełomie sierpnia i września 2017 r. Komendant Straży Miejskiej [...], działając na podstawie art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; zwanej dalej: "u.d.i.p."), art. 104 i art. 107 K.p.a., w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej. Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu [...] maja 2018 r. za pośrednictwem Komendanta Straży Miejskiej [...] wniosło do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego skargę na powyżej określoną decyzję. Komendant Straży Miejskiej [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1, art. 17 u.d.i.p. i art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a.") w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] i udzielił informacji publicznej. Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu [...] lipca 2018 r. za pośrednictwem Komendanta Straży Miejskiej [...] wniosło do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendant Straży Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] zarzucają, że została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1. art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 127 § 1 i 3 K.p.a., poprzez uznanie skargi na decyzję organu z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] za odwołanie; 2. art. 54 § 3 P.p.s.a w zw. z art. 105 K.p.a., poprzez zaniechanie umorzenia postępowania w następstwie udostępnienia informacji publicznej oraz zaniechanie orzeczenia o fakcie i charakterze własnej bezczynności. Pełnomocnik Stowarzyszenia podnosząc powyższe zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania. Komendant Straży Miejskiej [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, gdyż Stowarzyszenie nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są zasadne. Na wstępie podać należy, że z dniem 1 czerwca 2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Do czasu tej zmiany zasadą było, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należało wyczerpać przysługujące środki zaskarżenia, takie jak odwołanie, zażalenie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Brak wyczerpania środków zaskarżenia kwalifikował się (na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) jako inna przyczyna niedopuszczalności skargi. Nie korzystając z takich środków, tylko zwracając się do sądu administracyjnego, strona narażała się więc na odrzucenie wniesionej skargi, a zatem na sytuację, w której jej skarga nie zostanie w ogóle merytorycznie rozpatrzona. Zmieniony art. 52 § 3 P.p.s.a. odwraca tę sytuację w przypadku spraw, w których stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu: Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Tym samym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy staje się wnioskiem fakultatywnym, strona może z niego skorzystać i spróbować uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie jeszcze w postępowaniu administracyjnym, przy ponownej analizie sprawy przez organ, albo też pominąć ten etap i od razu zaskarżyć decyzję do sądu administracyjnego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Stowarzyszenie skorzystało z prawa bezpośredniego zaskarżenia decyzji Komendanta Straży Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] do sądu administracyjnego. Jednakże organ zamiast przekazać skargę do Sądu potraktował ją jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpatrzony i organ wydał zaskarżoną decyzję. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym należy zgodzić się z pełnomocnikiem Stowarzyszenia, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 52 § 3 i art. 54 § 1 i 3 P.p.s.a. i w konsekwencji również art. 127 § 3 K.p.a, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Ponadto stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył również art. 16 § 1 ustawy o dostępie do informacji, poprzez udostępnienie informacji publicznej w formie decyzji, w sytuacji gdy taka forma jest przewidziana wyłącznie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej. Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe rozważania i zakończyć postępowanie administracyjne w formie przewidzianej w przepisach K.p.a.. W związku z powyższym , działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak sentencji wyroku.