II SA/Wa 140/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia w sprawie zdolności do służby postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Centralna Komisja Lekarska MSW Skład Orzekający w L., działając na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. odmówiła D. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którym D. M. został uznany za niezdolnego do służby polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. Pismem z dnia 18 grudnia 2016 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2016 r. Następnie pismem z dnia 06 lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje, że w obrocie prawnym funkcjonować będzie orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie którego skarżący został uznany za "niezdolnego do służby polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Wojskowej", które to orzeczenie upoważni Dyrektora Izby Celnej w L. do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w związku z wydanym orzeczeniem komisji lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jego wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego aktu. Wyjaśnić należy, że "wykonanie aktu może oznaczać spowodowanie lub sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan, którego spowodowanie wynika z aktu administracyjnego, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu jest więc zazwyczaj każde zachowanie podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresat aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. W rzeczywistości wykonanie aktu dotyczy najczęśniej aktów zobowiązujących, które określają dla adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (patrz. Postępowanie sądowoadministracyjne T. Woś, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1996)." – patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 maja 2000 r. sygn. akt OPS 1/00). Podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można bowiem mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwa Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295.). W rozpoznawanej sprawie przedmiot wniosku o wstrzymanie wykonania stanowi postanowienie, którym Centralna Komisja Lekarska odmówiła D. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., którym ww. został uznany za niezdolnego do służby polegającej na wykonywaniu zadań określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy aktu, który jest aktem odmownym. W tych okolicznościach, stosownie do art. 61 § 3 ppsa, wyłączona jest możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.